Η συγχώρεση – άποψη

Io non so perdonare.
Né perdonare né dimenticare.
È uno dei miei più grandi limiti forse,
e il più lugubre. E meno che mai so
perdonare quando una ferita mi è stata
inferta da persone dalle quali mi
aspettavo affetto, tenerezza, o sulle
quali mi facevo illusioni positive.
Non v’è uomo o donna colpevole verso
di me che non sia finito nella
Siberia dei miei sentimenti.

Oriana Fallaci

Εγώ δεν ξέρω να συγχωρώ.
Ούτε να συγχωρώ, ούτε να ξεχνάω.
Ίσως αυτό είναι ένα από τα μεγαλύτερα μου όρια
και το πιο θλιβερό. Και ακόμα λιγότερο από οτιδήποτε άλλο
ξέρω να συγχωρώ κυρίως όταν μια πληγή μού προκληθηκε
από ανθρώπους από τους οποίους περίμενα,
στοργή, τρυφερότητα, ή για τους οποίους
έτρεφα αθωες ψευδαισθησεις.
Δεν υπάρχει ένοχος άντρας ή γυναίκα
απέναντι μου, που να μην κατέληξε
στη Σιβηρία των αισθημάτων μου.

Οριάνα Φαλάτσι

Ούτε εγώ ξέρω να συγχωρώ. Δεν ξέρω ούτε καν πως είναι. Δεν το έχω ποτέ μου προσπαθήσει. Δεν έχω μπει καν στον κόπο. Δεν γνωρίζω αν σε λυτρώνει αυτή η καθαυτή η πράξη, αν σε καθαιρει, αν συμφιλιωνεσαι στο τέλος με τον εαυτό σου, αν ενέχει κάποια δόση αυτοοικτιρμου στην τελευταία της πράξη, αν κλείνουν οι κουρτίνες και αυτές εντός της σκηνής, στο τέλος της παράστασης, πνίγουν βίαια τον κλαυθυρμο του αδικημένου πρωταγωνιστη, του προδομένου μου Εγώ.

Η συγχώρεση, πιστεύω, είναι προς τον εαυτό μας κι όχι προς τον θύτη. Σε αυτόν πρέπει να γίνεται, σε αυτόν πρέπει να απευθύνεται.
Άλλωστε Αυτός είναι ο φταίχτης. Αυτός δεν φρουρησε τα όρια, δεν είδε τον εχθρό να πλησιάζει, αυτός άφησε αφυλαχτα τα περάσματα, δεν ερμήνευσε τα μηνύματα, το ειρωνικό τεντωμένο άνω χείλος, τη λοξή ματιά που έφευγε από το περιτύπωμα, το ζύγισμα των αντιδρασεων στις «μικρές αθώες υπερβασεις» .
Όσο για τον εχθρό, γι αυτόν που εμπιστεύτηκα, γι αυτόν που έτρεφα αφελείς ψευδαισθησεις, θα του επιβάλλω ήπια ποινή, θα τον εξοστρακισω σε μόνιμη και αμετάκλητη εξορία.

Δεν είμαι Ιησούς κι ούτε καταλαβαίνω τους κάθε είδους Γκουρού, τους ιερωμένους, τους κλινικους ψυχολόγους που μιλούν για τη κλινηρη δύναμη της συγχώρεσης, τους κάθε είδους κοσμικούς και μεταφυσικούς Μεσσίες. Έχω μάθει να ζω με πάθος τη ζωή κι αυτομολω σε χλιαρές τακτικές ανεκτικότητας politically correct.
Η συγχώρεση του θύτη είναι η επάνοδος του εφιάλτη, η ευκαιρία για να επιφέρει το τελειωτικό χτύπημα, να αποτελειώσει αυτό που είχε ήδη ξεκινήσει και κυρίως να εξαφανίσει τα ίχνη του.
Γιατί η συγχώρεση του θύτη είναι η αυτοβουλη συμμετοχή στη ληθη, το ακριβές αντίθετο του ανεφαιρετου δικαιώματος στη μνήμη.

© Copyright 2020 Σούκουλης Δημήτρης – All Rights Reserved

https://nosensewords.wordpress.com/