ΤΑ ΧΑΜΗΛΑ ΣΠΤΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΑΠΕΙΡΟ

τα χαμηλά σπίτια και το άπειρο

Τα χαμηλά σπίτια όπου μεγαλώσαμε
αποζητούσαν
την ανθρώπινη μιλιά
σαν αντηχεία της πέτρινης καρδιάς τους
ή σαν γερανοί
που τα φτερά τους κινηματογραφικά
χαϊδεύοντας
κατέρρεαν
στα μάτια των κοριτσιών που τα φορούσαν
μαζί με το πολύχρωμο χαμόγελο
σαν αρσενικά παγώνια
ή σαν μεταξωτοί χαρταετοί
κι
αυτή η καρδιά
τότε μόνο απογειωνόταν
με ένα άλμα από τα χαμηλά
σαν τόξο των αστερισμών
προς τον δέλτα της Δοράδος
καθώς
και των απλών
εωθινών ορτυκιών συναγωγός
στο ευαγές ενύπνιο της ανθρωπιάς
και των θρυμμάτων της,
όπου σπασμένα ανδρείκελα
δίχως αχαμνά
ή μπράτσα
ή σκοτεινή λάσπη
βαφτίζονταν αναθέματα·
αυτό ήταν το άπειρο
που ήταν ένα άπειρο
που υπήρχε
όπως ο Θεός
που υπήρχε
όπως ένα τίποτα.
Και τούτη η εντελέχεια,
της δυνατότητας της πτήσης
προϋπήρχε εντός του,
δίχως να το ενσωματώνει·
όπως ένα κουλούρι στρογγυλό
που αρνείται να χωρέσει
σε μια καρδιά τετράγωνη._

ΚΛ – 20/10/2018

photo: Marcus Bunyan
Tell me your face before you were born
1994
Silver gelatin photograph

https://loukopk.wordpress.com/