BY 

Θεοδώρα Ντάκου, Πρωινή προσευχή

Πρωινή προσευχή
Το πρωινό σφηνώθηκε στον ήχο της φυσαρμόνικας,
στις φλέβες κόκκινο κρασί, ο ήλιος έρποντας
εγκαταστάθηκε στα μαλλιά μου και, ξαφνικά,
τα όνειρά μου ξύπνησαν ακρωτηριασμένα.
Όλη τη νύχτα σ’ αναζητούσα με κραυγές,
χωρίς πανικό, χωρίς χαρά,
είσαι η άλλη άκρη της ζωής μου, μόνο
που οι δρόμοι κλείσανε μ’ αυτή την κατακρήμνιση.
Η παρουσία σου υποτίθεται
χαραγμένη μέσα μου πυρρά.
Η χαίτη του ξανθού αλόγου καίγεται,
οι οπλές του με λεηλατούν και συ,
αμετάκλητα κατοπτρική,
δραπετεύεις με το στόμα σου αβάσταχτα κοντά,
με τ’ αγριοπούλια ασπαίροντα στα μάτια.
Θεέ μου, αυτές οι ώρες, που αποθέτεις το βάρος
της αγάπης μέσα μου και μεγαλώνω
βρίσκοντάς σε στην άρνηση της ελπίδας,
αγκαλιάζοντας ένα ζεστό αδέσποτο ζώο,
περιμένοντας τη γέννηση των αστραπών
ερημωμένη, ακόμα κι απ’ τα δάκρυα.
Θεέ μου, ανάστησε τη μέρα και τη θάλασσα,
έστω για μια φορά ακόμη.
Από τη συγκεντρωτική έκδοση Η ηλικία του πανικού (1984) της Θεοδώρας Ντάκου
https://thepoetsiloved.wordpress.com/