download
Τελευταίο κείμενο από τις τρέχουσες συντεταγμένες. Αλλαγές πολλές, απαραίτητες, καλοδεχούμενες, που με βγάζουν από τη λεγόμενη ζώνη άνεσης (ή comfort zone που λέμε και στα απλά Ελληνικά) και μοιραία θα φέρουν κι άλλες αλλαγές με τη σειρά τους. Αυτός ο Ιούλιος υπήρξε εντυπωσιακά ανατρεπτικός – ο επιθετικός προσδιορισμός σκόπιμα επιλεγμένος.
Και που λέτε, οδηγούσα προς τη δουλειά και ο σταθμός έπαιζε τον «Μπάσταρδο γιο» του Φοίβου Δεληβοριά. Και κάπου εκεί που λέει ότι δεν έζησε το ένα, δεν έζησε το άλλο, κι όλα αυτά τα άλλα είναι σπουδαία πράγματα, με πιάνει κόκκινο κι αρχίζω να περιεργάζομαι τα πέριξ και να φιλοσοφώ ότι είμαστε άτυχοι που ζούμε σε αυτήν την εποχή, επειδή δεν μας εντυπωσιάζει τίποτα πια…
Κάποτε όλα αυτά που μας αναφέρει μελωδικά  ο τραγουδοποιός θεωρούνταν μεγάλα, ίσως και μόνο για λίγους κι εκλεκτούς. Κι όσοι δεν ήταν ανάμεσα στους λίγους, άκουγαν γι’ αυτά και τους προσέδιδαν μια διάσταση σχεδόν θρυλική. Μάθαινες για εκείνη την παράσταση, για αυτόν το συνθέτη, για την άλλη προσωπικότητα, για κείνο για τ’ άλλο κι έμπαινε το μυαλό σου στη διαδικασία να φανταστεί. Και θαύμαζες με όσα άκουγες κι ένιωθες εντυπωσιασμένος.
Τα πάντα είχαν άλλη διάσταση παλιότερα. Ακόμα και τα άσχημα μαντάτα, για ένα πόλεμο ή μια δολοφονία κ.λπ. συγκινούσαν ή ακόμα συγκλόνιζαν τον κόσμο. Σήμαιναν κάτι, επιδρούσαν στο μυαλό και στην καρδιά. Οι άνθρωποι αγωνιούσαν να μάθουν τι συμβαίνει και τι επιπτώσεις μπορoύσε να έχει ένα γεγονός στην ανθρωπότητα.
Για κάντε τώρα μια σύγκριση με το σήμερα. Βομβαρδιζόμαστε από πληθώρα ερεθισμάτων, τηλεόραση, μέσα κοινωνικής δικτύωσης, διαδίκτυο εν γένει. Τόσες ειδήσεις και κυρίως άσχημες, επειδή πουλάνε περισσότερο – να τα λέμε κι αυτά. Αυτό συμβαίνει σχεδόν επί 24ώρου βάσεως πλέον. Βλέπουμε κάτι, το προσπερνάμε και προχωράμε στο επόμενο. Χορταίνει το μάτι, αλλά ο εγκέφαλος δεν προλαβαίνει να επεξεργαστεί την πληροφορία. Και το αποτέλεσμα είναι να μην μας αγγίζει σχεδόν τίποτα. Έχουμε εθιστεί σε αυτήν την κατάσταση τόσο, ώστε έχουμε μουδιάσει. Δεν μας κάνει αίσθηση ούτε το καλό ούτε το κακό. Απάθεια, αποδοχή χωρίς εξάρσεις και πάμε στο επόμενο. Δεν μας αφορά. Μόνο όταν χτυπήσει τη δική μας πόρτα φυσικά.
Σκεφτείτε πόσο άσχημο είναι αυτό, πραγματικά! Αν δεν μπορείς να νιώσεις, τι είναι αυτό που σε κάνει άνθρωπο; Αν δεν μπορείς να συγκινηθείς, να ενθουσιαστείς, να σιχαθείς, να νευριάσεις, να αισθανθείς κάτι πέρα από απάθεια κι αδιαφορία. Δεν είναι σαν να χάνουμε κάθε νόημα;
Η κρίση κάνει τα πράγματα δυσκολότερα. Έχει χαθεί η αίσθηση της αξίας – τόσο της δικής μας όσο και των άλλων. Δεν λέω ότι είμαστε όλοι έτσι. Δεν λέω ότι είμαστε διαρκώς έτσι. Αλλά βλέπουμε τις τάσεις, βλέπουμε πώς αλλάζει η κοινωνία γύρω μας. Ασυνεννοησία, βία σε διάφορες μορφές, παρακμή… Είναι σαν να εκπαιδευόμαστε σε μια ευθεία γραμμή κι αγνοούμε τη δυνατότητα ύπαρξης καμπύλων. Και οι καμπύλες είναι συναρπαστικές. Σε βγάζουν από τη ζώνη ασφάλειας, σε κάνουν να νιώθεις ζωντανός, σε φέρνουν πιο κοντά στους άλλους. Σαν το χαμόγελο…
Και να που ανάβει το πράσινο και το τραγούδι έχει τελειώσει, ο ήλιος χτυπάει το πρόσωπό μου κι εγώ στρίβω το τιμόνι σε μια μεγάλη καμπύλη, ενώ ετοιμάζομαι για μια μέρα με καρδιοχτύπι, μπροστά στο άγνωστο και στην πρόκληση. Διάβολε, είμαι εδώ!
https://fakida.wordpress.com/