Έμπορος Ονείρων, Αφήγημα – Mercante di sogni, (io) racconto

I

Εγώ έχω ένα λαμπρό όνομα θεάς και λίγο τίμησα το όνομά της, γιατί είμαι ένας κακοτεχνίτης κεραμοποιός από την Κόρινθο.

Δεν πιάνουν τα χέρια μου κι είμαι μόνιμα αφηρημένος.

Δεν έμαθα ποτέ το επάγγελμα.

Δεν παρατήρησα ποτέ τα δάχτυλα του τεχνίτη, όταν έπρεπε.

Δεν μιμήθηκα τεχνοτροπίες και στρατηγικές: ό,τι ήταν να πω το πετούσα ελεύθερο σα βλαστήμια αντανακλαστικού πόνου, σαν κατάλοιπο βρογχίτιδας, ανακούφιση ασθενή σε ανάρρωση. Αλλά ο πολύς κόσμος τρομάζει για την ευθύτητά μου, όπως κι εσύ που στο άκουσμα μιας λέξης, πήγες αλλού και μετοίκισες.

II

Ο πρωτομάστορας, λοιπόν, με φώναζε τεμπέλη και με τιμωρούσε αφήνοντάς με νηστικό. Κι έτσι, όταν όλοι έτρωγαν παστές σαρδέλες και φακές με πολυκαιρινό ξύδι, εγώ μιλούσα στα πουλιά και έπιανα φιλίες με τις κότες της αυλής. Αυτές μου έμαθαν να λέω ωραίες ιστορίες και παραμύθια κι έναν ύμνο μακρόσυρτο για την Αφροδίτη, τόσοι οι στίχοι, όσοι για χίλια βήματα, κουράγιο στον περαστικό που στέκεται κάτω από το πεύκο, του οποίου λυγίζουν τα γόνατα από τον έρωτα, και λαχανιάζει από την ανάγκη και την ανηφόρα.

III

Εσύ δεν το ξέρεις, αλλά θέλει κόπο να γυρίζεις τον τροχό, να γίνεται ψιλόφλουδο το αγγείο, να τραβάς ωραίες γραμμές, να ζωγραφίζεις τη ρώμη στα μπράτσα των ηρώων, το αδιάφορό τους μάτι, το φθόνο των θεών, τις πλεξούδες της Μέδουσας..

Θέλει υπομονή κι εγώ δεν έχω πια.

Ούτε και δύναμη στα πόδια. Ούτε κι απ’ αυτήν έχω. Αλλιώς θα είχα τρέξει και θα σε είχα προλάβει πριν φύγεις. Θα συμμετείχα κι εγώ στα Πύθια, στον αγώνα δρόμου, στην πάλη, σε πένταθλο, μαζί με τους άλλους. Θα σε κέρδιζα και θα επιστρέφαμε μαζί στο σπίτι. Θα τοποθετούσαμε το έπαθλο, κατσαρό αγριοσέλινο στο βάζο. Θα μύριζε η κάμαρη υπερηφάνεια. Θα χυνόμουν στον αέρα. Θα σου άνοιγαν τα ρουθούνια. Εσύ θα με εισέπνεες. Θα με κατάπινες. Ο δόλος μου θα σου ήταν ευχάριστος.

IV

Μικρός έφτιαχνα άζυμα κουλούρια από αλεύρι και νερό, και τα έσπρωχνα στα στόματα των νηστικών και των ονειροπόλων. Αυτοί δε νοιάζονται για τις φόρμες, τα σχήματα, για την καμένη κρούστα, για την παραμόρφωση που τους δίνουν τα στραβά χέρια μου κι η αζύγιαστη πίεση των φαλάγγων. Η προσμονή τους κάνει να τα καταπίνουν αμάσητα και για λίγο παύει η πείνα τους κι ο πόνος. Αυτοί ξεγελιώνται εύκολα όπως τα παιδιά. Οι υπόλοιποι βρίσκουν πάντα να σου πουν κάτι εναντίον. Ας είναι.

V

Το σιτάρι όμως σπανίζει στην ξερή πατρίδα μου. Κυρίως, όταν τα καράβια αργούν να φτάσουν και να ξεφορτώσουν από τις αποικίες, από τις Συρακούσες και τον Τάραντα. Αλλά αφθονεί ο πηλός, η άργιλος στις παραλίες με τις καλαμιές. Μια κατηφόρα δρόμος. Ένα τσιγάρο σκέψη.

VI

Κι έφτιαξα κι ένα μεγάλο πθάρι να κρύβω την καμπούρα μου από τους περαστικούς. Και του έβαλα ψάθινο καπάκι για να βλέπω τα αστέρια και να μετράω τον καιρό, πότε γεμίζει και αδειάζει το φεγγάρι κι αν στα δυσμάς έχει σηκωθεί αέρας και βροχή κι εσύ αν άραγε παγώνεις, μήπως, πέφτοντας σε ύπνο βαθύ, σε όνειρο καλό κι ευχάριστο, ευχή του πεπρωμένου και της μάνας σου, έχεις πετάξει τις κουβέρτες και κοιμάσαι ξεσκέπαστος.

VII

Και φτιάχνω κούκλες πήλινες κι αλόγατα κι άμαξες που σέρνουν βόδια, για τα παιδιά παιχνίδια και φυλαχτά για τις ανύπαντρες και ψεύτικα σκουλαρίκια, φτηνά αναθήματα για τους κατώτερους θεούς και τους ξυπόλητους δαίμονες.

VIII

Εγώ είμαι ένας λιανοπωλητής, ένας άθλιος εμποράκος από την Κόρινθο. Στήνω τον πάγκο μου, και πουλάω την πραμάτια μου. Έμαθα, για χάρη σου, να κλέβω στο ζύγι και να νερώνω τη μπογιά. Να αυξήσω το κέρδος. Γιατί μαύρισαν τα χέρια μου από τους οβολούς και τις τρύπιες δεκάρες. Και δεν έχω τίποτε άλλο να σου προσφέρω παρεκτός από ποιήματα, στίχους απλούς, χωρίς κατάληξη στο τέλος.

Αφιερώνεται στον Marco Palmigiani

© Copyright 2018 Σούκουλης Δημήτρης – All Rights Reserved

Ανοιχτή πρόσκληση για την παρουσίαση του βιβλίου μου, «Το Σκουληκοσύννεφο», Ένα παραμύθι για μεγάλους (και μόνο), στον IANO, Σταδίου 24, Αθήνα 1ος όροφος, στις 26 Απριλίου 2018, στις 18:00.

Invito aperto per la presentazione del mio libro «Il Bruconuvolo», Una fiaba per adulti (e solo), presso la libreria e punto di cultura, IANOS, Via Stadiou 24, Atene, 1o piano, il 26 aprile 2018, alle 18:00.

Mercante di sogni

I

Io porto un nome splendido di divinità ma poco l’ho onorato perché sono un artigiano scarso, un ceramista da Corinto.

Sono maldestro e continuamente distratto.

Mai imparato il mestiere.

Mai osservato le dita del mastro, quando si doveva.

Non imitato, stili, tecniche e stratagemmi: ciò che dovevo dire lo lanciavo in aria libero come bestemmia a un dolore riflesso, come mucosa di bronchite, sollievo di un malato in convalescenza. Ma la maggior parte della gente si terrorizza del mio mio modo diretto, come d’altronde, anche tu, al sentire di una parola te ne sei andato in altro posto e ti sei emigrato.

II

Il capomastro, dunque, mi chiamava pigro e mi puniva lasciandomi digiuno. E così, mentre tutti mangiavano sardine in salamoia e lenticchie con sopra cosparso aceto marcio, io aprivo chiacchiere con gli uccelli e mi facevo amico con le galline del cortile. Loro mi hanno fatto imparare di raccontare belle storie e favole e un inno per Afrodite, lungo, da tanti versi quanti per mille passi, coraggio al viandante che si ferma sotto il pino, di cui le ginocchia si piegano dall’amore, e affanna dal bisogno e dalla salita.

III

Tu non sei a conoscenza, ma necessita sforzo per far girare la ruota, per far il vaso sottile e fine, tracciare delle belle linee, e disegnare la forza sulle braccia degli eroi, il loro occhio indifferente, l’invidia degli dèi, le ciocche di Medusa.

Ci vuole pazienza e io non ne ho più.

Nemmeno forza alle gambe. Nemmeno di quella dispongo. Altrimenti, sarei corso e ti avrei raggiunto prima che te ne andassi. Avrei partecipato ai giochi Pitici, alla gara di corsa, alla lotta, al pentathlon, assieme agli altri. Avrei vinto te e saremmo tornati a casa. Avremmo messo il premio, sedano selvatico dalle foglie ricce, nel vaso. La stanza si sarebbe profumata di orgoglio. Ti sarebbero dilatate le narici. Tu mi avresti inalato. Il mio inganno ti sarebbe gradevole.

IV

Da piccolo facevo biscotti, a forma di cerchio, di farina e acqua, e li spingevo nelle bocche dei digiuni e dei sognatori. Essi non badano alle forme, agli schemi, alla crosta bruciata, all’aspetto deforme che li danno le mie mani storte e la squilibrata pressione delle falangi delle mie dita. L’attesa li costringe a ingoiarli per interi e per poco smette la loro fame e il dolore. Essi si ingannano facilmente come gli infanti. Gli altri trovano sempre qualcosa da rinfacciarti. Che sia così.

V

Il grano, però, scarseggia nella mia patria arida. Soprattutto, quando le navi tardano ad arrivare e a scaricare dalle colonie, dalle Siracuse e da Taranto. Ma abbonda l’argilla, la sabbia sulla spiaggia con i cannetti. Una strada in discesa: tanto quanto dura un pensiero fumando una sigaretta.

VI

Ho persino fabbricato una grande botte per far nascondere la mia gobba dai passanti. E sopra le ho messo un coperchio di paglia per contemplare le stelle e misurare il tempo, quando la luna si fa piena e quando si consuma e se in occidente si alza vento e pioggia e se tu ti geli, se tu, cadendo in sonno profondo, in un sogno benevolo e gradevole, buon augurio del fato e di tua madre, hai buttato via le coperte e stai dormendo scoperto.

VII

E plasmo bambole di terracotta e cavalli e carri che trainano buoi, e per i bambini giocattoli e amuleti per le donne libere e orecchini di poco valore e dediche da due soldi per gli dèi inferiori e i demoni scalzi.

VIII

Io sono un misero mercante al dettaglio da Corinto. Allestisco la mia bancarella e vendo la mia mercanzia. Ho imparato, a favore tuo, rubare al peso e annacquare i pigmenti. Aumentare il profitto. Perché le mie mani si sono annerite dagli oboli e dalle monetine. E non ho nient’altro da offrirti tranne che poesie, semplici versi senza conclusione alla fine.

Dedicato a Marco Palmigiani

https://nosensewords.wordpress.com/

ΑΚΑΝΘΟΧΟΙΡΟΣ

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Σάββατο 14 Απριλίου 2018