Ονειροπαγίδα της Άνα Μαρία Σούα
Όσοι επισκέπτονται πιστά το παζάρι βιβλίου στην πλατεία Κοτζιά γνωρίζουν ότι ελάχιστοι τίτλοι αλλάζουν από χρόνο σε χρόνο. Σίγουρα πάντα θα υπάρχει κάτι νέο να πάρει κάποιος, το οποίο πιθανόν να έχει ξεμείνει στη λίστα αγορών από την προηγούμενη φορά, αλλά κακά τα ψέματα τα βιβλία δεν ανανεώνονται σχεδόν ποτέ. Αυτή την χρονιά επέμεινα σε λιγότερο γνωστούς τίτλους αποφεύγοντας να αγοράσω όσους δεν ήταν ήδη στο αναγνωστικό μου πρόγραμμα. Φωτεινή και σοφή εξαίρεση στον παραπάνω κανόνα ήταν η Ονειροπαγίδα της Άνα Μαρία Σούα, ένα βιβλίο τόσο όμορφο όσο και το εξώφυλλό του!
Η Άνα Μαρία Σούα γεννήθηκε το 1951 στο Μπουένος Άιρες και αν κρίνω από τον αριθμό και την ποικιλία των γραπτών της πρέπει να ξεκίνησε την συγγραφή σε πολύ μικρή ηλικία και να μην έχει σταματήσει ούτε στιγμή από τότε. Έχει εκδώσει περισσότερα από σαράντα βιβλία, μυθιστορήματα, διηγήματα, ποιητικές συλλογές, παιδικά και θεατρικά, ενώ έχει ασχοληθεί και με την σεναριογραφία για τον κινηματογράφο. Όπως είναι φανερό, πρόκειται για μια χαλκέντερη συγγραφέα για την οποία όμως γνωρίζουμε ελάχιστα εδώ στην Ελλάδα. Η Ονειροπαγίδα είναι το μοναδικό δικό της έργο που έχει μεταφραστεί στην γλώσσα μας και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Απόπειρα.
Αυξάνεται ολοένα το ποσοστό σκοταδιού στον αέρα. Αυξάνεται τόσο που συμπυκνώνεται σε χοντρές σταγόνες πάνω στις λευκές επιφάνειες. Όχι μόνο το εισπνέω αλλά μπορώ και να το ψηλαφίσω με τα ακροδάχτυλά μου πάνω στα αντικείμενα που με περιστοιχίζουν. Σε τέτοιες περιπτώσεις είναι καλύτερα να κρατάω τα μάτια σφιχτά κλεισμένα. Σε τόσο σκοτάδι θα μπορούσαν να προβληθούν οι εικόνες που κρύβω πίσω από τα βλέφαρά μου.
Η Ονειροπαγίδα αποτελείται από διακόσια πενήντα μικροδιηγήματα, ένα λογοτεχνικό είδος για το οποίο είναι ευρέως γνωστή η Σούα, τα οποία έχουν άμεση σχέση με τον κόσμο του ύπνου και των ονείρων. Άλλοτε με την μορφή σοφίσματος και άλλοτε σαν μια μεμονωμένη περιγραφή από σκηνή ταινίας, το κάθε μικροδιήγημα εξελίσσεται σε λιγότερο από δέκα γραμμές και το ύφος του ποικίλει ανάλογα το σημείο αναφοράς του. Μερικά από τα μικροδιηγήματα αφήνουν μια πικρή επίγευση, άλλα πιο γλυκιά, όλα όμως έχουν την νεφελώδη αίσθηση του ονείρου.
Το όνειρο είναι η προνομιούχος χώρα της αμαρτίας. Τόπος φοβερός όπου πραγματοποιούνται και τιμωρούνται οι επιθυμίες δίχως ποτέ να ικανοποιούνται.
Πραγματικά, δεν ξέρω σε ποιους μπορεί να απευθύνεται η Ονειροπαγίδα. Ίσως σε όσους γοητεύονται από τα όνειρα και τον ομιχλώδη κόσμο τους, ίσως πάλι σε όσους αρέσουν τα διηγήματα και δεν θέλουν να τους δεσμεύει ένα μεγάλο ενιαίο κείμενο. Προσωπικά, θεωρώ ότι δεν πρέπει να λείπει από καμία βιβλιοθήκη. Είναι ατακαδόρικο, με την καλή έννοια, διαβάζεται γρήγορα και σίγουρα δεν ξεχνιέται εύκολα. Ας είναι, λοιπόν, το προτείνω σε όλους!
Δεν αναγνωρίζω τίποτα γύρω μου. Οι περαστικοί είναι ευγενικοί μα απόμακροι. Μες στη σκοτεινή πόλη νιώθω χαμένη. Ο χάρτης του Μπουένος Άιρες ποσώς με βοηθά. Καλύτερα να ξυπνήσετε, μου λέει μια κακόκεφη φωνή. Αυτό το όνειρο δεν είναι δικό σας. Αντί να ξυπνήσω, κοιμάμαι ακόμα πιο βαθιά. Μα τι αφιλόξενος ονειρευτής!
*Η Ονειροπαγίδα κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Απόπειρα σε μετάφραση της Άννας Βερροιοπούλου.
https://stylerivegauche.wordpress.com/
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου