Το καλύβι του πόθου
Τι είναι κείνο άραγε που αναζητάμε μα το νοιώθουμε, ή και μπορεί να είναι, ξένο για μας; Υπάρχει κάτι; Τι να είναι εκείνο που μπορεί να μας λείπει και η ματιά μας σαν ακουμπάει σε κάτι, σε κάποιον, θαρρούμε πως εκείνο, εκείνος, ο άλλος είναι που το’ χει; Κι ας μην είναι έτσι στ’ αλήθεια; Παρά τότε, αυτό που βλέπουμε και ποθούμε να είναι πλάσμα δικό μας μοναχά, της φαντασίας μας γέννημα, της διψασμένης ψυχής μας η ανάγκη να γιομίσει με εκείνο που λαχταρά;;.Και που η έρμη το ‘χει τόσο ανάγκη ώστε να το βλέπει και εκεί που μπορεί να μην υπάρχει; Και που γιαυτό να νοιώθει τόσο δυστυχής,τόσο θλιμμένη όχι μόνο γιατί δεν το έχει, αλλά και που πιστεύει πως δεν μπορεί ούτε να το αποκτήσει επειδή είναι ή και μπορεί νάναι μοναχά των αλλουνών;
Ο καθείς μας γνωρίζει αν υπάρχει κάτι τέτοιο που του λείπει,τι είναι κείνο που μπορεί να ποθεί η ψυχή του.
Κι έτσι αν είναι, τότε, πιστεύω, η ματιά, η οπτική του καθενός μας, γίνεται αλλιώτικη, διαφορετική από την ματιά του κάποιου άλλου..Ανάλογα με το τι ποθούμε, αυτό και να “βλέπουμε”. Πλάσματα του ονείρου μας, την εικόνα του πόθου μας…
Κι αναρωτιέμαι, τι είναι τότε το χειρότερο; Η λύπη, ακόμη κι η θλίψη γιαυτό που μας λείπει, γιαυτό που ποθούμε και δεν το’ χουμε ή ο πόνος της ψυχής μας γιατί πιστεύουμε πως δεν θα το αποκτήσουμε ποτέ, πως ανήκει και θα ανήκει πάντα σε άλλους;
Η μήπως είναι χειρότερο το άλλο; Δηλαδή, η διάψευση της ύπαρξής του σαν έρθουμε αντίκρυ στην πραγματικότητα;
Ή μήπως το ακόμη πιο χειρότερο, Δηλαδή, η χαρά που μπορεί να νοιώσουμε στην διάψευση επειδή σαν και εμάς, ούτε κι ο άλλος το έχει στ’ αλήθεια, ούτε και που θα το αποκτήσει;; Κι ας μένει πάντα ξένο;
Συμμαζεμένο, ντροπαλό,
Σαν καραβάκι σ’ το γιαλό,
Κατάλευκο καλύβι
Μέσ’ σ’ ολοπράσινα κλαριά
Τη χιονισμένη του θωριά
Μια δείχνει και μια κρύβει.
Μικρά τα καμαράκια του
Και τα παραθυράκια του,
Κι όλο μικροπλασμένο.
Τόσο μικρό, όσο που μπορεί
Την Ευτυχία να χωρή.
― Τι κρίμα που είναι ξένο!
Είναι το ποίημα με τίτλο «Το καλύβι» του ποιητή μας Γεωργίου Δροσίνη, Αθήναι, 1902.
Επειδή, κάπως έτσι είδε η ματιά μου το ποίημα. Ζήτημα οπτικής γωνίας..Εσείς, μπορεί να το δείτε κι αλλιώς.
Ο ζωγραφικός πίνακας είναι του σύγχρονού μας Ρώσου Ζωγράφου Dmitry Alexandrovich Kustanovich (Russian: Дмитрий Кустанович) και έχει τον τίτλο
«Η σιωπή»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου