Άραγε υπάρχει Ζωή μετά (την κοιλιά της της μητέρας μας;)...
(μια όμορφη και διδακτική παραβολή)
Το ένα ρωτά το άλλο:
- «Πιστεύεις στη ζωή μετά τον τοκετό;» κι εκείνο απάντησε,
- «Γιατί ρωτάς; Φυσικά. Κάτι θα υπάρχει μετά τον τοκετό. Μπορεί να είμαστε εδώ για να προετοιμαστούμε, για αυτό που θα ακολουθήσει αργότερα.»
- «Ανοησίες», είπε το πρώτο. «Δεν υπάρχει ζωή μετά τον τοκετό. Τι είδους ζωή θα ήταν αυτή»;
Το δεύτερο είπε:
- «Δεν ξέρω, αλλά θα υπάρχει περισσότερο φως από ό, τι εδώ. Ίσως να περπατάμε με τα πόδια μας και να τρώμε με το στόμα. Ίσως να έχουμε περισσότερες αισθήσεις που δεν μπορούμε καν να φανταστούμε τώρα».
Το πρώτο απάντησε:
-«Αυτό είναι παράλογο! Το περπάτημα είναι αδύνατο. Και να τρώμε με το στόμα; Γελοίο! Ο ομφάλιος λώρος μας δίνει την τροφή και όλα όσα χρειαζόμαστε. Αλλά ο ομφάλιος λώρος είναι πολύ κοντός. Οπότε, η ζωή μετά τον τοκετό, λογικά, αποκλείεται».
Το δεύτερο όμως επέμενε:
- «Λοιπόν, νομίζω ότι υπάρχει κάτι και ίσως είναι διαφορετικό από ό,τι είναι εδώ. Ίσως να μη μας χρειάζεται αυτό το φυσικό 'καλώδιο' πια».
Και το πρώτο απάντησε:
- «Ανοησίες. Και επιπλέον, αν υπάρχει ζωή, τότε γιατί ποτέ κανείς δεν έχει γυρίσει πίσω από εκεί; Ο τοκετός είναι το τέλος της ζωής, και μετά από τον τοκετό δεν υπάρχει τίποτα, παρά μόνο σκοτάδι, σιωπή και λήθη. Δεν οδηγεί πουθενά».
- «Λοιπόν, δεν ξέρω», λέει το δεύτερο, «αλλά σίγουρα θα συναντήσουμε τη μητέρα και αυτή θα μας φροντίσει».
Τότε το πρώτο μωρό απάντησε:
- «Μητέρα; Πιστεύεις στη μητέρα; Αυτό είναι γελοίο. Αν η μητέρα υπάρχει, τότε πού είναι τώρα»;
Το δεύτερο είπε:
- «Είναι παντού γύρω μας. Είμαστε περικυκλωμένοι από αυτήν. Είμαστε μέρος της. Είναι μέσα της που ζούμε. Χωρίς αυτήν, αυτός ο κόσμος δεν θα μπορούσε καν να υπάρχει».
Τότε είπε το πρώτο:
- «Λοιπόν, εγώ δεν την βλέπω, έτσι είναι λογικό ότι δεν υπάρχει».
Και τότε το δεύτερο μωρό απάντησε:
- «Μερικές φορές, όταν κάνεις ησυχία και επικεντρωθείς και ακούσεις πραγματικά, μπορείς να αντιληφθείς την παρουσία της, και μπορείς να ακούσεις την αγαπημένη της φωνή, να σε καλεί από πάνω».
ΣΧΟΛΙΟ
Ο Χριστός και οι Αγιοι μας μίλησαν για την μετά θάνατον ζωή....
Μας είπαν ότι ο βιολογικός θάνατος του σώματός μας ουσιαστικά είναι η γέννησή μας σε ένα άλλο κόσμο αιωνιότητας....
Οι άθεοι και οι αγνωστικιστές δεν πιστεύουν αυτά τα λόγια....
Στην παραπάνω όμορφη παραβολή βλέπουμε με απλοϊκό κι έξυπνο τρόπο ένα μέρος από τα σημαντικότερα επιχειρήματα των 2 πλευρών....
Ο Χριστός και οι Αγιοι μας μίλησαν για την μετά θάνατον ζωή....
Μας είπαν ότι ο βιολογικός θάνατος του σώματός μας ουσιαστικά είναι η γέννησή μας σε ένα άλλο κόσμο αιωνιότητας....
Οι άθεοι και οι αγνωστικιστές δεν πιστεύουν αυτά τα λόγια....
Στην παραπάνω όμορφη παραβολή βλέπουμε με απλοϊκό κι έξυπνο τρόπο ένα μέρος από τα σημαντικότερα επιχειρήματα των 2 πλευρών....
http://koukfamily.blogspot.gr/
«Περιήγηση στην τελειότητα» είναι ο τίτλος έκθεσης του Ιταλού φωτογράφου Paolo Morello που διοργανώνουν η Εφορεία Αρχαιοτήτων Χανίων και το Ιταλικό Μορφωτικό Ινστιτούτο, σε συνεργασία με τον Δήμο Χανίων, την ΚΕΠΠΕΔΗΧ – Κέντρο Αρχιτεκτονικής Μεσογείου και τον Σύλλογο «Φίλοι της Ιταλίας». Η έκθεση, την επιμέλεια της οποίας έχει η Αφροδίτη Οικονομίδου, θα φιλοξενηθεί στο Αρχαιολογικό Μουσείο Χανίων από τις 3 ως τις 23 Ιουλίου, ως ένας εικαστικός φόρος τιμής στο αδιαμφισβήτητο μεγαλείο του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού.
»Υπάρχουν τόποι των οποίων το «μέγεθος» υπερβαίνει το χώρο που καταλαμβάνουν στην πραγματικότητα. Είναι τόποι που αποτελούν σύμβολα, πνευματικές προεκτάσεις, εικόνες που συλλογική μνήμη επεξεργάστηκε εδώ και αιώνες, καταστάλαγμα ιστορικών αναφορών, τολμηρών περιηγήσεων και ακούραστων αρχαιολογικών ερευνών. Γύρω από μια πέτρα, γύρω από έναν άμορφο σωρό ερειπίων συγκεντρώνονται συχνά συμβολικές αξίες τόσο ισχυρές ώστε να καθιστούν αυτά τα αρχαία ίχνη, που μόλις μετά βίας είναι ορατά, ένα εξαίσιο μνημείο. Η Αρχαία Ελλάδα είναι το κατ’ εξοχήν έμβλημα αυτού του φαινομένου. Ήδη για τους Ρωμαίους, η Ελλάδα δεν ήταν απλά μια χώρα προς κατάκτηση, μια επαρχία μεταξύ άλλων, που έπρεπε να ενσωματωθεί στο πλαίσιο της Αυτοκρατορίας. Ήταν αντικείμενο θαυμασμού τόσο μεγάλου ώστε να δικαιολογεί την περίφημη φράση του Οράτιου: «Graecia capta ferum victorem cepit» – η κατακτημένη Ελλάδα κατέκτησε τον βάρβαρο νικητή. Από τότε, αυτό το συναίσθημα θαυμασμού για τον ελληνικό πολιτισμό δεν έχει ατονήσει. Σήμερα σώζονται ελάχιστα απομεινάρια από το μεγαλείο της Αρχαίας Ελλάδας. Από τους χιλιάδες ναούς, τα θέατρα, τα δημόσια κτίρια, παραμένουν όρθια μόνο μερικές δεκάδες μνημεία, συχνά κατεστραμμένα και συμβιβασμένα με το χρόνο. Και όμως, αυτά τα λίγα απομεινάρια που επιβίωσαν αποτέλεσαν, κατά τη διάρκεια των αιώνων, επίλεκτους προορισμούς για περιπετειώδη ταξίδια, αντικείμενο περιηγήσεων που με την έμπνευση και το πάθος τους συνεχίζουν ακόμη και σήμερα να μας προκαλούν κατάπληξη και δέος.
