ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ: Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΕΠΙΤΑΣΕΙ ΧΩΡΟΥΣ ΓΙΑ ΚΛΕΙΣΤΑ ΚΕΝΤΡΑ ΣΤΑ ΝΗΣΙΑ- ΔΕΙΤΕ ΤΙΣ ΠΕΡΙΟΧΕΣ

ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ: 
Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΕΠΙΤΑΣΕΙ ΧΩΡΟΥΣ ΓΙΑ ΚΛΕΙΣΤΑ ΚΕΝΤΡΑ ΣΤΑ ΝΗΣΙΑ-
ΔΕΙΤΕ ΤΙΣ ΠΕΡΙΟΧΕΣ

Ο Στέλιος Πέτσας ανακοίνωσε την έκδοση σχετικής Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου - Ποιες περιοχές επιτάσσονται σε Λέσβο, Σάμο, Χίο, Κω και Λέρο - Με κάρτα και ελεγχόμενες εξόδους τα κλειστά κέντρα

Την έκδοση Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου για την επίταξη ακινήτων, χώρων και εκτάσεων για τη δημιουργιά κλειστών κέντρων στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου ανακοίνωσε η κυβέρνηση αναλαμβάνοντας νέα πρωτοβουλία για την αντιμετώπιση του μεταναστευτικού.

Σύμφωνα με τον Στέλιο Πέτσα, με την ΠΝΠ «εξουσιοδοτεί το Υπουργείο Μετανάστευσης και Ασύλου να επιτάσσει, για λόγους δημοσίου συμφέροντος, απαραίτητα ακίνητα και εκτάσεις για τη διαχείριση της κρίσης, προκειμένου να αντιμετωπιστεί η εξαιρετικά επείγουσα ανάγκη αποφυγής της διακινδύνευσης της δημόσιας τάξης και υγείας».

Οι χώροι που επιτάσσονται είναι οι εξής:

1. Τοποθεσία Καράβας, Δήμος Δυτικής Λέσβου.

2. Τοποθεσία Κρητικού Λάκος / Ψείρα («17»), Δήμος Χίου.
3. Τοποθεσία Ζερβού (παραπλεύρως υπό κατασκευήν δομής), Δήμος Ανατολικής Σάμου.
4. Στρατόπεδο Καπετάν Λαζαρή, τοποθεσία Πυλί, Δήμος Κω.
5. Τοποθεσία Λέπιδα, Δήμος Λέρου.

Όπως τονίζει ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, προηγήθηκε εξαντλητικός διάλογος με τους αρμόδιους περιφερειακούς και τοπικούς φορείς αλλά και το αίτημα του Περιφερειάρχη Βορείου Αιγαίου για κήρυξη των νησιών σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης.

Πώς θα λειτουργούν τα κλειστά κέντρα

Στην ίδια ανακοίνωση διευκρινίζεται ότι στις δομές αυτές θα διαμένουν:

- πρώτον, οι νέες αφίξεις για διευκόλυνση της ταυτοποίησης και της διαδικασίας ασύλου,
- δεύτερον, όσοι έχουν παραβατική συμπεριφορά και,
- τρίτον, όσοι δεν δικαιούνται άσυλο και μπαίνουν στη διαδικασία επιστροφής.

Όσοι παραμένουν στις ελεγχόμενες κλειστές δομές, βάσει εσωτερικού κανονισμού, θα δικαιούνται ελεγχόμενες εξόδους με κάρτα για ορισμένο χρονικό διάστημα, ενώ οι δομές θα είναι κλειστές τα βράδια με την κυβέρνηση να διαμηνύει ότι «κάθε παραβίαση κανόνα εσωτερικής τάξης επηρεάζει αρνητικά το αίτημα για άσυλο και επιταχύνει τη διαδικασία επιστροφής του παραβάτη».

Η ανακοίνωση έχει ως εξής:

Η Κυβέρνηση, από την πρώτη στιγμή, ακολουθεί διαφορετική πολιτική στο Προσφυγικό-Μεταναστευτικό ζήτημα.
Εφαρμόζουμε ολοκληρωμένο σχέδιο που βασίζεται σε τέσσερις άξονες:
- Φύλαξη των συνόρων μας.
- Επιτάχυνση διαδικασιών ασύλου.
- Αυξημένες επιστροφές.
- Κλειστές δομές.

Παράλληλα, δίνουμε έμφαση στην αποσυμφόρηση των νησιών μας, που σηκώνουν το μεγαλύτερο βάρος, και στη στήριξη των τοπικών κοινωνιών.
Αναλαμβάνουμε, ταυτόχρονα, στοχευμένες δράσεις για τη διεθνοποίηση του προβλήματος και τη διαμόρφωση νέας πολιτικής ευθύνης και αλληλεγγύης από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Το τελευταίο διάστημα, πραγματοποιήθηκε εξαντλητικός διάλογος με τους αρμόδιους περιφερειακούς και τοπικούς φορείς, ενώ ο Περιφερειάρχης Βορείου Αιγαίου κ. Κ. Μουτζούρης ζήτησε μέτρα εκτάκτου ανάγκης για τα νησιά, ιδίως μετά τα επεισόδια στη Μόρια. Απόφαση της Κυβέρνησης είναι να κλείσουν οι σημερινές άναρχες δομές και να δημιουργηθούν ελεγχόμενες κλειστές δομές.

Στο πλαίσιο αυτό, το Υπουργικό Συμβούλιο προχωρά σήμερα στην έκδοση Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου που εξουσιοδοτεί το Υπουργείο Μετανάστευσης και Ασύλου να επιτάσσει, για λόγους δημοσίου συμφέροντος, απαραίτητα ακίνητα και εκτάσεις για τη διαχείριση της κρίσης, προκειμένου να αντιμετωπιστεί η εξαιρετικά επείγουσα ανάγκη αποφυγής της διακινδύνευσης της δημόσιας τάξης και υγείας.
Ακολουθεί, επίσης σήμερα, Υπουργική Απόφαση του Υπουργού Μετανάστευσης και Ασύλου κ. Ν. Μηταράκη, σύμφωνα με την οποία επιτάσσονται οι ακόλουθες εκτάσεις:

1. Τοποθεσία Καράβας, Δήμος Δυτικής Λέσβου.
2. Τοποθεσία Κρητικού Λάκος / Ψείρα («17»), Δήμος Χίου.
3. Τοποθεσία Ζερβού (παραπλεύρως υπό κατασκευήν δομής), Δήμος Ανατολικής Σάμου.

Αντίστοιχες δομές, παραπλεύρως υφιστάμενων δομών, θα δημιουργηθούν και σε Λέρο και Κω, σε εκτάσεις που ανήκουν στο Ελληνικό Δημόσιο, ως ακολούθως:

4. Στρατόπεδο Καπετάν Λαζαρή, τοποθεσία Πυλί, Δήμος Κω.
5. Τοποθεσία Λέπιδα, Δήμος Λέρου.

Στις ως άνω εκτάσεις θα δημιουργηθούν ελεγχόμενες κλειστές δομές φιλοξενίας αιτούντων άσυλο.

Ελεγχόμενες κλειστές δομές σημαίνει καθορισμένοι και αυστηροί κανόνες εσωτερικής τάξης, οι οποίοι αφορούν τόσο τη λειτουργία των κέντρων όσο και την κίνηση των φιλοξενούμενων. Στις δομές αυτές, θα διαμένουν πρώτον, οι νέες αφίξεις για διευκόλυνση της ταυτοποίησης και της διαδικασίας ασύλου, δεύτερον, όσοι έχουν παραβατική συμπεριφορά και, τρίτον, όσοι δεν δικαιούνται άσυλο και μπαίνουν στη διαδικασία επιστροφής. Όσοι παραμένουν στις ελεγχόμενες κλειστές δομές, βάσει εσωτερικού κανονισμού θα δικαιούται ελεγχόμενες εξόδους με κάρτα για ορισμένο χρονικό διάστημα, ενώ οι δομές θα είναι κλειστές τα βράδια. Κάθε παραβίαση κανόνα εσωτερικής τάξης, επηρεάζει αρνητικά το αίτημα για άσυλο και επιταχύνει τη διαδικασία επιστροφής του παραβάτη.

https://www.protothema.gr/

ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΤΙΣ ΗΠΑ: ΠΟΙΟΣ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΘΑ ΝΙΚΗΣΕΙ ΤΟΝ ΤΡΑΜΠ

ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΤΙΣ ΗΠΑ: ΠΟΙΟΣ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΘΑ ΝΙΚΗΣΕΙ ΤΟΝ ΤΡΑΜΠ

Το ψηφιδωτό των υποψηφίων των Δημοκρατικών: Από τον πρώην αντιπρόεδρο Μπάιντεν, στον σοσιαλιστή Σάντερς, την έμπειρη Ελίζαμπεθ Γουόρεν, τους δισεκατομμυριούχους Μπλούμπεργκ και Στάγερ, την «αγρότισσα» Εϊμι Κλόμπουκαρ και τον ταλαντούχο γκέι Πιτ Μπούτιτζιτζ

Στις ΗΠΑ πιθανότατα αγνοούν τις ελληνικές παροιμίες «απ’ όλα έχει ο μπαξές» και «όπου λαλούν πολλοί κοκόροι...». Συμπτωματικά, όμως, και οι δύο εφαρμόζονται συνδυαστικά στο Δημοκρατικό Κόμμα αυτής της χώρας. Ηδη έκδηλα παρατηρείται αφθονία υποψηφίων οι οποίοι διαγκωνίζονται για το χρίσμα του κόμματος. Απαντες προσδοκούν ως Μεσσίες της παράταξης να ανέβουν στο ρινγκ των εθνικών εκλογών του προσεχούς Νοεμβρίου για να αντιμετωπίσουν τον Τραμπ. Απολύτως θεμιτό.

Μετά το φιάσκο στην Αϊόβα, οι Δημοκρατικοί ελπίζουν ότι σήμερα στις προκριματικές εκλογές στο Νιού Χάμσαϊρ καθώς τη διαδικασία αυτή τη φορά δεν θα την «τρέξει» το κόμμα αλλά η κυβέρνηση των ΗΠΑ. «Ελπίζουμε ότι τα αποτελέσματα στο τέλος της διαδικασίας θα είναι ακριβή και οι υποψήφιοι θα ξέρουν ποιος κέριδσε έγκαιρα» δήλωσε εκπρόσωπος της πολιτείας.

Στο εκλογικό καλάθι των Δημοκρατικών συνωστίζονται, εκτός από φιλόδοξα πρόσωπα, και ποικιλία πολιτικών αποχρώσεων, πανσπερμία ιδεολογικών προσεγγίσεων, ετερογένεια σκοπών, πολλαπλότητα ηλικιών, φύλων και φυλών, διαφορετικότητα θρησκευτικών δογμάτων και τεράστιες αποκλίσεις εισοδημάτων. Αναμενόμενα σε αυτή τη βουερή ποτ πουρί αγέλη αργεί να ξημερώσει. Διαπιστώθηκε κιόλας με το χάος της εσωκομματικής ψηφοφορίας και τις καθυστερήσεις στην ανακοίνωση των αποτελεσμάτων της στην Αϊόβα.

Πολυποίκιλοι και διαφορετικοί

Η ποικιλία είναι το αλατοπίπερο της ζωής, λένε οι Αμερικανοί. Αλλά με καμιά δεκαριά εντελώς διαφορετικούς πρωταγωνιστές -χώρια οι μέχρι τώρα 18 υποψήφιοι που αποχώρησαν από τον αγώνα- στην κατσαρόλα για το χρίσμα του Δημοκρατικού Κόμματος των ΗΠΑ το φαγητό κινδυνεύει να γίνει λύσσα. Λογικά και οι ψηφοφόροι ανησυχούν για το αν υπάρχει στο κόμμα τους ένας χαρισματικός ηγέτης όχι μόνο για να τα βάλει με τον Ντόναλντ Τραμπ, αλλά και να τον ρίξει νοκ άουτ.

Σαφώς και ιδανικός υποψήφιος δεν υπάρχει, αλλά όσο κοιτάζουν την πασαρέλα των Δημοκρατικών υποψηφίων για την προεδρία καταρχήν διχάζονται σε ριζοσπάστες και μετριοπαθείς και κατόπιν σύσσωμοι ψιλοαπογοητεύονται. Η πολιτική βέβαια είναι απρόβλεπτη. Και οι δημοσκοπήσεις δεν είναι κισμέτ. Ωστόσο, δεν παύουν να αγωνιούν για το ποιος θα τους εκπροσωπήσει, μια και με τον Ντόναλντ με την πορτοκαλί χωρίστρα δεν πάει άλλο.

Μέχρι τώρα φάνταζε ότι οι Δημοκρατικοί είχαν τη σχετικά εύκολη εσωκομματική επιλογή να διαλέξουν ανάμεσα σε δύο παλιές καραβάνες. Από τη μία τον 77χρονο Τζο-μετριοπαθή κήρυκα της μεσαίας τάξης-Μπάιντεν και από την άλλη τον 78χρονο Μπέρνι-ρήτορα του ακτιβιστικού ριζοσπαστισμού-Σάντερς. Στα πρόσωπά τους αποκρυσταλλώνονταν δύο διαφορετικές πολιτικές αντιλήψεις για τον ρόλο τους στην προεδρία. Ο Μπάιντεν υποστηρίζει ότι ο πρόεδρος Τραμπ είναι μια εκτροπή στο σύστημα και, αφότου ο ίδιος τον νικήσει, έχει την καλή θέληση και την εμπειρία να ενώσει τη χώρα, να αποκαταστήσει τη θέση του έθνους στο εξωτερικό και να επαναφέρει την Αμερική στον ίσιο δρόμο της λογικής της εποχής του Ομπάμα. Από τη μεριά του ο Σάντερς πιστεύει πως ο Τραμπ είναι ένα σύμπτωμα ενός αμερικανικού πολιτικο-οικονομικού συστήματος που στρεβλώνεται από τα χρήματα, την απληστία και την ανισότητα, οπότε με τη δική του προεδρία θα επιδιώξει σαρωτικές πολιτικές και οικονομικές μεταρρυθμίσεις.

Ατυχώς για αμφότερους, καινούρια, όχι απαραιτήτως νέα, φιντάνια μπήκαν με αξιώσεις στην κούρσα.

Να σου, λοιπόν, υποψήφιος ο «Γκόθαμιστ», ως πρώην δήμαρχος επί 12 χρόνια της Νέας Υόρκης, ο 77χρονος Μάικλ Μπλούμπεργκ, πρώην Ρεπουμπλικανός και ένατος πιο πλούσιος Αμερικανός με περιουσία που εκτιμάται στα 58 δισ. δολάρια. Από κοντά και ο 62χρονος Τομ Στάγερ, επίσης δισεκατομμυριούχος, αφεντικό hedge fund, φιλάνθρωπος, ακτιβιστής περιβαλλοντολόγος και μεγαλοχρηματοδότης των Δημοκρατικών. Στη σειρά και ο 54χρονος Μάικλ Μπένετ, απόγονος επιζώντων του Ολοκαυτώματος, επιχειρηματίας και γερουσιαστής του Κολοράντο. Στην ίδια γραμμή και ο πρώην κυβερνήτης της Μασαχουσέτης, 63χρονος Αφροαμερικανός και φίλος του Μπαράκ Ομπάμα, Ντεβάλ Πάτρικ, που θεωρεί τον εαυτό του θεματοφύλακα της φλόγας του πυρσού «Yes-We-Can». Απόγονος σκλάβων του Κεντάκι από φτωχή οικογένεια που στεγαζόταν σε κτίρια της Πρόνοιας του νότιου Σικάγου και με πατέρα μουσικό της τζαζ που εγκατέλειψε το σπίτι τους, ο Ντεβάλ, που σπούδασε με υποτροφία στο Χάρβαρντ, έχει και το τσαγανό και το όραμα, αλλά μπήκε μάλλον καθυστερημένα στην κούρσα.

Ταλέντο με πολλές αποχρώσεις

Στην αριστερή λωρίδα της λεωφόρου των αξιών των Δημοκρατικών ξεχωρίζει η 70χρονη προοδευτική Ελίζαμπεθ Γουόρεν, γερουσιαστής από τη Μασαχουσέτη και διακεκριμένη ως πασιονάρια από την καθηγητική έδρα της Νομικής στο Χάρβαρντ. Υπάρχουν ακόμη δύο γυναίκες υποψήφιες για το χρίσμα. Κατ’ αρχάς, η 58χρονη Εϊμι Κλόμπουκαρ, μέλος του Δημοκρατικού Εργατοαγροτικού Κόμματος στην πατρίδα του Μπομπ Ντίλαν, τη Μινεσότα, και πρώτη εκλεγμένη γυναίκα γερουσιαστής της Πολιτείας στην οποία διανύει την τρίτη της θητεία. Και ακόμη η 38χρονη Τούλσι Τάμπι Γκάμπαρντ, βουλευτής Χαβάης, με καταγωγή από την αμερικανική Σαμόα, βετεράνος του πολέμου στο Ιράκ και το πρώτο ινδουιστικό μέλος του Κογκρέσου. Στις πρωτιές, όμως, διαπρέπουν δύο ακόμη υποψήφιοι. Ο 45χρονος τεχνοκράτης επιχειρηματίας, πρεσβυτεριανός στο θρήσκευμα και κήρυκας του «καπιταλισμού με ανθρώπινο πρόσωπο» Αντριου Γιανγκ, ο πρώτος ασιατικής καταγωγής υποψήφιος με ρίζες από την Ταϊβάν. H εκστρατεία του βασίζεται στο Διαδίκτυο, αλλά γυρίζει και τη χώρα με ένα νοικιασμένο λεωφορείο στο οποίο κάθεται στις πίσω θέσεις παίζοντας αδιαλείπτως Super Mario σε μια παλιά κονσόλα Nintendo. Την ίδια ώρα σχεδιάζει ένα βασικό εισόδημα 1.000 δολαρίων τον μήνα για κάθε ενήλικα Αμερικανό, το οποίο αποκαλεί «μέρισμα ελευθερίας». Ωστόσο, την πιο εντυπωσιακή πρωτιά σημείωσε ο άνθρωπος-έκπληξη που κατέλαβε την πρώτη θέση στις εκλογές της Αϊόβα. Ο μόλις 38χρονος δήμαρχος του Σάουθ Μπεντ της Ιντιάνα Πιτ Μπούτιτζιτζ, ο πρώτος ανοιχτά γκέι και παντρεμένος με άτομο του ίδιου φύλου υποψήφιος. Την εκστρατεία του τρέχει εθελοντικά και ερασιτεχνικά ένας συμμαθητής του από το γυμνάσιο.

Απέναντι σε όλους αυτούς η πλειοψηφία των ψηφοφόρων αλλά και η βαθιά ελίτ του κόμματος στέκεται ζαλισμένη, μοιρασμένη και κυρίως αμήχανη. Γι’ αυτό και ψάχνονται μήπως προτείνουν στη διάσημη Οπρα Γουίνφρεϊ να ηγηθεί της εκστρατείας κατά του Ντόναλντ Τραμπ.

Ο αντιπρόεδρος Τζο

Το μέχρι τώρα φαβορί των δημοσκοπήσεων, ο κεντρώος πολιτικά, καθολικός στο θρήσκευμα, έξι φορές γερουσιαστής του Ντελάγουερ Τζο Μπάιντεν, φαίνεται να μην τραβάει όσο ο ίδιος θα ήθελε, παρότι προσελκύει τους λευκούς ηλικιωμένους ψηφοφόρους. Ο αντιπρόεδρος του πρώην προέδρου Ομπάμα, κομψός, ευθυτενής, με αστραφτερό πορσελάνινο χαμόγελο και αυτάρεσκος παρά την ηλικία του, βαθμιαία υπολείπεται σε εσωκομματική απήχηση, διότι μοιάζει να πορεύεται υπό το σλόγκαν «Οι παλιές συνήθειες πεθαίνουν δύσκολα». Κοινώς, ως συνήθως, δεν παίρνει ρίσκα και αυτοθαυμάζεται ως νέος Κίσινγκερ για τα άριστα διαπιστευτήριά του στην εξωτερική πολιτική. Αν και είναι πολύ νωρίς για συμπεράσματα, η τετάρτη θέση που κατέλαβε στην πρώιμη αναμέτρηση της Αϊόβα ήταν ένα αποτέλεσμα που στο μεν Facebook το λένε σκούντημα, αλλά στην πολιτική εκτιμάται ως ελαφρύ ράπισμα. Ως μέλος της παλιάς φρουράς, θεωρείται ο πλέον έμπειρος πολιτικά και διαχειριστικά από κάθε άλλον κομματικό υποψήφιο, αλλά η υπόσχεση που μοιράζει για επανεκκίνηση της χώρας μετά την καταστροφή που επέφερε ο Τραμπ δεν μοιάζει να σαγηνεύει τους νέους, τους αριστερούς, τους μαύρους και τους ισπανόφωνους. Μετά από σχεδόν μισό αιώνα στη δημόσια ζωή τού προσάπτουν ότι δεν έχει ξεδιπλώσει ένα οραματικού χαρακτήρα πρόγραμμα, ούτε καν ικανό να αντιγράψει τη Νέα Ελπίδα του Ομπάμα.

Του χρεώνουν ελάχιστες ρητορικές δεξιότητες στις τετ α τετ πολιτικές αντιπαραθέσεις και του φορτώνουν ένα σκάνδαλο λογοκλοπής που εκτροχίασε την πρώτη προεδρική του απόπειρα το 1988 από την οποία αποχώρησε ντροπιασμένος. Τον επικρίνουν ακόμη για μπίζνες με άρωμα διαφθοράς του γιου του Χάντερ με την ουκρανική εταιρεία ενέργειας Burisma, ενόσω ο ίδιος ήταν αντιπρόεδρος. Οι κατηγορίες που ενορχηστρώθηκαν από τους πολιτικούς του αντιπάλους αποδείχθηκαν αβάσιμες. Εσχάτως, όμως, βαρύνεται και με τη ρετσινιά της άκομψης, τουλάχιστον, συμπεριφοράς απέναντι σε κάποιες γυναίκες που αισθάνθηκαν άβολα από τις υποτιθέμενα απρεπείς χειρονομίες του. Δεν τον χαρακτήρισαν σεξιστή, αλλά στην αμερικανική εποχή του #MeToo είναι εύκολο να διαχυθεί η καχυποψία ότι πρόκειται για έναν γερομπερμπάντη. Αλλο που δεν θέλουν οι Ρεπουμπλικανοί για να το κάνουν σημαία εναντίον του. Κάτι που σημαίνει ότι τον φοβούνται ως αντίπαλο.

Ο «εκκαθαριστής» της Νέας Υόρκης

Η δυσπιστία είναι σχεδόν ενδημικό φαινόμενο στην Αμερική του Τραμπ. Με επιφυλάξεις αντιμετωπίζεται και εντός των τειχών των Δημοκρατικών η υποψηφιότητα του Μάικλ Μπλούμπεργκ. Τον βλέπουν με σκεπτικισμό ως τον Βοστονέζο δισεκατομμυριούχο με εβραϊκές ρίζες που έχει την οικονομική άνεση να αγοράσει τις εκλογές. Παρότι ο ίδιος καταφέρεται κατά του Τραμπ δηλώνοντας ότι αντιπροσωπεύει «μια υπαρξιακή απειλή με ανήθικες ενέργειες για τη χώρα μας και τις αξίες μας, οπότε αν κερδίσει άλλη μια θητεία η χώρα δεν θα μπορεί ποτέ να ανακάμψει από τη ζημιά», οι Δημοκρατικοί δεν του συγχωρούν το πολιτικό του παρελθόν. Τον επικρίνουν ως κεντρώο πρώην Ρεπουμπλικανό που στήριξε τον Τζορτζ Μπους το 2004, του φορτώνουν ότι αγκάλιασε τις ρατσιστικές συμπεριφορές της Aστυνομίας κατά των μειονοτήτων ως δήμαρχος και ακόμη τον κατηγορούν ότι παραμένει δύσπιστος στην προοδευτική οικονομική πολιτική. Είδε και απόειδε ο άνθρωπος την απαξία στο πρόσωπό του από τους νέους κομματικούς συμπολεμιστές του, οπότε υποσχέθηκε να δώσει τουλάχιστον το 50% του πλούτου του σε φιλανθρωπικές οργανώσεις και να ενθαρρύνει με εκστρατεία και άλλους μεγιστάνες του πλούτου να κάνουν το ίδιο. Ενδεχομένως έτσι αντιλαμβάνεται την πολιτική δράση. Τελευταία επισκέφθηκε και μια εκκλησία Αφροαμερικανών στο Μπρούκλιν, γονάτισε και ζήτησε συγγνώμη για τα χθεσινά του ανομήματα λέγοντας: «Δεν μπορώ να αλλάξω την Ιστορία, αλλά σήμερα θέλω να ξέρετε ότι συνειδητοποιώ πως τότε έκανα λάθος και λυπάμαι». Παρά την απολογία του οι εξέχοντες κομματικοί ακτιβιστές τον βλέπουν με μισό μάτι ως κοινωνικά προοδευτικό μεν, αλλά δημοσιονομικά συντηρητικό τύπο.


Ωστόσο με ανοιχτή την κάνουλα του αχανούς χρηματοκιβωτίου του μπορεί να οργώσει την Αμερική διαφημίζοντας την υποψηφιότητά του για τον Λευκό Οίκο. Η αυτοπεποίθηση που απορρέει από το μάλλον υπερμέγεθες εγώ του επιτυχημένου επιχειρηματία φαίνεται να του προτάσσει πως θα είναι ο καλύτερος και πιο ικανός στο προεδρικό πόστο από οποιονδήποτε άλλον. Ηδη έχει δαπανήσει πάνω από 200 εκατ. δολάρια για τηλεοπτικές διαφημίσεις σε ολόκληρη τη χώρα, απευθυνόμενος αρχικά στις τέσσερις Πολιτείες των εσωκομματικών προκριματικών ψηφοφοριών της Σούπερ Τρίτης 3 Μαρτίου. Και ακόμη συνεχίζουν να τον χλευάζουν οι νυν σύντροφοί του. Εμφύλια πυρά δέχεται και η Τούλσι Τάμπι Γκάμπαρντ επειδή παλιότερα είχε συναντήσει τον Σύρο πρόεδρο Μπασάρ αλ Ασαντ, ο οποίος από μεγάλη μερίδα Αμερικανών θεωρείται τρομοκράτης. Ακόμη χειρότερα, η Χίλαρι Κλίντον τη χαρακτήρισε «ρωσικό περιουσιακό στοιχείο» υιοθετώντας την καταγγελία ότι την αβαντάρουν ρωσικά δίκτυα προπαγάνδας, αν όχι ο ίδιος ο Πούτιν. Η ινδουίστρια Χαβανέζα βουλευτής δεν μάσησε και ξεκατινιάστηκε με την πρώην υποψήφια πρόεδρο χαρακτηρίζοντάς τη «βασίλισσα της θρησκευτικής μισαλλοδοξίας, ενσάρκωση της διαφθοράς και προσωποποίηση της σαπίλας που έχει αρρωστήσει βαριά το Δημοκρατικό Κόμμα».

Η ζηλώτρια Ελίζαμπεθ Γουόρεν

Με διαφορετικού είδους ενδοιασμούς, αλλά πάντα με την καχυποψία ή την ενστικτώδη προκατάληψη προς οτιδήποτε υποδηλώνει ιδεολογικό ζήλο αντιμετωπίζεται και η Ελίζαμπεθ Γουόρεν. Η γερουσιαστής της Μασαχουσέτης που βρίσκεται ιδεολογικά στο ίδιο περίπου αριστερό μετερίζι με τον Μπέρνι Σάντερς -αν και αποφεύγει προσεκτικά τη σοσιαλιστική ετικέτα, δηλώνοντας ότι είναι υπέρ ενός «καπιταλισμού με σοβαρούς κανόνες»- δέχεται πολλαπλά πυρά. Προφανώς όσα fake news εξαπολύουν διάφοροι εξωθεσμικοί ρεπουμπλικανικοί υπόνομοι -ότι δήθεν μια ηλικιωμένη γυναίκα στα 70 της είναι μια cougar που ορέγεται σεξουαλικά νεαρούς- είναι γελοία. Ωστόσο στο προφίλ της πολιτικής της καριέρας υπάρχουν διάφορα κενά. Κατ’ αρχάς, ο παλιότερος ισχυρισμός της καταγωγής και της γενετικής σύνδεσής της με την αυτόχθονη φυλή των Ινδιάνων Τσερόκι αποδείχθηκε μούφα. Η ξανθιά γαλανομάτα πολιτικός, την οποία ο κυνικός Τραμπ κορόιδεψε σαρκαστικά ως «Ποκαχόντας», ζήτησε συγγνώμη γι’ αυτή την παραποίηση του ινδιάνικου φωταγωγικού της ίχνους. Παραμένει πάντως σφοδρή πολέμια της Wall Street, αγρίως επικριτική κατά των τραπεζών, καθώς και ανυποχώρητα αποδοκιμαστική για το σύστημα που ευνοεί τις ανισότητες, υποβαθμίζοντας όμως το συντηρητικό ρεπουμπλικανικό παρελθόν της. Η μεταστροφή της κατά 180 μοίρες προς τους Δημοκρατικούς από το μακρινό 1996 εκτιμάται ότι οφείλεται στον θυμό της που εμπιστεύτηκε ανεπιφύλακτα το σύστημα των ελεύθερων αγορών και αισθάνθηκε προδομένη από αυτό. Εκτοτε πορεύεται οργισμένη υπό το σλόγκαν της εκστρατείας της «Εχω ένα σχέδιο γι’ αυτό!» και βγάζοντας για ατελείωτες ώρες selfies με τους πιστούς ψηφοφόρους της. Ισως για να ξεχνάει ότι ο θυμός είναι εχθρός της ορθής κρίσης.

Ο σοσιαλιστής Μπέρνι

Απ’ ό,τι φαίνεται, μόνο στα πανιά του θαλασσοδαρμένου σκαριού του Μπέρνι Σάντερς οι άνεμοι φυσούν πρίμα. Ο σημερινός γερουσιαστής του Βερμόντ, παιδί φτωχών Εβραίων μεταναστών από την Πολωνία, γέννημα θρέμμα της εργατικής τάξης του Μπρούκλιν, που στα νιάτα του υπήρξε πρωτοπόρος στις κινητοποιήσεις κατά του πόλεμου στο Βιετνάμ και στις διαμαρτυρίες υπέρ των πολιτικών δικαιωμάτων, είναι ο μόνος υποψήφιος που κρατά ζωντανές τις σοσιαλιστικές πεποιθήσεις του τις οποίες προβάλλει ως ρεαλιστική πολιτική πρόταση. Στις προεκλογικές δεσμεύσεις του περιλαμβάνονται δωρεάν δίδακτρα στα δημόσια κολέγια, διαγραφή του χρέους των σπουδαστών ύψους 1,6 τρισ. δολαρίων, ελάχιστο ωρομίσθιο 15 δολάρια και καθολική υγειονομική περίθαλψη. Στον εναρκτήριο λόγο της υποψηφιότητάς του για τις προεδρικές εκλογές του 2020 τόνισε μπροστά σε 15.000 ανθρώπους, σε ανοιχτή συγκέντρωση στο Μπρούκλιν, ότι «ξεκινήσαμε την πολιτική επανάσταση στην εκστρατεία του 2016 και τώρα ήρθε η ώρα να προχωρήσουμε εκείνη την επανάσταση». Πριν από τέσσερα χρόνια κατέφτασε από την αποκαλούμενη χάρη στον ίδιο «Λαϊκή Δημοκρατία του Βερμόντ» -μια ευρύτερη κοινότητα από πρώην αστούς που επέλεξαν τη ζωή στην ύπαιθρο- καπνίζοντας περιστασιακά φούντα και τρώγοντας βιολογικά τρόφιμα, απασχολούμενοι με τους κήπους τους, το κόψιμο ξύλων, το ζύμωμα, το πλέξιμο, τη γιόγκα και την αστρολογία- να αναστατώσει το καθωσπρέπει πολιτικό σκηνικό. Μεγάλη μερίδα ψηφοφόρων από τη φοιτητική νεολαία και τον κόσμο του μεροκάματου τον υποδέχτηκε σαν ροκ σταρ, παρότι ηλικιακά και εμφανισιακά δεν πληρούσε τις προδιαγραφές. Με φάτσα παρωχημένου διοπτροφόρου λογιστάκου στο ασφυκτικό γραφείο ανήλιαγης φάμπρικας, κόντεψε να κερδίσει το χρίσμα των Δημοκρατικών από την υπερπροβεβλημένη, γεμάτη διεθνές κύρος και κοσμική αίγλη Χίλαρι. Εχασε. Δεν το έβαλε κάτω.

Στο μεσοδιάστημα των τελευταίων τεσσάρων χρόνων ο ίδιος μελέτησε εξαντλητικά τους συμβιβασμούς που χρειάζονται οι εκλογικές αναμετρήσεις και τις υποχωρήσεις που απαιτεί η διαχείριση της εξουσίας, χωρίς ωστόσο να υποχωρήσει από τις αξιακές θέσεις και τις ανυποχώρητες αρχές του σχετικά με την ισότητα των εισοδημάτων και την κοινωνική μεταρρύθμιση. Κυρίως, όμως, θεμελίωσε τις βάσεις της επόμενης εκλογικής καμπάνιας του στηριζόμενος σε αφοσιωμένους υποστηρικτές του που κινούνται με την ίδια περιφρόνηση που επιδεικνύει ο ίδιος για το mainstream πολιτικό σκηνικό. Πάνω τους έχτισε προοδευτικά πανωσηκώματα με εναλλακτικές προτάσεις και λύσεις για την ανακούφιση των πολιτών που δοκιμάζονται από τις πολιτικές του Τραμπ. Επικεντρώθηκε ακόμη στη δημιουργία ενός ισχυρού και διευρυμένου δικτύου μικροχορηγών της εκστρατείας του, με λίγα δολάρια ο καθένας, που έχει αποφέρει στην καμπάνια του μερικές δεκάδες εκατομμύρια δολάρια. Περίπου 1,6 εκατομμύρια άνθρωποι πρόσφεραν στην καμπάνια του έως τον περασμένο Ιούλιο το επιβλητικό ποσό των 34,5 εκατ. δολαρίων.

Και η καταμέτρηση συνεχίζεται. Κάπως έτσι ο 78χρονος Σάντερς με την ακεραιότητα και το πολιτικό του θάρρος πάει καβάλα για το χρίσμα ιππεύοντας ένα φαβορί που συνδυάζει μαζική συνεισφορά πιστών εθελοντών και αναγκαίων μετρητών. Το ριζοσπαστικό πρόγραμμά του, βέβαια, κρίνεται από τους πολιτικούς του αντιπάλους ως προκλητικό, πανάκριβο, μη ρεαλιστικό και τρομακτικά επίφοβο για την οικονομία. Στην ίδια οπτική προσχωρεί και η παλιά φρουρά του κόμματός του που τρέμει στην ιδέα ότι, αν ένας «αντισυστημικός» καθίσει στο Οβάλ Γραφείο, αυτή θα πάει κατευθείαν στα σκουπίδια της πολιτικής αποστρατείας. Αλλά το αυτί του ασυμβίβαστου Μπέρνι δεν ιδρώνει από προειδοποιήσεις. Οπως ακριβώς δεν σκιάχτηκε όταν έπαθε έμφραγμα τον περασμένο Οκτώβριο στο Λας Βέγκας. Του τοποθέτησαν με διαδικασία ρουτίνας δύο στεντ και τις επόμενες εβδομάδες είδε τη δημοτικότητά του να εκτινάσσεται στη στρατόσφαιρα. Μοίρασε και στη δημοσιότητα τις ιατρικές γνωματεύσεις που βεβαιώνουν ότι είναι απολύτως υγιής, και πιο επιθετικός από ποτέ συνεχίζει να κατακεραυνώνει τον Τραμπ ως ρατσιστή, σεξιστή, ξενοφοβικό και απατεώνα.

Ο ομοφυλόφιλος Πιτ Μπούτιτζιτζ

ΠΙΤ ΜΠΟΥΤΙΤΖΙΤΖ Ο ταλαντούχος ομοφυλόφιλος υποψήφιος είναι πολύγλωσσος, απόφοιτος του Χάρβαρντ και της Οξφόρδης, ενώ υπηρέτησε επί επτά μήνες στο Αφγανιστάν ως ένοπλος υπολοχαγός

Ομως, το πιο καυτό όνομα ανάμεσα στους Δημοκρατικούς υποψηφίους είναι αυτό του Πιτ Μπούτιτζιτζ. Αν αυτός ο 38χρονος δημαρχάκος από το 2012 μιας πόλης 100.000 ψυχών στην Ιντιάνα δεν υπήρχε, θα έπρεπε να τον επινοήσουν για να πυροδοτήσει με την απαραίτητη ζωντάνια τους Δημοκρατικούς και μάλιστα τώρα που ο αγώνας παίρνει φωτιά. Νέος, συμπαθής, κομψός, κοντοκουρεμένος και γαλανομάτης, ο Πιτ είχε περάσει σχεδόν απαρατήρητος όταν στο τηλεοπτικό σόου της Ελεν Ντε Τζένερις στο NBC πέρυσι δήλωνε θρησκευόμενος, υπερασπιζόταν τα δικαιώματα της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας, της επιλογής των γυναικών στην άμβλωση και τη νομιμοποίηση του γάμου ατόμων του ίδιου φύλου, επικρίνοντας με σφοδρότητα τις σκοταδιστικές απόψεις του αντιπροέδρου Μάικ Πενς. ΟΚ, είπε το ανυποψίαστο κοινό, άλλος ένας ομοφυλόφιλος που βρήκε βήμα για να καταθέσει ήρεμα με την τσαχπίνικη φωνή του τις φιλελεύθερες απόψεις του. Χαμπάρι δεν πήραν ότι στη μικρή οθόνη μπροστά τους βρισκόταν ένας πολύγλωσσος απόφοιτος του Χάρβαρντ και της Οξφόρδης, που υπηρέτησε επί επτά μήνες στο Αφγανιστάν ως ένοπλος υπολοχαγός. Γιος Μαλτέζου μετανάστη στις ΗΠΑ που δίδαξε ως καθηγητής Λογοτεχνίας επί 29 χρόνια στο καθολικό Πανεπιστήμιο Νοτρ Νταμ της ομώνυμης πόλης της Ιντιάνα, διαμόρφωσε από νωρίς, πολύ πριν από τον θάνατο της μητέρας του από καρκίνο, τις προοδευτικές απόψεις του προς την κατεύθυνση της ενεργοποίησης της κοινωνίας για την ισότητα, την αποδοχή και την αξιοπρέπεια όλων των ανθρώπων. Τότε που λόγω των επιλογών του απομακρύνθηκε από το σπίτι της οικογένειάς του και κοιμόταν στο αυτοκίνητο ή στους καναπέδες φίλων του.

Παντρεύτηκε τον σύντροφό του Τσάστεν, ο οποίος πήρε το επίθετο του Πιτ, σε μια σεμνή τελετή το 2018, από την οποία αναχώρησαν με μια κλασική Studebaker Lark VIII του 1961 σε κερασί απόχρωση, για να ζήσουν οι δυο τους μαζί με ένα πιάνο και τα δύο σκυλιά τους, ένα μπάσταρδο Λαμπραντόρ και ένα μονόφθαλμο λαγωνικό. Προφανώς σημαντική μερίδα των Δημοκρατικών ένιωσε έκπληξη, αν δεν έπεσε κάτω κιόλας, όταν ο Πιτ ανακοίνωσε τη υποψηφιότητά του για το χρίσμα. Πειστικά, ως πολιτικός κεντρώας κατεύθυνσης, χωρίς χιουμοριστικές ατάκες, πήρε θέση με αποκαλυπτική ειλικρίνεια ενάντια στην απειλή της κλιματικής αλλαγής και της αναζωπύρωσης του λευκού εθνικισμού. Εδωσε έτσι έναν αναζωογονητικό ρυθμό στους Δημοκρατικούς ως ο τύπος που μπορεί να υπογράψει στον Λευκό Οίκο τον νόμο για την ισότητα. Εστω κι αν γίνει ο πρώτος παντρεμένος ομοφυλόφιλος πρόεδρος και ο πρώτος άνδρας στον Λευκό Οίκο με σύζυγο έναν πρώτο κύριο.

Σε αυτό το μοτίβο κινείται το Δημοκρατικό Κόμμα των ΗΠΑ με άκαμπτους πρωταγωνιστές που δεν μπορούν να ιππεύσουν δύο άλογα ταυτόχρονα, όπως στο τσίρκο. Αν περιμένουν προκαταβολικά να αισθανθούν την αγνή συμπόνια που χαρίζεται σε αυτούς που έρχονται πάντα δεύτεροι, τότε έχουν χάσει από χέρι στις εθνικές εκλογές. Αλλά πότε δεν λέει κανείς ποτέ σε τόσο κρίσιμες αναμετρήσεις. Φτάνει να έχει βαθιές τσέπες και αντοχή σε μαραθώνια διαδρομή. Εξάλλου, σε ένα κόμμα που έχει για έμβλημα τον γάιδαρο, καθένας μπορεί να είναι πεισματάρης και υπομονετικός. Και εν ανάγκη, να κλωτσάει απρόβλεπτα.

https://www.protothema.gr/

Οι υποκριτικές κοινωνικές δυστοπικές διαπιστώσεις των ΜΚΟ

Οι υποκριτικές κοινωνικές δυστοπικές διαπιστώσεις των ΜΚΟ

Δεν είναι λίγες οι φορές που διαβάζουμε δυστοπικές κοινωνικές διαπιστώσεις από διάφορες ΜΚΟ. Οι ΜΚΟ λειτουργούν σαν ένα είδος «παρατηρητή», όπου οι διάφορες κοινωνικές διαπιστώσεις τους λειτουργούν με συνετιστικό χαρακτήρα προς τα κράτη, ώστε τάχα να λάβουν αναγκαία κοινωνικά μέτρα. Τα πράγματα βέβαια όχι μόνο δεν βελτιώνονται, αλλά χρόνο με το χρόνο η ανθρωπότητα, φτωχαίνει πνευματικά και υλικά και οδηγείται όλο και πιο βαθιά σε ολοένα και πιο δυστοπικές καθημερινότητες. Έτσι λοιπόν, η παρακάτω MKO με το όνομα Oxfam, ήταν καλεσμένη στο παγκόσμιο οικονομικό φόρουμ στο Νταβός ώστε να αναφέρει στους κυρίαρχους αυτού του πλανήτη, ότι σχεδόν 4 δις άνθρωποι ζουν με λιγότερα από πέντε δολάρια την ημέρα και να χειροκροτηθεί από χέρια που πιάνουν την ημέρα όχι 5 αλλά εκατομμύρια δολάρια.

Διαβάζουμε, λοιπόν, ότι η ΜΚΟ Oxfam στην ετήσια έκθεσή της αναφέρει ότι 2.153 δισεκατομμυριούχοι του πλανήτη κατέχουν περισσότερα χρήματα από το 60% του παγκόσμιου πληθυσμού και ότι το ήμισυ του παγκόσμιου πληθυσμού –περίπου 3,8 δισεκατομμύρια άνθρωποι– εξακολουθεί να ζει με λιγότερα από 5 δολάρια ημερησίως. Επίσης η Oxfam υπογραμμίζει τις ανισότητες που βιώνει το γυναικείο φύλλο. «Οι γυναίκες βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της ανισότητας εξ αιτίας ενός οικονομικού συστήματος το οποίο τις διακρίνει και τις περιορίζει στα πιο επισφαλή και λιγότερο αμειβόμενα επαγγέλματα». Σύμφωνα με τους υπολογισμούς των ΜΚΟ, το 42% των γυναικών στον κόσμο δεν μπορεί να εργαστεί «λόγω υπερβολικής επιβάρυνσης από την εργασία στο ιδιωτικό/οικογενειακό περιβάλλον», το αντίστοιχο ποσοστό στους άνδρες είναι στο 6%. Επί πλέον του καθαρίσματος, του μαγειρέματος και της συλλογής ξύλου και νερού σε χώρες του Νότου, «η χρηματική αξία της εργασίας άνευ αμοιβής που παρέχεται από γυναίκες ηλικίας 15 ετών και άνω αντιπροσωπεύει τουλάχιστον 10,8 τρισεκατομμύρια δολάρια κάθε χρόνο, τρεις φορές την αξία του ψηφιακού τομέα παγκοσμίως».

Όλα τα παραπάνω, λοιπόν, δεν λύνονται όταν κάθεσαι να μιλήσεις στο ίδιο τραπέζι με αυτούς που κατασκεύασαν τέτοιες δυστοπικές πραγματικότητες. Το πρώτο μικρό βήμα, για την καλυτέρευση της ζωής μας είναι να τους απαξιώσουμε και όχι να χαριεντιζόμαστε μαζί τους, αλλοιώς στηρίζουμε τους δεσμοφύλακες και σφίγγουμε μόνοι μας τα δεσμά μας.

E.

https://anarchypress.wordpress.com/

https://anhsyxia.wordpress.com/

Δημοσιεύτηκε από τον χρήστη selana

ΣΧΕΣΕΙΣ… ΜΙΑ ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ ΨΥΧΗΣ!

ΣΧΕΣΕΙΣ… ΜΙΑ ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ ΨΥΧΗΣ!

• Posted by - gynaikaeimai
 
• On - 11 Φεβρουαρίου, 2020
 

Μεγάλο “μειονέκτημα” για κάποιους, όταν βρίσκονται σε μια σχέση να δίνουν όλο τους τον εαυτό, στον βαθμό που μπορούν. Αφοσιώνονται, αφιερώνονται, νοιάζονται και σε επικίνδυνο βαθμό γίνονται… δεδομένοι.

Ειρωνεία να αποκαλείς μειονέκτημα το αυτονόητο, αλλά παραμένει επικίνδυνο έως καταστροφικό μερικές φορές! Οι δεδομένοι συνήθως δεν έχουν τύχη. Κάθε φορά μαζεύουν τα κομμάτια τους και πάλι από την αρχή. Ίσως κάποια στιγμή που θα φτάσουν στα όριά τους, να γίνουν κακοί, ανεπιθύμητοι, απόλυτοι πια και ίσως ακόμα χειρότεροι, αλλά αποφασίζουν να σέβονται τον εαυτό τους και δεν θέλουν να φάνε τα μούτρα τους, ξανά! Ακόμα κι αν επαναλάβουν τα ίδια λάθη “αφοσίωσης” και πάλι, δεν θα μεταφέρουν ευθύνες παρά μόνο στον εαυτό τους.

Δύο άνθρωποι σε μια σχέση που δεν καταλήγει καλά, έχουν πάντα ποσοστά υπαιτιότητας. Είτε σε ποσοστό 50-50, είτε 30-70, ακόμα και 10-90, αλλά ποτέ δεν είναι μηδέν για καμία πλευρά. Ακόμα και η ανοχή, η υπομονή, η αδράνεια ή η προσμονή, είναι μέρος του ποσοστού υπαιτιότητας που έχουν.

Δεν λέω να μην είσαι ο εαυτός σου και να χάσεις αυτό που είσαι, αλλά να μπορείς να βάλεις τον άνθρωπό σου δίπλα σου και όχι πίσω σου ή απέναντί σου. Αν κυρίαρχο συναίσθημα είναι να παραμείνεις ο εαυτός σου και να μην υποχωρήσεις ποτέ, τότε κάτσε μαζί του… με τον εαυτό σου! Θα μου πείτε, δεν γίνεται να χάσουμε τον εαυτό μας… Δεν εννοούσα αυτό, αλλά τα “θέλω” μας, μπορούν να δέχονται και τα “θέλω” του άλλου. Σίγουρα δεν ταιριάζουμε όλοι με όλους, αλλά μπορούμε να προσπαθήσουμε όταν νιώθουμε πράγματα.

Όταν αποφασίσεις να ενώσεις την ζωή σου με κάποιον, τότε οφείλεις πρώτα να ακούσεις τα “θέλω” του, τις ανάγκες του, την ζωή όπως την έχει ονειρευτεί. Ακόμα όμως και αν αυτά τα όνειρά του δεν ξέρεις αν μπορείς να τα εκπληρώσεις, μίλα του, δώσε του να καταλάβει τις προθέσεις σου και την επιθυμία σου να βρείτε μαζί τον δρόμο σας. Ειδικά όταν μεταξύ σας υπάρχει συναίσθημα, έλξη, κατανόηση, αισθήσεις που νιώθετε όταν είστε κοντά που δεν είχατε ποτέ. Όταν ένα βλέμμα λέει περισσότερα από τις λέξεις, όταν μια αγκαλιά μεταφέρει παλμούς από το ένα σώμα στο άλλο, που αρκούν για να θες να είσαι μαζί του και όλα θα γίνουν.

Γιατί να τραβάμε μια γραμμή και να μην δεχόμαστε τίποτε που να την ξεπερνάει; Ανεβάζουμε τον πήχη εκεί που θέλουμε και έχουμε την απαίτηση ο άλλος να φτάσει εκεί ή να τον ξεπεράσει; Γιατί να είναι η αρχή μιας σχέσης, μια συνεχόμενη δοκιμασία; Γιατί πρέπει να αναρωτιόμαστε τι κάναμε λάθος και ο σύντροφός μας, να μην μας το λέει με το όνομά του; Τι είδους επικοινωνία είναι αυτή; Πόσο εγωιστικό; Μίλα, εκφράσου, συζήτησέ το! Αυτό είναι η σχέση και το να νιώθεις κάποιον… δικό σου άνθρωπο.

Γιατί να μην μπορείς να φτιάξεις το υπόλοιπο της ζωής σου μαζί με κάποιον και όχι να θεωρείς δεδομένο ότι απλά θα συμπληρώσει τα κενά του σχεδίου που έχεις στο μυαλό σου; Δεν τον νοιάζεσαι αυτόν τον άνθρωπο; Είναι απλά η “σχεδία” που εμφανίστηκε ξαφνικά μπροστά σου, μέσα σε ένα πέλαγος καταστάσεων που προσπαθούσαν να σε πνίξουν;

Το μόνο λάθος που έκανες τελικά ήταν να είσαι δεδομένος. Κρατάς τα καλά για να θυμάσαι με χαμόγελο και τα άσχημα, για να διακρίνεις τα σημάδια. Αυτό σου έμεινε!

Εννοείται πως δεν σταματάς να νοιάζεσαι για κάποιον που ήσουν μαζί και έζησες πράγματα. Δεν σταματάς να τον αγαπάς ξαφνικά, αν δεν σου έκανε κακό. Η καρδιά δεν είναι διακόπτης… Είναι εκεί που κρύβεις όλα όσα όμορφα ένιωσες και τα αναπολείς μια στο τόσο, για να επιβεβαιώσεις πως είχες καρδιά και το έκανες γιατί το ένιωθες.

Λέω πάλι τα αυτονόητα θα μου πείτε; Αυτό είναι καλό και ελπιδοφόρο! Θα μπορούσατε να μην καταλαβαίνετε τι λέω. Εκεί θα ανησυχούσαμε πια…

Του Θωμά Τριάντη

https://gynaikaeimai.com/

ΑΥΤΟΚΛΗΤΟΙ ΣΩΤΗΡΕΣ, ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΕΚΠΤΩΤΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ

ΑΥΤΟΚΛΗΤΟΙ ΣΩΤΗΡΕΣ, ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΕΚΠΤΩΤΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ

• Posted by - gynaikaeimai
 
• On - 11 Φεβρουαρίου, 2020
 

Κάποτε πίστευα, πως οι άνθρωποί σου, μετριούνται στις λύπες. Οι άνθρωποι που είναι πραγματικά δικοί σου, είναι αυτοί που είναι δίπλα σου στα δύσκολά σου και σου κρατούν το χέρι. Είναι αυτοί που θα βάλουν πλάτη στις στεναχώριες και θα καθίσουν στο πάτωμα δίπλα σου, κάθε φορά που πέφτεις. Κι ήρθαν αυτοί οι “αυτόκλητοι σωτήρες” να με κάνουν να αναθεωρήσω…

Όταν είσαι καλά, όταν όλα γύρω σου κυλάνε ομαλά, το μυαλό σου λειτουργεί φυσιολογικά και η κρίση σου είναι ακέραιη. Η ύπαρξή σου, είναι ένα φρούριο καλά φυλαγμένο. Επιλέγεις ποιους θα βάλεις στη ζωή σου και σε ποια θέση. Επιλέγεις ποιοι θα σε πλησιάσουν και ποιοι θα σταθούν δίπλα σου. Μπορεί να κάνεις λάθη καμιά φορά, αλλά είσαι καλά κι αυτό σημαίνει πως μπορείς να αντιμετωπίσεις στα ίσια κάθε κακή επιλογή σου. Τι γίνεται όμως, όταν κάτι σου συμβαίνει και σε γονατίζει; Τι γίνεται όταν δεις για κάποιο λόγο τον κόσμο σου ολόκληρο ή έστω ένα μέρος του, να γκρεμίζεται;

Σε κάθε δύσκολη στιγμή σου, θα δεις πολλούς να απομακρύνονται. Είναι όλοι αυτοί που τους βόλευε το φως κι οι μουσικές σου και στην πρώτη κακή στιγμή, εξαφανίζονται. Λιποτάκτες της ζωής. Μίζερα, μικρά ανθρωπάκια. Παράσιτα που έτρεφες στον κόρφο σου. Δειλοί κι ανίκανοι να αγαπήσουν. Καταλαβαίνεις ότι δεν άξιζαν, αλλά θα σου πάρει καιρό μέχρι να το συνειδητοποιήσεις και να γιατρέψεις τις πληγές που σου άφησε το φευγιό τους. Όσο βρίσκεσαι σε πανικό, η κρίση σου είναι πολύ θολή για να αντιληφθείς πως ήταν καλύτερο που έφυγαν, γιατί έτσι καθάρισαν αυτοβούλως το τοπίο και τον αέρα γύρω σου. Σε κάθε πανικό όμως, υπάρχουν κι οι άλλοι. Αυτοί που δεν ήταν και ήρθαν…

Είναι αυτοί που είδαν την στιγμή που γονατίζεις, την δική σου ευάλωτη στιγμή, ως ευκαιρία εισβολής. Είναι αυτοί που δεν ήταν ποτέ κι όμως βρήκαν την πίκρα σου ως ευκαιρία, να σύρουν τον ύπουλο εαυτό τους δίπλα σου, μέσα σ’ έναν δούρειο ίππο, καλυμμένο με συμπόνια και δήθεν ενδιαφέρον. Σ΄έναν δούρειο ίππο, μασκαρεμένο με καλοσύνη και αγάπη. Και κάπως έτσι, έγιναν για σένα “φύλακες άγγελοι”… Έγιναν αυτοί που δεν δείλιασαν. Που δεν στάθηκαν μπροστά στα τείχη που είχες πάντα ανάμεσά σας, μόνο για να είναι στο πλάι σου, μόνο για να βοηθήσουν. Ανιδιοτελώς…

Θολή η κρίση και τα μάτια σου και δεν είδες… Δεν είδες πως είναι εκεί, γιατί βρήκαν την ευκαιρία να τρυπώσουν στη ζωή σου, μια ζωή στην οποία ουδέποτε θα τους έδινες θέση και να παραστήσουν τους ήρωες, ενώ το μόνο που έκαναν ήταν να προσκολληθούν πάνω σου, για να δουν από κοντά τα πράγματα που κατασκόπευαν πάντα από μακριά και τους γέμιζαν φθόνο. Δεν είδες πως είναι εκεί, γιατί ξέρουν πως το δηλητήριο που αμολούν αργά και μεθοδικά, είναι πιο θανατηφόρο όταν δίνεται από κοντά.

Άνθρωποι που σ’ ακουμπούσαν, αλλά δεν μπορούσαν ποτέ να σ’ αγγίξουν, βρήκαν αυτή την ευάλωτη στιγμή σου για να εδραιώσουν (προσωρινά) μια θέση κοντά σου. Να ψάξουν για τα τρωτά σημεία σου και σε αποκαθηλώσουν με δόξα και τιμή στην πρώτη ευκαιρία. Γιατί ο στόχος είναι ακριβώς αυτός. Να καταφέρουν να διαπομπεύσουν το διαλυμένο κουφάρι σου στο πλήθος κι αν στο μεταξύ τους αποκαλύψεις, να απομακρυνθούν ουρλιάζοντας για την αχαριστία σου. Γιατί αυτοί ήταν εκεί! Δίπλα σου στη δύσκολη στιγμή σου!

Μην αυταπατάσαι. Αυτοί που δεν ήταν ποτέ κι εμφανίζονται ξαφνικά σε μια μεγάλη πυρκαγιά, δεν έρχονται με καθαρά χέρια. Μην σε ξεγελούν τα λουλούδια και τα γλυκά χαμόγελα που κουβαλούν. Μην σε ξεγελούν τα πομπώδη λόγια και οι δήθεν εγκάρδιες αγκαλιές. Μην σε ξεγελούν τα φτερά που έχουν οι ίδιοι κουμπώσει στην πλάτη τους. Ακόμη και τις ώρες που η ψυχή σου πονάει, πρόσεχε πού ανοίγεις την πόρτα σου. Φοβού τους αυτόκλητους σωτήρες, αυτούς τους έκπτωτους αγγέλους…

Από Gypsy Soul

https://gynaikaeimai.com/

ΚΟΡΟΝΑΪΟΣ: ΚΑΤΑ ΠΟΣΟ ΕΙΝΑΙ ΠΙΘΑΝΟ ΝΑ ΣΚΟΤΩΣΕΙ 50 ΕΚΑΤΟΜΥΡΙΑ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ

ΚΟΡΟΝΑΪΟΣ: ΚΑΤΑ ΠΟΣΟ ΕΙΝΑΙ ΠΙΘΑΝΟ ΝΑ ΣΚΟΤΩΣΕΙ 50 ΕΚΑΤΟΜΥΡΙΑ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ

Η πρόβλεψη που προκάλεσε παγκόσμια ανησυχία και γιατί είναι δύσκολο να μπει «φρένο» στην εξάπλωσή του.

Το ενδεχόμενο ο νέος κοροναϊός να εξαπλωθεί περίπου στα δύο τρίτα του παγκόσμιου πληθυσμού, εάν δεν καταστεί εφικτό να ελεγχθεί, άφησε ανοιχτό κορυφαίος επιδημιολόγος του Χονγκ Κονγκ, Η τρομακτική πρόβλεψη σύμφωνα με τον καθηγητή Γκάμπριελ Λέουνγκ της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Χονγκ Κονγκ, προκάλεσε παγκόσμια ανησυχία.

Εφόσον συμβεί κάτι τέτοιο και αν ο ιός σκοτώνει το 1% περίπου των ασθενών, τότε θα πρέπει να αναμένονται γύρω στα 50 εκατομμύρια θύματα, αριθμός ανάλογος -ή και χειρότερος- με εκείνον της «ισπανικής γρίπης» στη διάρκεια του πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου.

Πόσο όμως πιθανό είναι να συμβεί κάτι τέτοιο; Η απλή απάντηση είναι ότι κανείς δεν ξέρει και δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα, επειδή προς το παρόν υπάρχουν πολλά πράγματα που δεν γνωρίζουμε για το νέο ιό, σύμφωνα με το «New Scientist», όπως αναμεταδίδει το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων. Δεν ξέρουμε κατά πόσο ο ιός μπορεί να «φρεναριστεί», πόσους ανθρώπους έχει ήδη μολύνει (και θα μολύνει στο μέλλον) και πόσο φονικός είναι.

Είναι ακόμη άγνωστο αν όντως μπορούμε να σταματήσουμε τη διεθνή εξάπλωσή του. Μέχρι στιγμής στην Κίνα τα διαγνωσμένα περιστατικά έχουν ξεπεράσει τα 41.000 και οι νεκροί τους 1.100, ενώ στις άλλες χώρες έχουν ανιχνευτεί περίπου 300 ασθενείς. Είναι σίγουρο πάντως ότι ο Covid-19 εξαπλώνεται μεταξύ των ανθρώπων ταχύτερα από ό,τι άλλοι κοροναϊοί που προήλθαν από τα ζώα.

Για να μπει «φρένο» στην εξάπλωσή του, πρέπει να εντοπίζονται γρήγορα και να απομονώνονται όσοι έχουν μολυνθεί, κάτι πολύ δύσκολο, επειδή μερικοί ασθενείς έχουν ήπια μόνο συμπτώματα. Παράλληλα, αν και ο μέσος χρόνος ανάμεσα στη μόλυνση και στην εκδήλωση συμπτωμάτων είναι περίπου τρεις μέρες, σε κάποιες περιπτώσεις ίσως φθάνει και τις 24 μέρες, πολύ περισσότερες από τις 14 μέρες της συνιστώμενης περιόδου καραντίνας των ύποπτων περιστατικών.

Δεν είναι επίσης σαφές κατά πόσο έχουν ουσιαστικό αποτέλεσμα τα άκρως δραστικά έως πρωτοφανή μέτρα που έχει επιβάλει η Κίνα στον πληθυσμό της, στην προσπάθεια της να ελέγξει την εξάπλωση του ιού. Έχει καταγραφεί μετά τις 6 Φεβρουαρίου μια σταδιακή πτώση στον αριθμό νέων διαγνωσμένων περιστατικών ανά ημέρα, αλλά αυτό μπορεί να οφείλεται στην αδυναμία των κινεζικών νοσοκομείων και διαγνωστικών εργαστηρίων που υφίστανται τρομερή πίεση από τον μεγάλο αριθμό των ύποπτων κρουσμάτων.

Διάχυτη είναι η εντύπωση ότι υπάρχουν πολύ περισσότερα κρούσματα στην Κίνα από τις επίσημες καταγραφές, καθώς άνθρωποι με ήπια ή καθόλου συμπτώματα εξαπλώνουν τον ιό, χωρίς οι ίδιοι να έχουν ποτέ εξεταστεί ή μπει σε καραντίνα. Φαίνεται επίσης ότι η Κίνα δεν καταμετρά πια επισήμως τους ανθρώπους που ανιχνεύονται θετικοί στο νέο ιό, αλλά δεν έχουν συμπτώματα - κάτι που έχει προκαλέσει την αντίδραση του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας.

Είναι αβέβαιο κατά πόσο οι άλλες ανεπτυγμένες χώρες θα καταφέρουν να περιορίσουν τον ιό στα σημερινά λιγοστά περιστατικά. Μεγαλύτερη είναι η ανησυχία για τις φτωχότερες χώρες που δεν έχουν ανάλογες νοσηλευτικές και ιατροφαρμακευτικές δυνατότητες και όπου ο ιός μπορεί ήδη να εξαπλώνεται σιωπηλά. Γι' αυτό, αρκετοί -μεταξύ των οποίων ο επικεφαλής του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας- έχουν κάνει λόγο για την «κορυφή του παγόβουνου». Αν είναι έτσι, τότε είναι θέμα χρόνου να αναδυθεί το παγόβουνο, δηλαδή να υπάρξει κανονική πανδημία παγκοσμίως.

Πράγμα που οδηγεί στο επόμενο κρίσιμο ζητούμενο: πόσοι άνθρωποι τελικά θα μολυνθούν σε όλη τη Γη; Εκτιμάται ότι στην περίπτωση πανδημίας με τον ιό Η1Ν1 της γρίπης το 2009 είχε μολυνθεί σχεδόν το ένα τέταρτο (24%) του παγκόσμιου πληθυσμού, παρόλο που οι μεγαλύτερης ηλικίας άνθρωποι είχαν προϋπάρχουσα ανοσία, επειδή είχαν εκτεθεί στο παρελθόν σε παρόμοιους ιούς.

Κανείς δεν έχει ανοσία

Από όσο ξέρουν οι επιστήμονες, σήμερα κανείς άνθρωπος στον πλανήτη δεν έχει προϋπάρχουσα ανοσία στο νέο ιό Covid-19, ενώ φαίνεται ότι κάθε μολυσμένο άτομο κολλάει τον ιό σε άλλα δύο έως τέσσερα άτομα κατά μέσο όρο (έναντι ενάμισι ατόμου στη γρίπη). Συνεπώς η εκτίμηση ότι θα μολυνθεί το 60% του παγκόσμιου πληθυσμού δεν είναι εξωπραγματική, αν και όχι βέβαιη.

Οπότε ζωτική σημασία έχει ποιο ποσοστό των ασθενών θα πεθάνει. Οι αρχικές εκτιμήσεις για το ποσοστό θανάτων λόγω ενός ιού συνήθως υπερεκτιμούν τη σοβαρότητα της κατάστασης, καθώς λαμβάνουν υπόψη μόνο τα πιο σοβαρά περιστατικά που μπορεί να είναι θανατηφόρα. Για παράδειγμα, η γρίπη Η1Ν1 του 2009 εκτιμάται τώρα ότι σκότωσε περίπου έναν ασθενή ανά 5.000, πολύ λιγότερους από τις πρώτες εκτιμήσεις.

Στην περίπτωση του Covid-19, οι αρχικές εκτιμήσεις για θνησιμότητα 2% έως 4% έχουν υποχωρήσει στο 1% περίπου, δηλαδή ότι πεθαίνει ο ένας ασθενής στους 100. Αλλά και αυτός ο αριθμός πιθανότατα θα μειωθεί στην πορεία, καθώς έρχονται στο φως περισσότερα ήπια περιστατικά, ενώ παράλληλα θα αναπτυχθούν θεραπείες που θα περιορίσουν τους θανάτους.

Στην Ουχάν, που είναι το επίκεντρο της επιδημίας του Covid-19, πεθαίνει σχεδόν ένας στους πέντε (18%) από τους επιβεβαιωμένους ασθενείς. Όμως, σύμφωνα με εκτιμήσεις Βρετανών επιστημόνων, με επικεφαλής τον Νιλ Φέργκιουσον του Imperial College του Λονδίνου, τα πραγματικά νέα καθημερινά κρούσματα στην πόλη αυτή (αν συνυπολογισθούν τα ήπια και τα ασυμπτωματικά) είναι τουλάχιστον οκταπλάσια (24.000 έναντι περίπου 3.000 που ανακοινώνουν οι κινεζικές αρχές), ενώ σε όλη την Κίνα ο συνολικός αριθμός των περιστατικών μόλυνσης μπορεί να έχει φθάσει πια το ένα εκατομμύριο. Αυτό σημαίνει ότι η πραγματική αναλογία θανάτων προς κρούσματα είναι πολύ χαμηλότερη, κοντά στο 1%.

Από την άλλη όμως, μπορεί να υπάρξουν θάνατοι που θα μπορούσαν να αποφευχθούν, κυρίως λόγω της κατάρρευσης των υπηρεσιών υγείας σε ορισμένες χώρες, ιδίως τις φτωχότερες (αλλά όχι μόνο), αν κληθούν να αντιμετωπίσουν μαζικά νέα περιστατικά.

Αλλά και η ηλικία παίζει ρόλο. Στην Κίνα το 80% των θανάτων έχει συμβεί σε ασθενείς άνω των 60 ετών. Ενώ η Κίνα έχει μέσο όρο ηλικίας πληθυσμού 37,4 έτη, στην Ευρωπαϊκή Ένωση ο μέσος όρος ηλικίας είναι τα 43 έτη, συνεπώς πιθανώς περισσότεροι άνθρωποι μπορεί να κινδυνεύσουν στην Ευρώπη από τον Covid-19 σε σχέση με την Κίνα. Δεν λείπουν πάντως και οι αισιόδοξοι που εκτιμούν ότι τελικά ο Covid-19 θα σκοτώσει λιγότερους και από τη γρίπη Η1Ν1 του 2009.

https://www.ethnos.gr/