ON CRISTIANO LUCIANI, ΠΕΝΘΟΣ ΘΑΝΑΤΟΥ

Cristiano Luciani, Πένθος θανάτου

Το δημώδες, λυρικό και ηθικοδιδακτικό, ομοιοκατάληκτο ποίημα που επιγράφεται Πένθος θανάτου, ζωής μάταιον και προς Θεόν επιστροφή (1520) του Γιούστου Γλυκού από την Κορώνη της Πελοποννήσου ήταν ένα πολύ αγαπητό ανάγνωσμα σε όλο τον 16ο αι. Παραδίδεται σε ένα χειρόγραφο αντίγραφο και σε τέσσερις έντυπες βενετικές εκδόσεις (με αρχικό επιμελητή τον Ζακυνθινό Δημήτριο Ζήνο). Κεντρική ιδέα του, το λεγόμενο «memento mori» (= θυμήσου πως θα πεθάνεις), άρα η παροδικότητα της ζωής και των γήινων αγαθών, το ευμετάβολο της ανθρώπινης τύχης και το αναπόφευκτο όσο και φρικτό γεγονός του θανάτου: διαπίστωση που προσανατολίζει σε κήρυγμα για βίο σύμφωνο με τις χριστιανικές εντολές και στόχο τη σωτηρία της ψυχής.

Το Πένθος θανάτου… αποτελεί και ένα από τα πρώτα νεοελληνικά λογοτεχνικά έργα που σχεδιάστηκαν να τυπωθούν με αρμόδια εικονογράφηση στην προμετωπίδα τους, που δείχνει συνδυασμό δυτικοευρωπαϊκών και βυζαντινών παραστάσεων του τέλους του Μεσαίωνα και της πρώιμης Αναγέννησης. Η παρούσα έκδοση του ποιήματος βασίζεται αποκλειστικά στο σωζόμενο χειρόγραφό του, και συνοδεύεται από εκτενές Επίμετρο ομόλογων κειμένων. 

Το βιβλίο είναι το δωδέκατο της σειράς «Παλιότερα κείμενα της νεοελληνικής λογοτεχνίας» (επιστημονικά υπεύθυνοι: A. van Gemert [ως το 2017] και Γ. Κεχαγιόγλου).

Ο C. Luciani διδάσκει νεοελληνική λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης Tor Vergata.

ΠΗΓΗ : https://www.eens.org/

9 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ, 2020       GEOPELA

https://georgepelagia.wordpress.com/

Ο... Τσελεμεντές της αρχαίας Ελλάδας, ήταν ο Αρχέστρατος, που έγραψε οδηγό μαγειρικής με τίτλο ΗΔΥΠΑΘΕΙΑ...

Του Γιώργου Λεκάκη

Ο Αρχέστρατος ήταν κατά βάσιν ποιητής πό την Γέλα – εξ ου και Γελαίος – που έζησε στην Γέλα ή/και τις Συρακούσες Σικελίας, όπου και έζησε, τον 4ο αιώνα π.Χ. (περί το 330 π.Χ., σύγχρονος του Διονυσίου του νεωτέρου). Φοβερός γαστρίμαργος. Περιηγήθη πολλές χώρες προς συλλογή πληροφοριών περί των γαστρονομικών συνηθειών τους.

Το γνωστότερο έργο του είναι η «Ηδυπάθεια» ή «Γαστρονομία» (κωμικό διδακτικό έπος, γραμμένο σε εξάμετρο). Διασώζεται εξ ολοκλήρου, 300 στίχοι σε 62 τμήματα, στους «Δειπνοσοφιστές» του Αθήναιου.

Το έργο του Αρχεστράτου είχε / έχει τόση χάρι, σαν το ύφος των παλαιών διδακτικών ποιητών, γι’ αυτό και ο ποιητής επεκλήθη ο «Ησίοδος ή ο Θέογνις των οψοφάγων»…

Λ.χ. ορεκτικά:

λαβράκι με σίλφιο και κατσικίσιο τυρί,

κροκέτες τόνου με κύμινο,

σκουμπρί σε άλμη,

ξιφία τυλιγμένο σε φύλλο συκιάς!

Κυρίως πιάτα:

πάπια με υπόσφαγμα (κρέμα, κρεμώδες έμβαμμα > σάλτσα).

Επιδόρπιο-γλυκό (πλακούς/πλακούντας, διότι ήσαν σαν πλάκα):

Διάφορα επίπεδα ζύμης γεμισμένα με μέλι και μαλακό τυρί (κάτι σαν το μιλφέιγ ή το τυραμισού).

Συνοδευτικό: κρασί.

Προτρέπει τον υποψήφιο καλοφαγά να… αφήσει την εγκράτεια και να αφεθεί στην απόλαυση του καλού φαγητού, χωρίς καμμία φειδώ! (Αυτό έκανε κάποιους να τον κατηγορήσουν ως έκλυτο και λαίμαργο)[1].

Έτσι, σήμερα θεωρείται ως ο πατέρας της γαστρονομίας!

Το έργο του «Ηδυπάθεια» μετέφρασε αργότερα ελεύθερα στην λατινική ο Έννιος, υπό τον τίτλο «Hedyphagetica» (δηλ. ηδυφαγητικά) – και έτσι η κουζίνα αυτή ενομίσθη λατινική / ιταλική.

ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

Britannica, 1911.

Dalby A. «Archestratus where and when», στο Wilkins, Harvey, Dobson, 1994.

Getty Museum «At the Sicilian Table: Culinary Pleasures of Ancient Sicily».

Ισμαηλίδου Έλ. «Η κουζίνα του Πλάτωνα, του Οδυσσέα και του Αρχέστρατου», εφημ. «Βήμα».

Ξενοκράτους και Γαληνού «Περί της από των ενυδρών τροφής», Παρίσι, 1814.

Κορομηλά Κ. «Feasting with Archestratus», odyssey.gr.

Olson S.D. και Sens, A. «Archestratos of Gela: Greek Culture and Cuisine in the Fourth Century BC», εκδ. Οξφόρδη, 2000.

Rapp Alb. «The Father of Western Gastronomy», στο Classical Journal, τ. 51, αρ. 1 (Οκτ., 1955), σελ. 43-48.

Ribbeck «Archestrati reliquiae», 1887.

Schmid «de Archestrati Gelensis fragmentis», 1896.
Smith W. «Archestratus - A Dictionary of Greek and Roman biography and mythology».

Wellmann M. «Archestratus» (16), στην Paulys Real Encyclopadie der Classischen Altertums-wissenschaft, εκδ. G. Wissowa, 1896.

Wilkins J. και Shaun Hill «Archestratus: The life of luxury», εκδ. Totnes: Prospect Books, 1994.

ΠΗΓΗ: Γ. Λεκάκης «Ελληνική Βιβλιογραφία – ΔΙΑΤΡΟΦΗ». ΑΡΧΕΙΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ, 6.1.2020.

http://www.arxeion-politismou.gr/

Το σαλάμι, πήρε το όνομά του από την (κατεχόμενη) Σαλαμίνα της Κύπρου

ΠΡΟΤΑΣΙΣ του ΑΡΧΕΙΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ:
Μετά απ' αυτήν την πληροφορία, να διεξάγεται στην Σαλαμίνα (του Σαρωνικού) η Παγκόσμια Γιορτή Σαλαμιού!

Μέχρι να ξανα-ελευθερωθεί η Σαλαμίνα της Κύπρου (η οποία ήταν αποικία της Σαλαμίνας του Σαρωνικού, ίδρυμα του Τεύκρου) και να μεταφερθεί εκεί η γιορτή αυτού του πανάρχαιου εδέσματος...

ΠΗΓΗ: ΑΡΧΕΙΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ, 31.12.2019.

Είχε δίκιο, λοιπόν, ο σατυρικός Διόνυσος Μέθης όταν έλεγε...

Από τρελλό, παλαβό και μεθυσμένο μαθαίνεις την αλήθεια... λέει ο σοφός λαός μας...

http://www.arxeion-politismou.gr/

Ο εαυτός μας δεν είναι κάτι στατικό. Συνεχώς αλλάζει και εξελίσσεται

Συντάκτης: Νάνσυ Παπαδοπούλου

Ο Carl Rogers είναι περισσότερο γνωστός για τη δημιουργία της «προσωποκεντρικής θεραπείας». Σύμφωνα με αυτήν την θεραπευτική προσέγγιση, ένα από τα πιο σημαντικά εφόδια που ένας θεραπευτής μπορεί να προσφέρει, είναι η «άνευ όρων θετική αποδοχή». Η θεραπεία αυτή δεν κρίνει και δεν προσπαθεί να λύσει τα προβλήματα του θεραπευόμενου, αλλά αντίθετα προσπαθεί να τον κάνει να νιώσει άνετα για να εκφραστεί ελεύθερα, ώστε να αναπτυχθεί με τους δικούς του όρους. Να δει δηλαδή ποιος είναι και ποιος πραγματικά θέλει να είναι.

Το πιο γνωστό απόφθεγμα του λέει, «Το παράδοξο με την αλλαγή είναι ότι όταν αποδεχτώ τον εαυτό μου έτσι όπως είναι, τότε μπορώ να αλλάξω».

Τι σε μπλοκάρει

Πολλές φορές στο πέρασμα της ζωής μας προσπαθούμε να βρούμε τον εαυτό μας, λέγοντας φράσεις του τύπου «δεν είμαι ο εαυτός μου», «τι μου συμβαίνει» και άλλες παρόμοιες. Είναι πραγματικά βασανιστικό να ψάχνεις κάτι που εν τέλει δεν είναι και τόσο σταθερό. Δηλαδή όχι εξ ολοκλήρου σταθερό. Επίσης όταν μας ψάχνουμε με μανία μπαίνουμε αυτόματα σε μια συνθήκη απόρριψης της υπάρχουσας κατάστασής μας (άρα και του εαυτού μας).

Αντικειμενική παρατήρηση

Το να σκέφτεσαι συνέχεια πως «να είσαι ο εαυτός σου» ή πως «να ανακαλύψεις τον εαυτό σου», δεν βοηθάει. Το καλύτερο που μπορείς να κάνεις είναι να αφουγκράζεσαι τις σκέψεις σου, τα συναισθήματά σου και να αναγνωρίζεις την εξέλιξή σου. Δεν είσαι μόνο κάτι συγκεκριμένο, είσαι πολλά παραπάνω.

Γιατί να επιλέξω να είμαι αυτό που είμαι;

Λίγο ή πολύ όλη χρειαζόμαστε την αποδοχή των άλλων ανθρώπων. Μέχρι ένα σημείο αυτό είναι αποδεκτό, αλλά μόνο όταν δεν καταπιέζουμε την αληθινή μας υπόσταση. Πολλές φορές οι άνθρωποι μπαίνουμε σε καλούπια και γινόμαστε κάτι άλλο, καταπιέζοντας έτσι τα αληθινά μας κομμάτια, μόνο και μόνο για να αρέσουμε σε κάποιους άλλους. Όταν είστε ο πραγματικός εαυτός σας, μπορεί να απομακρύνετε κάποιους ανθρώπους από κοντά σας και αυτό είναι ένα πολύ καλό βήμα. Αν δεν ταιριάζετε με κάποιον δεν είναι ανάγκη να τον έχετε στη ζωή σας. Με αυτό το ξεκαθάρισμα θα κρατήσετε κοντά σας αυτούς που πραγματικά αξίζει να έχετε για παρέα και που σας κάνουν να νιώθετε όμορφα.

Το να είσαι ο εαυτός σου δεν ‘λύνει τυχόν προβλήματα’. Απλά ανοίγει ένα νέο τρόπο ζωής, ο οποίος χαρακτηρίζεται από περισσότερο βάθος και κορύφωση της εμπειρίας των συναισθημάτων σου. Με αυτόν τον τρόπο οι σχέσεις σου αποκτούν πραγματική ουσία και βάθος με εσένα να απολαμβάνεις κάθε σου ενέργεια. Δεν είναι ανάγκη να είσαι τέλειος. Κανείς δεν είναι. Αληθινή ανάγκη είναι να είσαι αυθεντικός, γιατί μόνο έτσι ζεις μια ζωή με νόημα.

Να θυμάσαι, δεν είναι ανάγκη να έχεις την αποδοχή όλων. Η πιο σημαντική αποδοχή είναι αυτή του εαυτού.

https://www.flowmagazine.gr/