"Κάνω τον κόσμο μου κοντά, έβαλα το σημάδι επάνω στην πόρτα και ξεκουραστώ τον εαυτό μου εκεί καθώς τραβώνω τα νήματα μέχρι να ξετυλίξω. Εγώ γίνω μικρότερος μέχρι να είμαι αόρατος σε αυτό, ακόμα και στον εαυτό μου, και είμαι χαρούμενος εδώ, με κανέναν και τίποτα. Αισθάνομαι απελπισμένος για την παρηγοριά και κουνιέμαι μέσα του σαν μια παρήγορη κουβέρτα κάτω από τα στρώματα του νου μου. Ξέρω ότι οι άνθρωποι με δουν και τα μάτια μου είναι ανοιχτά, αλλά είμαι κλειστός και τα σημάδια είναι εκεί. Το θέλω και το αναζητώ πίσω από αυτή τη μελαγχολική πόρτα, που δεν είμαι σίγουρη για ποια ώρα ή για ποιον θα ανοίξω ποτέ ».
"Γι 'αυτό ανοίγετε τις πόρτες πεταλούδας. Υπάρχει μαγεία που ταξιδεύει μέσα από τον αέρα που μόλις πηδήξουμε να αναπνέουμε, παραλείπουμε τις αναπνοές και μας ξεφεύγουν, τρέχει σε έναν πιο δυνατά καταπατητές. Φέρνουμε τις απογοητεύσεις μας και δημιουργούμε τις απογοητεύσεις μας, προσπαθώντας να φτιάξουμε το σημάδι μας στο άπειρο και στο διάστημα, αλλά τελικά το βάρος που έρχεται με αυτό αρχίζει να κλείνει στο ζενίθ του, και έπειτα πρέπει να κάνουμε μια αναρρίχηση πριν βγούμε από στάχτη περιμένοντας για μια άλλη ζωή "
"Είναι τόσο ήσυχο εδώ, αλλά πιέζω το μάγουλο μου στον τοίχο και αισθάνομαι τη δόνηση των λέξεων σου. Ο καρδιακός παλμός μου είναι μια ηχώ και αντηχεί σε αντάλλαγμα. Όλα είναι απομακρυσμένα και είναι ασφαλή με αυτό τον τρόπο και αναρωτιέμαι αν είμαι σε θέση να ανοίξω τις πόρτες και ακόμη και αυτό που σημαίνει. Πώς βρίσκετε τη μαγική σε μια αναπνοή, σε μια στιγμή; "
"Είμαστε όλοι ικανοί, δεν είμαστε απλώς αρκετά ειλικρινείς ώστε να ξεκλειδώσουμε τις δεσμεύσεις για την έναρξη της ζωής, είναι πολύ κουραστικό. Αλλά δεν μπορείτε να πηδήσετε τη ζωή και στη συνέχεια να χωρίσετε στο σκοτάδι, όλα όσα θα παραμείνουν από εμάς, μακριά από τα αμαυρωμένα ονόματά μας - είναι η παλιά μνήμη, το παλιό λάθος για το οποίο ανησυχούμε. Τώρα, δεν λέω ότι δεν υπάρχει καμία αποκατάσταση, υπάρχει πάντα η τεκμηρίωση της μετριοπάθειας που κυματίζει στην οθόνη ταινιών, ενώ χαϊδεύετε το ποπ κορν και στη συνέχεια κοιμάστε νωρίς για τη μεγάλη συνάντηση στην εργασία, αλλά ίσως η μαγεία είναι στην τραγωδία που τραγουδάμε για τόσο συχνά "
"Αλλά γιατί τραγουδάμε τόσο συχνά για τις τραγωδίες; Είναι επειδή οι καρδιές μας απομνημονεύουν αυτά τα τραγούδια το καλύτερο; Ότι αυτοί κατέχουν το καλύτερο αλάτι και τη ζέστη της ζωής μας; Αυτά τα τατουάζ που ζούμε να μετανιώσουμε αλλά μας αρέσει να αντανακλούν όλα τα ίδια .... "
"Έχετε ποτέ αυτό το συναίσθημα, όπου ο καθένας που γνωρίζετε είναι ευτυχισμένος. Είναι ένα στιγμιότυπο, βασικά. Δεν θα σας κρατήσει χαμογελαστό. Όλοι όμως θυμούνται όλα όσα κάνεις και αγαπούν ο ένας τον άλλον για τη σημασία τους, για τις ιστορίες τους, για την ύπαρξή τους. Και έπειτα κάποιος για σένα. Και τεντώνεις αυτό το χαμόγελο στην ψυχή σου, δεν ξέρεις άλλο χρόνο, δεν φεύγεις στιγμές, αυτή τη φορά μοιάζει με φάντασμα και είσαι φάντασμα, αλλά δεν ξεθωριάζεις, είσαι σε πόλη φάντασμα. Υπάρχει τραγωδία. Κάνει την ευτυχία πιο αληθινή, κάπως απλώνει τις υπερβολικές προσδοκίες, ώστε να γνωρίζετε πότε να αγαπάτε, πότε να γιορτάζετε και πότε να παρανοείτε και να κλείνετε τα μάτια σας ".
"Μερικές φορές έχω την αίσθηση ότι είναι εύκολο να κόψω τις άκρες της ευτυχίας τόσο άγρια ότι τα μόνα κομμάτια της ευτυχίας που μπορεί να είχα κρατήσει για ένα χαμόγελο απορρίπτονται τυχαία, όπως ανεπιθύμητη αλληλογραφία ή spam. Διαγράφηκε, και τα εισερχόμενά μου άδειά μου ακριβώς έτσι. Μερικές φορές αισθάνεται ότι η τραγωδία είναι ο δεύτερος σκελετός και η καλύτερη σπονδυλική μου στήλη. Όπως χωρίς αυτό θα καταρρεύσω στο πάτωμα, ένα φάντασμα όπως λέτε, το ημιδιαφανές δέρμα και το άψυχο σώμα. Η τραγωδία με κρατά ξύπνια τη νύχτα και όταν βλέπω όλη την ευτυχία που νιώθω σαν να θέλω να το καρφώ με καρφίτσα για να δω αν είναι πραγματικό. Δείτε αν θα επιβιώσει αν προωθήσω το τεχνητό υλικό ή αν είναι μελαγχολική μεταμφιεσμένη σε ένα λεπτό φόρεμα "
"Έτσι ξέρετε τι εννοώ; Καλά σχεδόν ξέρεις. Τίποτα δεν συγκρίνεται με τη γνώση της αλήθειας, αν το κάνετε τότε είστε Θεός ή οποιαδήποτε παραλλαγή του είναι η φιγούρα του οποίου το όνομα παίρνω σε ταραγμένα λεπτά. Αλλά γενικά, η ζωή δεν είναι τόσο δύσκολη, σωστά; Πείτε μου αν νομίζετε ότι είναι καλό, θα είμαι ευτυχής να ξέρω ότι δεν είμαι τρελός να πιστεύω ότι όλα θα φαίνονται καλά κάπου ή κάπου θα είμαι. Σύντομα, ελπίζουμε ότι "
"Ξέρεις, νομίζω ότι η ζωή μπορεί να είναι εύκολη αν την αφήσουμε. Αν παρατηρήσουμε πώς υπάρχει μια λαμπερή πέτρα στη βρωμιά, πώς αυτό το δέντρο αυξήθηκε φύλλα που είναι τόσο απίστευτα πλούσια και γυαλιστερά και δεν τα είχε καν χθες. Πώς τα μάτια μας είναι πάντα όμορφα ακόμα και όταν τα πρόσωπά μας ταιριάζουν με το συναίσθημα και την ηλικία. Αυτά τα πράγματα υπάρχουν δωρεάν και για να δουν όλοι. Η μόνη συμβολή που πρέπει να κάνουμε είναι να παρατηρήσουμε. Λαμβάνοντας το μυαλό μας από τα χέρια του χθες και το αύριο και όλες τις δυνάμεις και τις δυνάμεις και τα δάκρυα και τις πονεμένες καρδιές και απλά αφήνουμε τους εαυτούς μας να περιπλανηθούν στα ανοιχτά και πλούσια και επεκτατικά όπλα του σήμερα. Χορεύοντας, κινώντας, γελώντας. Ακόμη και στις μικρο-στιγμές μεταξύ όλων των άλλων. Αυτό μου αρέσει η ελευθερία. Κάνοντας όλες μου τις αποσκευές και τις αποσκευές μου και νιώθω όλα όσα συμβαίνουν τώρα. Και δεν φροντίζω αν οι άνθρωποι ή ακόμα κι εγώ πιστεύω ότι είμαι καλός ή καλός ή όμορφος ή ισχυρός. Απλά βάζοντας όλα αυτά κάτω και βρίσκοντας τον πραγματικό σκελετό μου, ο πρώτος μου, αυτός που είμαι εγώ "
"Χμμ. Υποθέτω ότι ποτέ δεν το σκέφτηκα έτσι, τον καλό τρόπο. Θέλω να πω, είπα κάποτε ότι ίσως πρέπει να δεχτούμε την ειρήνη μέσα στο χάος, και τώρα νομίζω ότι το κάνουμε. Κανείς δεν ξέρει πόσο καιρό έχουμε, γι 'αυτό προσπαθούμε να εξάγουμε μέρη ο ένας τον άλλο και κάθε μέρα. Και αυτό συμβαίνει όταν ο θάνατος γίνεται τόσο τρομακτικός, γιατί δεν υπάρχει σοβαρότητα για το νόημά του, ούτε ουράνια τόξα για τους λόγους του, είναι απλώς ένας ατελείωτος ύπνος και μετά "
"Δεν υπάρχει πολύ πιο οικείο ή αλμυρό από το θέμα του θανάτου - καλά, ίσως θα μπορούσατε να υποστηρίξετε ότι το σεξ και η θρησκεία είναι σε σχετικά χαμηλά επίπεδα, πολιτική και για κάποιους ανθρώπους υποθέτω. Θάνατος ως ατελείωτος ύπνος ... όταν λέγεται έτσι, το βρίσκω σχεδόν φιλόξενο. Ένα τίποτα κενό της προσδοκίας. Μια σιωπή που περιβάλλει, πυκνή, πλήρης, μοναξιά που είναι απλή. Μερικές φορές το βλέπω τόσο τρομακτικό, αλλά κατά καιρούς αναρωτιέμαι τι μπορεί να νιώθει σαν να λέει εκείνη την στιγμή όταν μόλις χτυπήσατε με ένα αυτοκίνητο και ξέρετε ότι πρόκειται να συμβεί. Τι θα ήταν αυτή η στιγμή; Δεν ξέρω αν είναι φυσιολογικό να έχουμε αυτές τις σκέψεις και ποτέ δεν τις ομολογώ, αλλά εδώ είναι "
"Δεν γνωρίζω. Πάντα ήμουν απέναντι σε απώλεια. Ποτέ δεν έβλεπε για μένα, φαίνεται κοίλο με έναν τρόπο που είναι μοναδικός για την ανθρωπότητα. Εάν το τίποτα είναι το κλίμα της νοοτροπίας μας, τότε είμαστε μάρτυρες της μοίρας. Γνωρίζω το μάγουλο του, αλλά είναι αλήθεια. Ξοδεύουμε τα κλάσματα της ζωής μας για να ρίχνουμε τις σκιές μας και να μπαίνουμε στο ηλιακό φως, αλλά μερικές φορές αισθάνεται ότι επιβιώνουμε απλά σε έναν κόσμο που μας ανεχόμαστε γυμνά. Και αν πηδήσετε τα υπαρξιακά μυστικά και ξεπεράσετε τη γενναία σοφία, τότε βρίσκεστε σε ένα σημείο κοντά στη σιωπή, αλλά όχι στον θάνατο. Υποθέτω ότι το μόνο που υπολογίζουμε είναι το backwash μας, και θυμόμαστε τις χειρότερες δυνατότητες και αυτό μας χτυπά σε αυτά τα εργοστάσια με θλιβερή ήττα "
"Νομίζω ότι ήμουν πάντα ενάντια στην απώλεια. Αλλά ξέρετε, όταν βρίσκεστε σε μια κατάσταση όπου αισθάνεστε ότι δεν έχετε να χάσετε τίποτα, η φωτιά διαφεύγει και τα κουμπιά πανικού αρχίζουν να φαίνονται περισσότερο σαν νόμιμες επιλογές. Όπως ταιριάζουν τελειώματα στην τραγωδία σας. Αρχίζει να αισθάνεται σαν να είναι τα ακραία μέτρα που μπορεί να σας εξοικονομήσουν, έτσι βάζετε το κλειστό σημάδι και αρχίζετε να βγαίνετε με τις σκοτεινότερες σκέψεις σας. Και ξέρετε, είναι αυτοεπιχειρηματική και αδύναμη, έτσι ώστε να ακούτε τους άλλους και να πάρετε τα όμορφα χέρια που σας προσφέρονται και να τα κρατάτε στην καρδιά σας. Παίρνετε επίσης το φάρμακο επειδή ξέρετε ότι πρέπει και δεν έχετε άλλη επιλογή "
Αυτή ήταν η Anna Karenina μου! Δεν νομίζω ότι μπορώ να πω το ίδιο για εκείνη ( στο μυαλό και στο αυτί ) πιθανότατα έχει καλύτερα κομμάτια. Αυτή είναι μια ποίηση που αρχίζει μαζί της και στη συνέχεια εναλλάσσονται μέχρι να τελειώσει μαζί της. Αυτό ήταν ίσως ένα από τα κομμάτια που είμαι πιο περήφανος και αγαπώ την αγάπη αγάπης που έκανε η Rachel μαζί της. Δεν είμαι καλός, είμαι ειλικρινής. Σοβαρά, διαβάστε πώς καταφέρνει να βγάλει έναν όμορφο ύμνο μετά τον άλλο.
https://sapphire-sky-com.home.blog/
