Αενάως της Αναστασίας Καραογλάνη

10/03/2019 BY ΒΙΚΥ ΠΑΠΑΠΡΟΔΡΟΜΟΥ

Αναστασία Καραογλάνη, Αενάως

Μες στην κατήφεια αγγίζουμε κεφάλια φαλακρά
και σώματα που δεν εγκρίνονται
από φθορά και γέννα αλλοιωμένα ή απ’ της σκέψης
την πολλή συνάφεια, βασανισμένα από αφή και όψη,
σφιγμένα σε κορσέ σουλούπωμα.
Το βράδυ όμως,
προδοτικά μαλακιά
χύνεται η σάρκα

κι εσύ σαστίζεις μπρος στην απόφαση
να την αγαπήσεις, να την αγνοήσεις ή να τη μισήσεις
για το μερίδιο που παράτολμα διεκδικεί
μέσα στης νόησης το βασίλειο που επέλεξες να κυβερνηθείς.

Σκαρί η σάρκα στου πνεύματος ταξίδια
αναψυχής και μη
γιατί είναι και τυράγνιας τις περισσότερες φορές
του πνεύματος οι διαρκώς ανανεούμενοι προορισμοί
και δεν προλαβαίνουμε
ν’ αλλάξουμε αποσκευές.

Πότε για μέρη σκιερά τα δροσερά μαντίλια
αναδεύουμε στων σπλάχνων μας τα βουερά πατάρια,
πότε ν’ ανασκαλεύουμε άρβυλα για τα χιόνια,
μα πάντα εκεί, μαζί μας η σάρκα να αμύνεται,
να μας θυμίζει την ταιριαστή ή παράταιρή της συγκατοίκηση.

Όμως όλα αλλάζουνε
σα στου έρωτα τη διάθεση παραδοθούμε
της άνοιξής μας τον ανθό μπουμπούκι
αλλιώτικα χαϊδεύουμε
μ’ αφή και βλέμμα
κεφάλια φαλακρά αγνοούμε
και σάρκα χαλαρή
κι επικεντρώνουμε
στα ωραία χείλη
και των ματιών τα τρυφερά αγγίγματα.

Και κείνο που πριν λίγο το μέσα μας κατάτρωγε
τώρα μας εμψυχώνει
να ανοίξουμε

χείλη του πόθου
που αψηφούν μεμιάς
σώματος άρνηση και γνώσης άγνοια
μόνο με του ενστίκτου τη ροή που υπαγορεύει
οχληρά και αμετάκλητα
της αναγεννημένης άνοιξης την προσταγή,
τη βιάση και τον οίστρο της ζωής για να πιαστεί
ξανά μα και ξανά
σε κάθε πλάσματος που φέρει γέννας ευθύνη

έμβρυο νιο σε μήτρα γραία
που όσες φορές κι αν κάρπισε
κι αν σάπισε στη γη της ο καρπός μέσα απ’ την αποσύνθεσή του,

ξανά μα και ξανά μες στην αποκοτιά του
καρπό σπέρνει ο έρωτας και προχωράει

Από τη συλλογή In full bloom (2015) της Αναστασίας Καραογλάνη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αναστασία Καραογλάνη

https://thepoetsiloved.wordpress.com/

Η γυναίκα

Είναι αυτή που δεν μπορείς να δαμάσεις

Ένα φρούριο που δεν μπορείς να καταλάβεις

Είναι έντονη σαν πυρκαγιά

Πάντα έτοιμοι να ξετυλίξουν

Η φωνή της σε κάνει να νοσταλγείς

Δεν μπορεί να γνωρίζουν πολλοί,

Υπάρχει μια ήπια μυρωδιά μυστηρίου

Κρυμμένο στην κολόνια της

Είναι η καπετάνιος του δικού της πλοίου,

Περνώντας στον ωκεανό του μυστηριώδους μυαλού της

Είναι μητέρα, κόρη, αδελφή

Αυτός που βρίσκετε πάντα στέκεται δίπλα σας

Και όταν κοιτάς τα λαμπερά μάτια της

Υπάρχει μια ακτίνα ελπίδας στα όρια του φωτός

Ποιά είναι αυτή?

Τόσο δελεαστικό, τόσο αποφασισμένο

Τι την κάνει τόσο εμφανή;

Τι την κάνει να λάμπει τόσο φωτεινό;

Έχω δει ανθρώπους να την ζηλεύω

Τους έχω δει να λιώνουν τα δόντια

Αυτά τα περίεργα συνωμοτικά μάτια

Κοιτάζοντας την, είναι δύσκολο να το αντιμετωπίσεις

Και αν προσπαθήσουν ποτέ να την σύρουν κάτω

Θα βρει έναν τρόπο

Καθώς είναι τόσο σταθερή σε ό, τι θέλει

Θα αυξηθεί ξανά

Είναι η γυναίκα με πολλά ταλέντα

Είναι η γυναίκα που θαυμάζετε

Το ένα με τη θέληση

Και εκείνος με την επιθυμία,

Για να αλλάξετε, να εξελιχθεί και να παραμείνει σταθερή στη θύελλα

Δεν φοβάται το σκοτάδι ή τη βροντή

Αυτή είναι αυτή που παραβιάζει όλους τους κανόνες

Τέτοιες άνανδρες γυναίκες ζουν μεταξύ μας

Εργασία, αγωνίζεται και υφαίνει τα νήματα της αγάπης

Και όταν θα έχετε πρόβλημα

Θα είναι ιππότης σου σε shinning πανοπλία

Οι γυναίκες της αρέσουν με γενναία καρδιά,

Είναι άγριοι μαχητές

Υπάρχουν πολλά να μάθουν από αυτήν

Είναι μια τέτοια έμπνευση,

Είναι το είδωλό μου

- Σούμπανγκι Ράβατ

https://shubhangirawat.wordpress.com/

ΑΧΝΗ ΘΕΑ ΤΩΝ ΛΟΦΩΝ

ΑΧΝΗ ΘΕΑ ΤΩΝ ΛΟΦΩΝ

Το θέμα της μνήμης όπως και αυτό της αυταπάτης των χαρακτήρων του απέναντι στην σύνδεσή τους με τον κόσμο είναι τα επαναλαμβανόμενα μοτίβα στα έργα του Καζούο Ισιγκούρο. Όπως και στα υπόλοιπα έργα του έτσι και σ’ αυτό το πρώτο του μυθιστόρημα ‘Αχνή θέα των λόφων’γραμμένο το 1982, ο αναγνώστης πρέπει  να δουλέψει στο μυαλό του την ιστορία και να ξετυλίξει το περίτεχνο κουβάρι της αφήγησης, για να ανακαλύψει όσα υπονοεί ο βραβευμένος με Νόμπελ συγγραφέας.

Ο κύριος χαρακτήρας της ιστορίας είναι η Ετσούκο, μια μεσήλικη γιαπωνέζα που ζει στη σύγχρονη Αγγλία και προσπαθεί να συνέλθει από τον πρόσφατο θάνατο της Κέικο, της πρωτότοκης κόρης της – από τον πρώτο γάμο της με έναν Ιάπωνα – , η οποία αυτοκτόνησε πρόσφατα, χωρίς προφανή λόγο. Η δεύτερη κόρη της Ετσούκο, η Νίκι έχει έρθει να την επισκεφθεί και παρόλο που και οι δύο αισθάνονται ότι στο σπίτι πλανάται το φάντασμα της Κέικο, εντούτοις δεν καταφέρνουν να μιλήσουν ανοιχτά για το θέμα που τις απασχολεί.

Ενώ όμως η Ετσούκο, φαινομενικά, αποφεύγει να μιλήσει για το θέμα που την ταλαιπωρεί, ανακαλεί τα γεγονότα ενός μεταπολεμικού καλοκαιριού στο Ναγκασάκι όταν γνώρισε τη Σατσίκο και την κόρη της Μαρίκο.

‘Τα χειρότερα είχαν περάσει. Οι Αμερικανοί στρατιώτες ήταν περισσότεροι από ποτέ – καθώς γινόταν πόλεμος στην Κορέα -, αλλά στο Ναγκασάκι, μετά από όσα είχαν προηγηθεί, επικρατούσε ηρεμία και ανακούφιση. Στον κόσμο κυριαρχούσε μια αίσθηση αλλαγής.

Ο σύζυγός μου κι εγώ ζούσαμε σε μια περιοχή ανατολικά της πόλης – μια σύντομη διαδρομή με το τραμ από το κέντρο. Υπήρχε ένα ποτάμι κοντά στο σπίτι μας, και κάποτε μου είπαν πως, πριν από τον πόλεμο, ένα μικρό χωριό είχε ξεφυτρώσει στις όχθες του. Αφότου, όμως, έπεσε η βόμβα, το μόνο που είχε απομείνει ήταν καρβουνιασμένα ερείπια. Η ανοικοδόμηση είχε αρχίσει, και μέσα σε μικρό διάστημα τέσσερα τσιμεντένια κτίρια είχαν ανορθωθεί, με το καθένα από αυτά να έχει περίπου σαράντα ξεχωριστά διαμερίσματα. […] Μια ξύλινη αγροικία είχε επιζήσει τόσο από την καταστροφή του πολέμου, όσο και από τις μπουλντόζες της κυβέρνησης. Την έβλεπα από το παράθυρό μας, να στέκεται μόνη στην άκρη εκείνου του ερημότοπου, κυριολεκτικά στην όχθη του ποταμού. Ήταν το είδος της αγροικίας που συναντούσες συχνά στην ύπαιθρο, με μια κεραμοσκεπή που έφτανε σχεδόν μέχρι το χώμα. Συχνά, κατά τη διάρκεια των άδειων ωρών μου, στεκόμουν στο παράθυρό μου και την κοίταζα.’

Η Σατσίκο, μια νέα γυναίκα που καταγόταν από κάποια διακεκριμένη οικογένεια της Ιαπωνίας, είχε χάσει τον σύζυγό της στον πόλεμο και ζούσε με την κόρη της σε μια παράγκα κοντά στο σπίτι της Ετσούκο. Ζούσε με το όνειρο ότι σύντομα θα έφευγε από την Ιαπωνία με τον αμερικάνο εραστή της και συχνά παραμελούσε την κόρη της αφήνοντάς τη να περιπλανιέται μόνη της στο δάσος. Η Μαρίκο, που επιπλέον δεν πήγαινε στο σχολείο, ήταν ένα παιδί ψυχικά τραυματισμένο από όσα έζησε κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Τόκιο και αναφερόταν συχνά σε μια γυναίκα που ήθελε να την πάρει μαζί της στο δάσος. Η Σατσίκο που εμφανίζεται σαν αδιάφορη και εγωκεντρική μητέρα, ισχυριζόταν ότι όλα αυτά ήταν αποκυήματα της φαντασίας της μικρής. Η Μαρίκο αποτραβηγμένη και παράξενη, φαινόταν να βρίσκει χαρά μόνο στα γατάκια της και την περιστασιακή προσοχή που της έδινε η μητέρα της.

Η Ετσούκο στη ανάμνησή της παρουσιάζει τον παλαιότερο εαυτό της ως μια παραδοσιακή και υπάκουη σύζυγο, που φροντίζει το σπίτι της διακριτικά και δεν παίρνει θέση ούτε όταν ο σύζυγός της συμπεριφέρεται με ασέβεια στον πατέρα του. Είναι μια γυναίκα του παλιού καιρού που ψηφίζει ό,τι αποφασίζει ο σύζυγός της, καθαρίζει στωικά το χαλί που λέρωσε εκείνος μέσα στα νεύρα του και δεν αντιμιλά ποτέ. Η εικόνα του εαυτού της στις αναμνήσεις της είναι μια ιστορική επιθυμία -εκπλήρωση, μια αναθεώρηση του εαυτού της σε ένα «καλό κορίτσι», το οποίο δεν μπορεί να βλάψει ποτέ κανέναν.

Η πλοκή είναι στημένη με τρόπο που ο αναγνώστης να μπορεί να παρατηρήσει τον παραλληλισμό μεταξύ της Ετσούκο και της Σατσίκο που αν και εμφανίζονται διαφορετικές είναι τελικά οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Και οι δύο δικαιολογούν συνεχώς τις πράξεις τους. Και οι δύο υπενθυμίζουν συνεχώς ότι έχουν λάβει σωστές αποφάσεις. Όταν η Σατσίκο αποφασίζει ότι θέλει να φύγει από την Ιαπωνία, προσπαθεί επανειλημμένα να πείσει την Ετσούκο ότι ‘έχει σκεφτεί το καλό της κόρης της σχολαστικά’. Η Ετσούκο σπανίως σχολιάζει τις προσωπικές υποθέσεις της Σατσίκο. Ωστόσο, η Σατσίκο επαναλαμβάνει συνεχώς: ‘Ξέρεις δεν ντρέπομαι για τίποτα από όσα έχω κάνει. Είσαι ελεύθερη να με ρωτήσεις ό,τι θέλεις. Για παράδειγμα, Ετσούκο, γιατί δεν με ρωτάς ποτέ για τον «φίλο» μου, όπως επιμένεις να τον αποκαλείς; Δεν υπάρχει τίποτα το μεμπτό. Γιατί, Ετσούκο, άρχισες ήδη να κοκκινίζεις;’

Αλλά και η Ετσούκο που ποτέ δεν αναφέρεται ανοιχτά στις συνθήκες κάτω από τις οποίες έφυγε από την Ιαπωνία, μετά από μια συζήτηση με την κόρη της σκέφτεται : ‘Ωστόσο, όλα αυτά έχουν συμβεί καιρό πριν, και δεν έχω καμία επιθυμία να τα σκεφτώ ξανά. Τα κίνητρά μου για να φύγω από την Ιαπωνία ήταν δικαιολογημένα, και ξέρω πως πάντα φρόντιζα για το καλό της Κέικο. Δεν έχουμε τίποτα να κερδίσουμε με το να συζητάμε ξανά αυτά τα θέματα.’

Είναι η Ετσούκο λοιπόν που πήρε την κόρη της σε άλλη χώρα, προφανώς ακολουθώντας έναν άλλο άνδρα, η Ετσούκο που έδωσε προτεραιότητα στη δική της ζωή και υποτίμησε τις ανάγκες του παιδιού της. Η Ετσούκο είναι τώρα, μετά το θάνατο του παιδιού της,  μια γυναίκα αδύναμη και πνιγμένη στις ενοχές. Δεν μπορεί να παραδεχτεί τις ευθύνες της ούτε στον ίδιο της τον εαυτό. Ο μόνος τρόπος που βρίσκει για να βγει από αυτό το αδιέξοδο και να λύσει τον κόμπο της ζωής της είναι να μιλήσει για την ιστορία της σαν να είναι η ιστορία ενός άλλου. Έτσι οι ενοχές αντιμετωπίζονται πιο εύκολα. Και όταν η Ετσούκο βλέπει την αλήθεια της λέει στη Νίκι: ‘Αλλά ξέρεις, Νίκι, πάντα ήξερα, πάντα ήξερα πως δε θα ήταν ευτυχισμένη εδώ πέρα. Αλλά, παρ’ όλα αυτά, εγώ αποφάσισα να τη φέρω.’

O Ισιγκούρο, με υποδειγματική λεπτότητα, αφήνει την αλήθεια της ιστορίας να βγει μέσα από τις ομιλίες και τις πράξεις των χαρακτήρων του χωρίς ποτέ να δίνει έτοιμα τα συμπεράσματα στον αναγνώστη. Είναι από εκείνα τα βιβλία που σε οδηγούν να σκεφτείς και να ψάξεις για να βρεις την αλήθεια της ιστορίας.

Το βιβλίο ‘Αχνή θέα των λόφων’ κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ σε  μετάφραση  Αργυρώς Μαντόγλου.

Εκδόσεις : ΨΥΧΟΓΙΟΣ

https://passepartoutreading.wordpress.com/

Γενέθλια της Ιωάννας Λιούτσια,

20/02/2019 BY ΒΙΚΥ ΠΑΠΑΠΡΟΔΡΟΜΟΥ

Ιωάννα Λιούτσια, Γενέθλια

Κάποτε οι άνθρωποι εφηύρανε τα ποιήματα
για να ναρκώνουνε τη μοναξιά τους
να καταπίνουν σαν χαπάκια το μελάνι
και να εκσφενδονίζουν λέξεις
για να ξορκίσουνε τις ιδιορρυθμίες τους.

Τώρα το ανικανοποίητο δεν βουλώνεται με λέξεις
ούτε με πράξεις ρουτίνας προσυμφωνημένες.
Για να αδειάσω το μυαλό μου μεταφορικώς
–προτού αδειάσει ίσως και κυριολεκτώντας–
χρειάζομαι μονάχα κάτι να με ξαφνιάσει:
ένα παλιό κεράκι γενεθλίων για να το ξανασβήσω
μια λέξη γραμμένη βιαστικά σε μια χαρτοπετσέτα
έναν χορό να με γεμίσει δάκρυα κάποιο απόγευμα στο άδειο σπίτι
κάτι που να ’ρχεται αντίθετα με την πορεία που τραβάμε.
Γιατί ζωή είναι οι μέρες που περνάνε
και τίποτα άλλο.
Δεν έχει νόημα, σκοπό ή κάποιο στόχο.
Στο μόνο τέλος που οδηγεί είναι στην βέβαιη έκπληξη.

Από τη συλλογή Αρρυθμίες (2016) της Ιωάννας Λιούτσια

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ιωάννα Λιούτσια

https://thepoetsiloved.wordpress.com/

Δημογραφικό, ο μέγιστος κίνδυνος

Δημογραφικό, ο μέγιστος κίνδυνος

Του Κώστα Δημ Χρονόπουλου
(Αρθρογράφου -Σχολιογράφου)

Εδώ και πάνω από 12 χρόνια έχω κρούσει -ανεπιτυχώς όπως πάντοτε- τον κώδωνα του επερχόμενου μείζονος κινδύνου, του Δημογραφικού!!!
Είναι απογοητευτικό να ανησυχούν οι απλοί νουνεχείς πολίτες ενώ αδυνατούν να αφουγκραστούν οι διαθέτοντες ώτα μη ακουόντων οι καθ ' ύλην αρμόδιοι.
Ασυγκίνητοι, απαθείς, κουφοί, αλλά και τυφλοί που δεν διακρίνουν τα οφθαλμοφανή, βραδύνοες, που αδυνατούν να αντιληφθούν τα αυτονόητα.
Πολυάριθμος ο θλιβερός εσμός των ανεύθυνων -ημέτερων και ξένων - ηγετίσκων /πυγμαίων δυστυχώς.

Δεν συγκινούνται από το τσουνάμι του ελληνικού και ευρωπαϊκού δράματος της γήρανσης του πληθυσμού που επέρχεται. Αλλεπάλληλες στατιστικές μελέτες τεκμηριωμένες καταδεικνύουν και με αριθμούς το τι θα επακολουθήσει.

Είναι έτοιμη να εκραγεί η "Πυρηνική Βόμβα του Δημογραφικού" πανευρωπαϊκά (όπως έγραφα 5 ακριβώς χρόνια πριν Μάρτιος του 2014).

Το (ελληνικό) προσδόκιμο Αφελληνισμού:
Από το 2011 μέχρι σήμερα συρρικνωθήκαμε περίπου κατά 10%.
Μετά από 30 χρόνια θα προστεθεί άλλο ένα 25% ελάττωσης. Σύνολο 35%. Δηλαδή το 2050 θα είμαστε λίγο πάνω από 7 εκατομμύρια !!!.
Αν συνυπολογιστεί η αναπόφευκτη μουσουλμανοποίηση -πανευρωπαϊκά μάλιστα- τότε .... που πάμε, πως πάμε, κατά που συνέλληνες τραβάμε με όλους αυτούς τους (περισσότερο ή λιγότερο) ελληνόφωνους που μας κυβερνάνε; 

Δεν χρειάζεται ιδιάζουσα ευφυΐα προκειμένου να κατανοήσει κανείς τις αυταπόδεικτες επιπτώσεις του τραγικού φαινομένου (στο Ασφαλιστικό κ.λπ).
Αν είχαμε πόλεμο, οι απώλειες θα ήταν σίγουρα μικρότερες. 
Αυτοχειριαζόμαστε σταθερά, μεθοδικά, μαζοχιστικά, ανθελληνικά. 

Αντί να επικεντρωθούμε ως χώρα, ως "Πολιτικό Σύστημα" (=Κομματικό Σύστημα είναι το ορθό) ως Ελληνισμός, στην αντιμετώπιση, αναμένουμε το μοιραίο. Κάποιοι μάλιστα Κομματάνθρωποι ανοίγουν δρόμους ώστε το μοιραίο να επέλθει ταχύτερα. 
Προτείνουν μάλιστα ορισμένοι νοσηροί εγκέφαλοι, την αθρόα ελληνοποίηση αλλοδαπών ώστε να μη βουλιάξουν τα Ταμεία! 
Αντί οι ιθύνοντες να καταβάλλουν - ως έχουν ιερή υποχρέωση -προσπάθειες αναστροφής του φαινομένου, ανάσχεσης της πορείας εθνικής κατολίσθησης, την ... υποβοηθούν. 

Ακούγεται υπερβολικό, παράλογο, ανήκουστο αλλά περί αυτού πρόκειται. Γιατί πως αλλιώς να εξηγηθεί η θέσπιση φορολογικής επιβάρυνσης για κάθε επιπλέον παιδί. Ως τιμωρία σε όσους γονείς τεκνοποιούν; 

Διανοητικά ανάπηροι, αθεράπευτα ιδεοληπτικοί, κυνικοί και αδιάφοροι οι "αρμόδιοι" εισηγούνται και νομοθετούν εκτρωματικούς νόμους, που επιταχύνουν τον αφελληνισμό και αφανισμό μας.

ΥΓ. Απαιτείται εθνική αφύπνιση. Ακομμάτιστη συμπόρευση. Να δοθούν ισχυρά κίνητρα τεκνοποίησης. Όχι αποσπασματικά ή ψηφοσυλλεκτικά.Αυτή η πυρηνική βόμβα είναι ο μέγιστος εθνικός μας κίνδυνος.Ωχριούν μπροστά του όλοι οι άλλοι: εσωτερικοί και εξωτερικοί! Είναι άραγε τόσο δύσκολο να το συνειδητοποιήσουν οι ταγοί μας;

https://koukfamily.blogspot.com/

Ρομά – Μικρό ιστορικό

Οι Ρομά είναι νομαδικός λαός που σήμερα βρίσκεται διασκορπισμένος σε ολόκληρο τον κόσμο. Η πιο αποδεκτή θεωρία, για την προέλευση τους, είναι η Βόρεια Ινδία. Μετακόμισαν στη Μέση Ανατολή και την Ευρώπη, πριν το 500 μ.Χ. έως το 1000 μ.Χ.. Πιθανότατα λόγω της εξάπλωσης του Ισλάμ αλλά και των πολέμων που υπήρχαν στις γειτονικές χώρες.

Στην σημερινή εποχή οι Ρομά είναι γνωστοί ως τσιγγάνοι, αθίγγανοι, κατσίβελοι αλλά κυρίως γύφτοι. Η λέξη γύφτος, προέρχεται απ’ την λέξη Αιγύπτιος. Ο λόγος προέλευσης της λέξης, συνδέεται άμεσα με την παλαιότερη πεποίθηση ότι οι Ρομά προέρχονταν απ’ την Αίγυπτο. Πλέον αυτή η πεποίθηση αναιρέθηκε ιστορικά αλλά η λέξη έμεινε. Η λέξη Ρομ, σημαίνει στην γλώσσα τους άντρας, σύζυγος. Είναι συνώνυμη της ινδικής λέξης Ντόμ, που χρησιμοποιούν οι Ινδοί για το άνθρωπος.

Η γλώσσα τους μοιάζει πολύ με αυτήν που μιλούσαν οι Ινδοί το 1000 μ.Χ., γεγονός που αποδεικνύει περίτρανα την καταγωγή τους. Πέραν αυτού, η γλώσσα τους μοιάζει με τα Ρομανί, τα Χίντι και τα Πουντζάμπι. Λόγω της εξάπλωσης τους, στο λεξιλόγιο τους πρόσθεσαν λέξεις και διαλέκτους από άλλες χώρες.

Λόγω του νομαδικού τρόπου ζωής τους αλλά και της δυσκολίας να προσαρμοστούν στις εκάστοτε κοινωνίες, υπήρξαν θύματα διακρίσεων. Για πολλά χρόνια χρησιμοποιούνταν σαν σκλάβοι. Μάλιστα, στην Τσεχία, αλλά και σε άλλα κράτη, στείρωναν τις γυναίκες προκειμένου να μην αυξάνονται. Αξιοσημείωτη αναφορά, όσον αφορά την δίωξη τους, ήταν οι εκτελέσεις των Ρομά στα στρατόπεδα συγκέντρωσης των Ναζί. Εικάζεται ότι εκτελέστηκαν περίπου 1 με 2 εκατομμύρια. Εκτός αυτού, τους χρησιμοποιούσαν και σαν πειραματόζωα σε διάφορα ιατρικά πειράματα.

Η κυριότερη ασχολία των Ρομά είναι το εμπόριο. Πολλοί απ’ αυτούς είναι ρακοσυλλέκτες, παλιατζήδες αλλά και πλανόδιοι έμποροι διαφόρων ειδών, όπως φρούτα, λαχανικά, μικροέπιπλα, μεταχειρισμένα ρούχα κ.ά. Σπάνιο, αλλά όχι απίθανο, να έχουν σταθερή μισθωτή εργασία.

Όσον αφορά το θρήσκευμα, οι Ρομά δεν έχουν κάτι δικό τους. Προσαρμόζονται στην θρησκεία της κάθε περιοχής. Για παράδειγμα, υπάρχουν Χριστιανοί Ορθόδοξοι στην Ελλάδα και στην Τουρκία Μουσουλμάνοι. Σημειωτέων, στην Ρουμανία υπάρχουν ιερείς Ορθόδοξοι που είναι τσιγγάνοι.

Η χώρα με τους περισσότερους Ρομά είναι η Τουρκία, σύμφωνα με τις τελευταίες απογραφές. Υπολογίζεται ότι εκεί ζουν περίπου 2 εκατομμύρια. Στην Ελλάδα ζουν περίπου 150 χιλιάδες. Είναι εγκατεστημένοι στα Λιόσια, Νέα Ιωνία Μαγνησίας, Εξαμίλι Κορινθίας, Αμαλιάδα κ.ά. Μάλιστα, στην Ελλάδα, το 2006, συγκρότησαν και δικό τους πολιτικό κόμμα με το όνομα “Ασπίδα-Ρομ” (Ανεξάρτητη Συσπείρωση Πολιτών Ιδιαίτερου Αυτοπροσδιορισμού ΡΟΜ).

Η άποψη που υπάρχει γι’ αυτούς τους ανθρώπους δεν είναι η καλύτερη αφού ποτέ δεν κατάφεραν να αφομοιωθούν σε ένα πολιτισμό. Πολύ πιθανό, η ατημέλητη εικόνα τους, να βοηθά τους ανθρώπους να τους κρίνουν άσχημα. Παρ’ όλα αυτά, πολλά άτομα που έχουν τσιγγάνικη καταγωγή κατάφεραν να γίνουν διάσημοι και να έχουν λαμπρή καριέρα, όπως οι Τσάρλι Τσάπλιν, Κώστας Χατζής, Μάκης Χριστοδουλόπουλος, Μανώλης Αγγελόπουλος, Ελένη Βιτάλη, Ειρήνη Μερκούρη και άλλοι πολλοί.

https://perithorio.com/

Το Βρετανικό Hotel California Το Ευρώ κλυδωνιζόμενο…

Το Βρετανικό Hotel California

 

Το Ευρώ κλυδωνιζόμενο…

11/03/2019

Το BREXIT αποτελεί άτυπα μία είδηση ταμπού, καθότι στα ελληνόφωνα Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης η πιθανότητα η Βρετανία να βγει απ’ το μαντρί και να αναδειχθεί σε σκοτεινό παράδειγμα προς μίμηση, εκθέτοντας φυσικά τις επιλογές του πολιτικού προσωπικού της χώρας μας, είναι ένα εφιαλτικό σενάριο.

Μπροστά σε μία τέτοια προοπτική κάθε καταπραϋντικός μηχανισμός έχει μπει σε εφαρμογή ώστε οι εξελίξεις ως προς μια τέτοια πιθανότητα να περιγράφονται με τα μελανότερα χρώματα. Αφήνουν δε ένα αίσθημα που θυμίζει ταινίες με μετεωρίτες που πέφτουν στο νησί, επανεμφάνιση των δεινοσαύρων και φυσικά την οικονομική της εξαΰλωση.

Κανείς φυσικά δε μιλάει για το πραγματικό πρόβλημα που θα αντιμετωπίσει η Ευρωζώνη όταν το πουλόβερ του πολυδιαφημισμένου Ευρωπαϊκού ιδεώδους αρχίσει να ξηλώνεται.

…πόσο μάλλον να βρεις πληροφόρηση για το πόσο πολύ παλεύει το Εργατικό κόμμα του Corbyn με νύχια και με δόντια να ακυρωθεί το δημοψήφισμα που έστειλε ένα επώδυνο μήνυμα στο Βερολίνο!

…παρομοίως, το πόσα τεχνάσματα έχει βάλει η Πρωθυπουργός May στο τραπέζι για να επιτύχει μία έξοδο που δε θα μοιάζει με έξοδο αλλά με αρραβώνα.

Παίζονται πολλά κρίσιμης σημασίας παιχνίδια πάνω στο Brexit και παρότι μια έξοδος της Βρετανίας δε θα επηρεάσει καθόλου τα ζητήματα σπουδών και εργασίας για το εξειδικευμένο προσωπικό στο νησί, κατά την εκτίμηση μας, ΘΑ ΕΧΕΙ ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΟ ΑΝΤΙΤΥΠΟ στο παραπαίον Ευρωπαϊκό οικοδόμημα που έφερε χώρες με τρομακτικές υποδομές, βιομηχανία, τουρισμό, Design και ιστορία, όπως η Ιταλία, να χρωστάνε πάνω από 1 τρις!

Αυτό οι λαοί δε το συγχωρούνε, και παρότι στην Ιταλία γίνονται τα ίδια και πιο απίστευτα πράγματα με σκοπό την ακύρωση της λαϊκής ετυμηγορίας, φαίνεται πως ΑΝ Η ΒΡΕΤΑΝΙΑ ΕΞΕΛΘΕΙ, τότε η λαβωμένη Ιταλία θα τιμωρήσει όσους την παγίδευσαν στο χρέος, μέσω του γνωστού πλέον μηχανισμού που μετατρέπει τα ελλείμματα του Νότου σε πλεονάσματα του Βορρά!

Κατά το γνωστό άσμα του Hotel California: “…but you can never leave…”, η διχασμένη Βρετανία αρχίζει να συνειδητοποιεί πως είναι ΔΥΣΚΟΛΗ υπόθεση η απεμπλοκή από το Federation. Περίεργα εμπόδια και σκιάχτρα σηκώνονται μπροστά της ώστε να την αποτρέψουν από το απονενοημένο.

Σε μια σπανιότατη εξέλιξη για την Πολιτική της Ιστορία βιώνει έναν σκληρό εσωτερικό διχασμό, με το κλίμα να έχει αρχίσει να πολώνεται άγρια. Μέσα στο Κοινοβούλιο ακούγονται εκφράσεις σκληρές και κάποιες φορές και εμείς οι Ελληνόφωνοι κάτοικοι της χερσονήσου του Αίμου θα μπορούσαμε να απολαύσουμε την οριακή απώλεια του Βρετανικού φλέγματος κατά τις συνεδριάσεις στη Βουλή των Κοινοτήτων.

Τις επόμενες ημέρες οι εξελίξεις θα ξεκαθαρίσουν το τοπίο στις Βρετανικές νήσους καθώς μέσω μιας ακολουθίας ψηφοφοριών θα αρχίσει να διαφαίνεται προς τα που πάει το πράγμα. Θα καταφέρουν οι Ευρω-λάτρεις να επιβάλλουν μια αναβολή ή έμμεση ακύρωση του Δημοψηφίσματος ή θα πετύχουν οι κατά το Σύνταγμα νικητές του Δημοψηφίσματος να εφαρμόσουν τη λαϊκή εντολή που άπαντες προσπαθούν να παρουσιάσουν ως λαϊκίστικη;

Διότι ως γνωστόν οτιδήποτε μη Ευρωπαϊκό και Πατριωτικό στιγματίζεται πλέον ως λαϊκισμός που αρνείται να μοιραστεί το Όραμα μίας Federation, ευπειθώς! = Οι άτακτοι στιγματίζονται κατά συρροή!

Η πλειοψηφία των Βρετανών διαφώνησε ΟΜΩΣ και οι εξελίξεις θα είναι ραγδαίες και κρίσιμες για το μέλλον του Ευρώ, διότι τελικά όλα γι’ αυτό γίνονται. Ας μην το ξεχνάμε αυτό διότι κάθε φορά που πάμε να το ξεχάσουμε, έρχονται οι διαβόητες ειδήσεις περί της καταβολής ή της μη καταβολής των δόσεων στην Ελλάδα για να μας υπενθυμίσουν WHO’S the BOSS!

Θα σπάσει η Βρετανία την πόρτα του Hotel California ή θα ζητήσει την τεχνογνωσία των Ελλήνων Πολιτικών που καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον ξέρουν να ερμηνεύουν την όποια λαϊκή ετυμηγορία κατά το δοκούν;

Μείνετε συντονισμένοι ...

https://www.macroskopio.gr/el

Έρωτας εξ’ αποστάσεως

«Μάτια που δεν βλέπονται γρήγορα λησμονιούνται» σύμφωνα με την λαϊκή ρήση. Ισχύει όμως σε κάθε περίπτωση και αν όχι ποιοι λόγοι συνωμοτούν για το αντίθετο; Πώς μπορούν δύο άνθρωποι, που τους χωρίζει η απόσταση, να παραμείνουν ερωτευμένοι;

Ο Κώστας και η Άννα γνωρίστηκαν στην Αγγλία πριν 11 χρόνια. Σπουδαστές και οι δύο. Ο Κώστας γέννημα θρέμμα Αθηναίος, ενώ η Άννα μεγαλωμένη στην Θεσσαλονίκη. Συναντήθηκαν στο Essex της Αγγλίας, για το μεταπτυχιακό τους. Αμέσως δημιουργήθηκε μεταξύ τους μια έντονη σχέση. Ο ένας ήταν το στήριγμα του άλλου σ’εκείνο το κρύο μέρος μακριά από την πατρίδα. Κατέληξαν να ζουν στο ίδιο διαμέρισμα. Μαζί διάβαζαν, μαζί πήγαιναν στη σχολή, μαζί διασκέδαζαν… όλα μαζί. Δύο χρόνια κράτησαν οι σπουδές τους, ώσπου έφτασε η ώρα να γυρίσουν πίσω, ο καθένας στο σπίτι του, ο καθένας στην πόλη του. Μια στιγμή που ήξεραν πως θα συμβεί, αλλά δεν ήθελαν ποτέ να ‘ρθει. Κανείς από τους δύο δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει τον αναγκαστικό αυτό χωρισμό.

Κάθε βράδυ μιλούσαν στο τηλέφωνο, ώρες ατελείωτες. Ο Κώστας δεν μπορούσε να την ξεχάσει. Το ίδιο και η Άννα. Ζούσαν για την στιγμή που θα τελειώσει η μέρα, ώστε να πουν όλα όσα τους συνέβησαν. Αυτή η κατάσταση κράτησε ενάμιση χρόνο περίπου. Στο διάστημα αυτό, ο Κώστας ανέβαινε στη Θεσσαλονίκη όσο πιο συχνά μπορούσε. Και οι δύο όμως έψαχναν για δουλειά, γι’αυτό και δεν είχαν την οικονομική άνεση για ταξίδια.

Ο Κώστας προσπαθούσε να πείσει την Άννα να κατέβει, με το επιχείρημα πως στην Αθήνα είχε πιο πολλές ευκαιρίες για να βρει δουλειά. Πώς όμως η Άννα θα το έλεγε στους γονείς της; Με ποια αιτιολογία θα κατέβαινε;

Τότε ήταν που ο Κώστας προσλήφθηκε σε μια πολυεθνική. Αμέσως ανακοίνωσε στους δικούς του πως σκόπευε να αρραβωνιαστεί. Ήξεραν βέβαια για την Άννα, την είχαν γνωρίσει σε μια από τις επισκέψεις τους στην Αγγλία. Έτσι κι έγινε. Η Άννα και οι γονείς της κατέβηκαν στην Αθήνα για τους αρραβώνες, μιας και η Άννα θα έμενε εκεί. Ο Κώστας τα είχε κανονίσει όλα. Μέχρι και σπίτι νοίκιασε.

Τελικά η απόσταση, για αυτούς τους δύο, δεν ήταν εμπόδιο, απεναντίας έκανε τον ερωτά τους ακόμη πιο δυνατό.

Σήμερα ζούνε ευτυχισμένοι με τα δύο τους παιδιά στην Αθήνα.

Ρομαντική ιστορία… αλλά τι θα γινόταν αν η Άννα έβρισκε πρώτη δουλειά; Νομίζετε πως ο Κώστας θα άφηνε τόσο εύκολα την πρωτεύουσα για να ανέβει στη Θεσσαλονίκη; Κι αν η Άννα  γνώριζε  τελικά έναν νεαρό, γοητευτικό, ευγενικό και με καλή δουλειά, νομίζετε πως η ιστορία μας θα είχε το ίδιο τέλος; Νομίζετε πως θα περίμενε ακόμα τον Κώστα;

Η ζωή μας αποτελείται από μικρές στιγμές, που όλες μαζί ενώνονται και μας  κάνουν αυτό που είμαστε. Αν κάποια από αυτές ήταν διαφορετική, πολύ πιθανόν και η κατάστασή μας να ήταν αλλιώς. Όλες οι στιγμές μαζί σχηματίζουν ένα παζλ και όταν αλλάζεις κάποια κομμάτια αλλάζει και η εικόνα.

από Σοφία Β.

https://gynaikaeimai.com/