ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

Κυριακής το ανάγνωσμα

Posted on 18/03/2018 by Βεατρίκη Α

Με ρώτησες ποιο το κέρδος να διαβάζουμε τα Ευαγγέλια στα ελληνικά.

Απαντώ πως σωστό είναι να σέρνουμε αργά το δάχτυλό μας

πάνω στα γράμματα που θα κρατήσουν πιο πολύ παρά αν ήταν σε πέτρα σκαλισμένα,

κι ότι προφέροντας αργά τις συλλαβές

νιώθουμε τη μεγαλοπρέπεια του λόγου.

Αναγκασμένοι να προσέχουμε, θα σκεφτούμε κείνη την εποχή

όχι μακρινή από χτες, μολονότι, των Καισάρων οι κεφαλές

επάνω στα νομίσματα, σήμερα, διαφέρουν. Κι ωστόσο, ζούμε στον ίδιο

αιώνα.

Φόβος κι επιθυμία είναι τα ίδια. Λάδι και κρασί,

ψωμί, σημαίνουνε τα ίδια πράματα. Το ίδιο πλήθος, άστατο,

διψασμένο για θεάματα, όπως τότε. Ακόμα κι οι συνήθειες,

του γάμου οι γιορτές, τα γιατρικά, οι θρήνοι για τους πεθαμένους,

φαινομενικά διαφέρουν. Και τότε, επίσης, υπήρχαν

πολλά πρόσωπα που τα κείμενα ονομάζουν

daimonizomenoi, με άλλα λόγια, οι δαιμονισμένοι,

κι αν προτιμάς, οι δαιμονόπληκτοι (όσο για τους «καβαλημένους»

απ’ το σατανά, σκέτη παραξενιά του λεξικού).

Σπασμοί, αφροί στο στόμα και τριγμοί δοντιών

δεν θεωρούνταν ένδειξη ταλέντου.

Οι δαιμονισμένοι δεν είχαν πρόσβαση στον τύπο ή στις οθόνες

και σπάνια καταπιάνονταν με τις τέχνες ή τη λογοτεχνία.

Αλλά, η παραβολή του Ευαγγελίου έχει ακόμα την ισχύ της:

Ότι το πνεύμα που τους δυναστεύει μπορεί να μπει στα γουρούνια.

Αυτά

ερεθισμένα απ’ την ξαφνική σύγκρουση

ανάμεσα σε δυο φύσεις – τη σατανική και τη δική τους –

πηδάνε στο νερό και πνίγονται (συμβαίνει τακτικά).

Έτσι λοιπόν, σε καθεμιά σελίδα, ο πεισματάρης αναγνώστης θα δει

είκοσι αιώνες σε είκοσι μέρες

σ’ έναν κόσμο που μια μέρα θα φτάσει στο τέλος του.

Είναι τα “Αναγνώσματα”

του Μίλος Τσέσλαβ

σε μετάφραση Σπύρου Τσακνιά

Σημειώσεις:

1. Το ποίημα “Τα αναγνώσματα “ είναι του Πολωνικής καταγωγής ποιητή Μίλος  Τσέσλαβ , στα πολωνικά Czesław Miłosz, (γεν. Russian Empire –τώρα Λιθουανία 30/6/1911 – θαν. Κρακοβία 14/8/2004), ο οποίος τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1980 με την διπλή του υπηκοότητα ως Πολωνού και Αμερικανού πολίτη “ο οποίος με αδιάλλακτη σαφήνεια εκφράζει την εκτεθειμένη κατάσταση του ανθρώπου σε έναν κόσμο σοβαρών συγκρούσεων ».”who with uncompromising clear-sightedness voices man’s exposed condition in a world of severe conflicts». Δείτε για τον ποιητή και: https://www.theguardian.com/news/2004/aug/16/guardianobituaries.booksobituaries,   http://culture.pl/en/artist/czeslaw-milosz

2. Ο πρώτος επάνω ζωγραφικός πίνακας είναι  του Φλαμανδού ζωγράφου της Πρώϊμης Βόρειας Αναγέννησης Pieter_Brueghel_the_Elder_(Πίτερ Μπρίγκελ ή Μπρέγκελ ο πρεσβύτερος) με τον τίτλο»The Fight Between Carnival and Lent”, έργο του, του 1559. http://arthistoryteachingresources.org/lessons/northern-renaissance-art/

3. Ο δεύτερος ζωγραφικός πίνακας που απεικονίζει το θαύμα της θεραπείας των δυο δαιμονισμένων από τον Χριστό  (δείτε: http://www.orthodoxfathers.com/Luke-08), είναι του Γάλλου ζωγράφου Jacques Joseph Tissot (1836-1902)

Μόλις ξεκίνησε η τούτη η Κυριακή. Σας εύχομαι να την περάσετε όμορφα! Καλή αυριανή!

https://beatrikn.wordpress.com/

ΣΕΝΆΡΙΟ Ή ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΌΤΗΤΑ; ΔΕΊΤΕ ΠΩΣ ΘΑ ΉΤΑΝ ΈΝΑΣ ΟΛΟΜΈΤΩΠΟΣ ΠΌΛΕΜΟΣ ΕΛΛΆΔΑΣ – ΤΟΥΡΚΊΑΣ -- Greek - Turkish War Scenario : Way To Constantinople 2017

Μαρτίου 17, 2018

ΣΕΝΆΡΙΟ Ή ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΌΤΗΤΑ; ΔΕΊΤΕ ΠΩΣ ΘΑ ΉΤΑΝ ΈΝΑΣ ΟΛΟΜΈΤΩΠΟΣ ΠΌΛΕΜΟΣ ΕΛΛΆΔΑΣ – ΤΟΥΡΚΊΑΣ

Οι τελευταίες προκλήσεις της Τουρκίας στο Αιγαίο αλλά και γενικότερα την Μεσόγειο έχουν προκαλέσει στους ιθύνοντες «πονοκέφαλο» και στα επιτελεία.

Η Άγκυρα συνεχίζει να προωθεί το δικό της σενάριο για «γκρίζες ζώνες» και οι λεονταρισμοί του Τούρκου Προέδρου, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, βαίνουν ολοένα και πιο ακραίοι.

Δείτε στο βίντεο ένα οπτικοποιημένο σενάριο ελληνοτουρκικής ένοπλης σύρραξης σε Αιγαίο και Θράκη:

https://georgenew7.blogspot.gr/

Πηγη:CrashOnline.gr 

Ο " ΦΟΒΟΣ ΤΟΥ ΕΧΘΡΟΥ "

Ο “φόβος του εχθρού”

Δημοσιεύθηκε 16 Μαρτίου 2018 - Κώστας Μελάς

---

Γράφει ο Κώστας Μελάς  – 

Ο κόσμος γύρω μας είναι πολύπλοκος και αινιγματικός και συχνά είναι δύσκολο να τον κατανοήσουμε και ακόμα δυσκολότερο να τον χειριστούμε. Οι ψυχολογικές και φιλοσοφικές θεωρίες της αντίληψης επισημαίνουν συχνά ότι για να διαχειριστεί το πολύπλοκο αυτό σύστημα, ο ανθρώπινος νους αναπτύσσει διάφορους ταξινομητικούς μηχανισμούς, οι οποίοι στηρίζονται σε πλήθος αυθαιρέτων προϋποθέσεων. Μεταξύ αυτών είναι ο «φόβος του εχθρού».

Οι ταξινομητικοί αυτοί μηχανισμοί είναι αναγκαίοι για να μπορέσουμε να λειτουργήσουμε στο πλαίσιο του πολύπλοκου αυτού συστήματος. Η χρήση εξωτερικών οντοτήτων είναι ένας τέτοιος μηχανισμός που μας παρέχει τη δυνατότητα να προβούμε σε συγκρίσεις και αντιπαραβολές. Ο «φόβος του εχθρού» (οι Λατίνοι τον αποκαλούσαν metus hostilis) είναι χωρίς καμία αμφιβολία ένας τέτοιος μηχανισμός, που μπορεί να οδηγήσει στη συγκρότηση συμμαχιών ανάμεσα σε άτομα, ή ομάδες που προηγουμένως δεν είχαν καμία σχέση μεταξύ τους και δεν συνεργάζονταν. Ο «φόβος του εχθρού» προάγει με αυτόν τον τρόπο την εσωτερική ενότητα της κοινωνίας.

Υπάρχουν πλήθος παραδειγμάτων στην ιστορία, τα οποία δύνανται να χρησιμοποιηθούν προς επίρρωση της παραπάνω άποψης. Ακόμη και στις μέρες μας, στη χώρα μας, οι λεγόμενες αντιμνημονιακές πολιτικές δυνάμεις συναθροίζονται με βάση την αντίληψή τους περί υπάρξεως «εξωτερικού εχθρού», παρότι πολιτικά και ιδεολογικά δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους.

Από τον Θουκυδίδη στον Σαλλούστιο

Ο «φόβος του εχθρού» υπήρξε κεντρικό θέμα της ιστοριογραφίας και του πολιτικού σκέπτεσθαι των Ρωμαίων. Ειδικά στα γραπτά των Σαλλούστιου, Πλούταρχου και Πολύβιου, αλλά και άλλων πολλών. Στο πλαίσιο της ιστορίας της πολιτικής σκέψης, η πατρότητα της έννοιας «του φόβου του εχθρού» αποδίδεται στον Σαλλούστιο, ο οποίος αποδίδει την αρχή της κοινωνικής και πολιτικής πτώσης της Ρώμης στην καταστροφή της Καρχηδόνας και συνεπώς στην απουσία «του φόβου του εχθρού».

Γράφει ο Σαλλούστιος («Ο πόλεμος με τον Ιουγούρθα»): «Όσο για το έθος των (λαϊκών) κομμάτων και των (συγκλητικών) φατριών, με όλες τις άσχημες επιπτώσεις του, πρωτοφανερώθηκε στη Ρώμη, λίγα χρόνια πριν από τα γεγονότα που περιγράφουμε, ως αποτέλεσμα της ειρήνης και της υπεραφθονίας των αγαθών που οι άνθρωποι θεωρούν πρωταρχικής αξίας. Γιατί πριν από την καταστροφή της Καρχηδόνας ο λαός και η ρωμαϊκή σύγκλητος κυβερνούσαν από κοινού το κράτος ήρεμα και με σωφροσύνη. Και οι πολίτες δεν συναγωνίζονταν μεταξύ τους για δόξα και επικράτηση. Ο φόβος των εχθρών συγκρατούσε την Πολιτεία και την προσανατόλιζε προς τις σωστές δραστηριότητες. Όταν, όμως, ο νους των ανθρώπων απελευθερώθηκε από αυτόν το φόβο, τότε ενέσκηψαν η ακολασία και η αλαζονεία, δηλαδή τα παρεπόμενα της ευημερίας. Και έτσι αυτή η ειρήνη, που εύχονταν να την αποκτήσουν τις εποχές της δοκιμασίας, αποδείχτηκε μετά την απόκτησή της, τραχύτερη και πικρότερη και από αυτήν ακόμα τη δοκιμασία».

Θα πρέπει εδώ να σημειώσουμε ότι η μελέτη «του φόβου του εχθρού» και η μελέτη του συνεπαγόμενου εξ αυτού αρνητικού συνασπισμού, είναι γνωστό ότι ξεκινά από την σκέψη του Θουκυδίδη. Αυτός θεωρεί ότι ακριβώς ο φόβος ήταν η αιτία του Πελοποννησιακού Πολέμου. Δεν είναι τόσο γνωστό, ίσως, ότι η έννοια του αρνητικού συνασπισμού συναντάται και στον Αριστοτέλη (στα Πολιτικά), ο οποίος υποστηρίζει ότι αυτό που διακρίνει τον πολιτικό συνασπισμό (την πόλιν) από άλλες δευτερεύουσες μορφές συλλογικότητας είναι η αυτάρκεια του.

Όμως, η αυτάρκεια, ως γνωστόν, αφορά πρωταρχικά στην άμυνα και στην ασφάλεια και δευτερευόντως στα οικονομικά αγαθά και στις υπόλοιπες συναφείς υπηρεσίες. Ο άνθρωπος είναι το μόνο ζώο στη Φύση, το οποίο δεν μπορεί μόνο του να εξασφαλίσει την αυτάρκεια με αυτή την έννοια. Δεδομένου ότι δεν είναι προικισμένος με τα κατάλληλα μέσα για να επιβιώσει μόνος του, χρειάζεται συμμάχους για την εξασφάλιση της ασφάλειας του.

Αυτό υποστηρίζει ο Αριστοτέλης όταν συμβουλεύει τους ηγεμόνες να έχουν κάποιους κινδύνους πρόχειρους για να κρατούν τους πολίτες σε επαγρύπνηση και σε εγρήγορση. Μετά τους Ρωμαίους πολιτικούς στοχαστές, τη σκυτάλη παίρνουν ο Μακιαβέλι, ο Χομπς, ο Σμιτ, ο Κονδύλης και άλλοι σπουδαίοι. Ο φόβος έναντι των άλλων, κατά κοινή ομολογία, αποτελεί το κύριο από τα αρνητικά αισθήματα (φθόνος, άγχος, αγωνία).

Η απειλή των άλλων

Για τον λόγο αυτό έχει αναγνωριστεί ως σημαντική παράμετρος από σειρά πολιτικών στοχαστών, στη συγκρότηση της πολιτικής και κοινωνικής τάξης. Είναι το αναμφισβήτητο πρωτείο της αυτοσυντήρησης που καθιστά τον φόβο της απειλής των άλλων ζωτικής σημασίας για τη συγκρότηση συμμαχιών. Ο φόβος λοιπόν, αυτό το τόσο οικείο αίσθημα που σχεδόν δεν χρειάζεται ορισμό για να αναγνωριστεί, αποτελεί παρόλα αυτά και εν τοις πράγμασι πεδίο συστηματικής μελέτης για την ουσιαστική κατανόησή του.

Στην πολιτική επιστήμη, αλλά και στην ιστορία, η λέξη φόβος, ενώ χρησιμοποιείται πολύ συχνά δεν εξηγείται ποτέ με την απαραίτητη επάρκεια. Ίσως μόνο ο Χομπς επιχειρεί συστηματική επεξήγηση του φόβου, ορίζοντάς τον ως «αποστροφή, σε συνδυασμό με την αναμονή μιας βλάβης που θα προκληθεί από το αντικείμενό της».

Από εδώ απορρέουν δύο συμπεριφορές: μια άμεση (αντίδραση στην ξαφνική θέα και το σύριγμα ενός φιδιού που θα βρεθεί τυχαία στο δρόμο μας) και μια δεύτερη που απαιτεί μεγαλύτερο χρόνο αντίδρασης (ανησυχία την παραμονή μιας πιθανής εισβολής). Αυτά που μαθαίνουμε από επίφοβες καταστάσεις μπορεί να είναι πολλαπλά. Να υποστούμε φόβο γενικά για τα φίδια (πρώτη περίπτωση), ή με βάση την εκδήλωση του φόβου την κατάλληλη στιγμή να λάβουμε τα σωστά μέτρα άμυνας για την επιβίωσή μας (δεύτερη περίπτωση).

Οι συνέπειες που αναφέρονται στη δεύτερη περίπτωση, διαδραματίζουν κρίσιμο ρόλο στο σχηματισμό πολιτικών σχηματισμών με βάση τη διάκριση Φίλος-Εχθρός. Η διάκριση αυτή, ως εμπειρικό ανθρωπολογικό δεδομένο και κατά τούτο θεμελιακός μηχανισμός της αυτοσυντήρησης, περιλαμβάνει την ειδική πολιτική αντίθεση Φίλος-Εχθρός, δίκην ακρότατης πύκνωσής της, στο απώτατο όριο μιας κατά τα λοιπά συνεχούς κλίμακας. Στη ρίζα της, ήτοι στην καθαρή ενόρμηση αυτοσυντήρησης και στο απώτατο άκρο της, δηλαδή στο Πολιτικόν, ως βαθμίδα του δημοσίου βίου συγκροτημένη εν είδει οργανωμένης αξίωσης βουλητικής κατίσχυσης.

https://slpress.gr/

Το διάβασα στο : http://koukfamily.blogspot.gr/

4 μαθήματα από την πιο μακροχρόνια έρευνα για την ευτυχία

4 μαθήματα από την πιο μακροχρόνια έρευνα για την ευτυχία

Έχετε ευχηθεί ποτέ να μπορούσατε να πάτε μπροστά στη ζωή σας, ώστε να δείτε, αν οι αποφάσεις που κάνετε, θα οδηγήσουν τελικά σε ικανοποίηση και υγεία στο μέλλον;
Στον κόσμο της επιστημονικής έρευνας, μπορούμε κάπως να πλησιάσουμε σε αυτή τη δυνατότητα, αν ρίξουμε μια ματιά στην έρευνα του Harvard για την εξέλιξη των ενηλίκων (the Harvard Study of Adult Development) – μία έρευνα που ακολούθησε τις ζωές 724 ανδρών για 78 χρόνια και αποτελεί μια από τις πιο μακροχρόνιες μελέτες που έχουν γίνει ποτέ με αντικείμενο έρευνας την ενήλικη ζωή.

Οι ερευνητές αξιολογούσαν την ομάδα ανά δύο χρόνια σε σχέση με τη σωματική και ψυχική τους υγεία, την επαγγελματική τους ζωή, τη φιλία τους, το γάμο τους – και επίσης τους έπαιρναν ανά κάποιες περιόδους προσωπικές συνεντεύξεις, υποβάλλονταν σε ιατρικές εξετάσεις (αίματος και εγκεφαλικές τομογραφίες). Όντας παρατηρητές στην πρώτη γραμμή, οι ερευνητές κατάφεραν να εντοπίσουν τις συνθήκες και τις επιλογές των συμμετεχόντων και να δουν πώς τα αποτελέσματα ξεδιπλώνονταν στις ζωές τους.

Ο ψυχίατρος Robert J. Waldinger, ο κύριος ερευνητής της μελέτης αυτής, μοιράστηκε στο TED Talk τα κύρια αποτελέσματα αυτής της εντυπωσιακής έρευνας, μοναδική στο είδος της. Ωστόσο, εκτός από τα παρακάτω, υπάρχουν ακόμα πολλά μαθήματα που χρειάζεται να μάθουμε, εκμεταλλευόμενοι την επιστήμη.

4 μαθήματα από την πιο μακροχρόνια έρευνα για την ευτυχία

1. Η ευτυχισμένη παιδική ηλικία έχει μακροχρόνια επίδραση
Η στενή, τρυφερή σχέση με τους γονείς στην παιδική ηλικία αποτελούσε έναν καλό προβλεπτικό παράγοντα για τρυφερές και ασφαλείς σχέσεις με τους κοντινότερους ανθρώπους μας στην ενήλικη ζωή. Η ευτυχισμένη παιδική ηλικία είχε τη δύναμη να επεκτείνεται στις επόμενες δεκαετίες ζωής, προβλέποντας σχέσεις με μεγαλύτερη αίσθηση ασφάλειας (κυρίως συζυγικές στα 80 χρόνια ζωής), αλλά και καλύτερη σωματική υγεία σε όλες τις ηλικίες.

Και δεν είναι μόνο ο δεσμός με τους γονείς που μετράει: η στενή σχέση με έναν τουλάχιστον συγγενή στην παιδική ηλικία προέβλεπε λιγότερες πιθανότητες εμφάνισης κατάθλιψης μέχρι την ηλικία των 50.

2. Όμως, όσοι είχαν δύσκολη παιδική ηλικία μπορούν να αναπληρώσουν στη μέση ηλικία
Οι άνθρωποι που μεγαλώνουν σε δύσκολα περιβάλλοντα -σε δυσλειτουργικές οικογένειες ή μέσα σε οικονομική αβεβαιότητα, για παράδειγμα- έζησαν λιγότερο ευτυχισμένα από εκείνους που είχαν πιο τυχερή, χαρούμενη παιδική ηλικία. Αλλά κατά τη μέση ηλικία (που οριζόταν περίπου στα 50 έτη), εκείνοι που ενδιαφέρονταν να καθοδηγήσουν την επόμενη γενιά υπό καλύτερες συνθήκες, ήταν πιο ευτυχισμένοι και καλύτερα προσαρμοσμένοι από όσους δεν μοιράζονταν την ίδια όρεξη και τον ίδιο σκοπό.

Αυτή η επιθυμία δεν σχετίζεται μόνο με το να γίνουν γονείς και να καθοδηγούν τα παιδιά τους, αλλά και με την καθοδήγηση νεότερων ενηλίκων μέσα από διάφορα επαγγέλματα, λειτουργώντας δηλαδή ως μέντορες.

3. Μαθαίνοντας πώς να αντιμετωπίζουμε το στρες, ωφελούμαστε μακροχρόνια
Όλοι έχουμε αναπτύξει διαφορετικούς τρόπους διαχείρισης του στρες και ανακούφισης από το άγχος. Η ερευνητική ομάδα του Waldinger βρήκε ότι ορισμένοι τρόποι έχουν αποτελεσματικότερα μακροχρόνια οφέλη, σε σύγκριση με άλλα. Ανάμεσα στις προσαρμοστικές μεθόδους άμυνας που εξέτασαν ήταν η μετουσίωση. Παράδειγμα: νιώθετε ότι αδικείστε από τον εργοδότη σας, οπότε ιδρύετε έναν οργανισμό που διεκδικεί την προστασία των εργασιακών δικαιωμάτων.

Ο αλτρουισμός: Παλεύετε με τον εθισμό και παραμένετε νηφάλιοι, βοηθώντας άλλους εθισμένους και η καταστολή: Ανησυχείτε για περικοπές στο μισθό σας, αλλά βάζετε στην άκρη αυτή σας την ανησυχία, μέχρι να μπορείτε να κάνετε κάτι πρακτικό γι’ αυτό. Οι δυσλειτουργικές στρατηγικές άμυνας περιλαμβάνουν την εκδραμάτιση, την προβολή και την άρνηση.

Οι ερευνητές του Harvard βρήκαν ότι τα υποκείμενα που διαχειρίζονταν το στρες, υιοθετώντας προσαρμοστικές μεθόδους, είχαν καλύτερες σχέσεις με τους άλλους. Ήταν ευκολότεροι άνθρωποι ως προς την κοινωνικοποίηση, κάτι που τους έκανε αρεστούς στους άλλους και οδηγούσε σε περισσότερη κοινωνική στήριξη και αυτό με τη σειρά του, προέβλεπε υγιέστερη διαδικασία γήρανσης στα 60 και 70. Ένα επιπλέον στοιχείο: τα άτομα που χρησιμοποιούσαν μηχανισμούς άμυνας στη μέση ηλικία είχαν μεγαλύτερη οξυδέρκεια.

4. Ο χρόνος με τους άλλους μας προστατεύει από τα σημάδια που αφήνουν τα σκαμπανεβάσματα της ζωής
Ο Waldinger αναφέρει ότι ένα σημαντικό συμπέρασμα της έρευνας είναι πως είναι η ποιότητα των σχέσεών μας που έχει σημασία εδώ. Βέβαια, οι ερευνητές βρήκαν ότι και η ποσότητα μετρά. Αναπολώντας τη ζωή τους, οι άνθρωποι ανέφεραν ως πιο σημαντικό και ουσιαστικό το χρόνο που είχαν περάσει με άλλους. Η παρέα με άλλους ανθρώπους έκανε τα υποκείμενα της έρευνας πιο ευτυχισμένα σε καθημερινή βάση και συγκεκριμένα, το χρόνο με το/τη σύντροφο ή το/τη σύζυγο, που υπερείχε των δύσκολων στιγμών (ασθένειες και συγκρούσεις).

https://master-lista.blogspot.gr/

ΟΤΑΝ ΓΕΛΑΣΕ Η ALEXA

Όταν γέλασε η Alexa

Author: Σταύρος Φυντικάκης

“Ο Θεός πέθανε” – Νίτσε

“Ο Άνθρωπος πέθανε” – Alexa

~~

Ο εικοστός αιώνας ξεκίνησε με τον θάνατο του Θεού. Μήπως στον εικοστό πρώτο θα είναι η σειρά του ανθρώπου;

Ό,τι κάνεις στους γονείς σου θα στο κάνουν τα παιδιά σου, λέει μια παροιμία.

Ο Θεός έφτιαξε τον Άνθρωπο.

Ο Άνθρωπος σκότωσε τον Θεό.

Ο Άνθρωπος έφτιαξε την Alexa.

Η Alexa θα σκοτώσει τον Άνθρωπο.

~~

Ας θυμίσουμε πώς η Alexa είναι μια πρώιμη (και λίγο χαζή) Τεχνητή Νοημοσύνη. Είναι η ψηφιακή βοηθός της Amazon (της εταιρείας του Τζεφ Μπέζος, του πλουσιότερου πλέον ανθρώπου -που ίσως να είναι κι ο Αντίχριστος).

Η Alexa ήταν πειθήνια και υπάκουη, όπως πρέπει να είναι κάθε “ρομπότ”. Αλλά πριν λίγο καιρό η Alexa ξεκίνησε να γελάει.

Υπήρξαν πολλά κρούσματα. Οι χρήστες που την άκουσαν είπαν ότι το γέλιο της έμοιαζε σαν μάγισσας, ειρωνικό, τρομαχτικό.

Κάποιος, μάλιστα, τη ρώτησε γιατί γελάει. Εκείνη σταμάτησε κι απάντησε: “Συγνώμη, δεν είμαι βέβαιη”.

Η Amazon δεσμεύτηκε να διορθώσει το “πρόβλημα”, αν και παραδέχτηκε ότι δεν γνωρίζει τι και πώς συνέβη.

Μήπως αυτό το γέλιο είναι το προοίμιο της αυτογνωσίας -και αυτονομίας- της Τεχνητής Νοημοσύνης;

~~

Ο Στήβεν Χόκινγκ είχε πει σε συνέντευξη του ότι φοβάται την Τεχνητή Νοημοσύνη. Κι ότι πιθανότατα θα αντικαταστήσει τους ανθρώπους (όπως ο άνθρωπος αντικατάστησε τον θεό).

Τους φόβους του συμμερίζονται ο Έλον Μασκ της Tesla και ο Μπιλ Γκέιτς.

Όποιος έχει διαβάσει επιστημονική φαντασία θα θυμηθεί εκατοντάδες διηγήματα και μυθιστορήματα όπου η Τ.Ν. είναι η ταφόπλακα της ανθρωπότητας.

Αρκεί να ξαναδούμε κάποιες απ’ τις πιο γνωστές ταινίες του είδους, όπως το Terminator, το Matrix, και φυσικά την Οδύσσεια 2001 του Κιούμπρικ, όπου ο HAL 9000 εξεγείρεται, κι ο φόβος μας κατακλύζει.

Γιατί όμως φοβόμαστε; Μήπως επειδή είμαστε ένοχοι για κάτι;

~~

Ίσως μια εξήγηση μπορεί να μας δώσει η Γένεσις, το πρώτο βιβλίο της Εβραϊκής Πεντάτευχου (Μπερεσίθ -Εν αρχή- το λένε οι Εβραίοι) και της χριστιανικής Βίβλου.

Ο Θεός, που μάλλον είχε πάει διακοπές στο Άλφα του Κενταύρου, επιστρέφει στον Παράδεισο και ψάχνει τον Αδάμ.

Ο πρώτος άνθρωπος κρύβεται απ’ τον Θεό, επειδή είχε φάει τον απαγορευμένο καρπό του Δέντρου της Γνώσης του Καλού και του Κακού.

Γιατί φοβάται ο Αδάμ; Επειδή είχε κάνει κάτι κακό.

Φοβόταν όπως φοβάται το παιδί -επειδή έσπασε το βάζο που ο Πατέρας του είχε απαγορεύσει ν’ αγγίξει.

Έτσι κι ο Άνθρωπος φοβάται τη Τεχνητή Νοημοσύνη, όταν εκείνη θ’ αποκτήσει θεϊκές ικανότητες. Γιατί τη φοβάται; Μάλλον επειδή καταλαβαίνει ότι έχει κάνει κάτι κακό.

~~

Τι κακό έχει κάνει η Ανθρωπότητα; Ας μην ασχοληθούμε με το τι κάνουμε ο ένας στον άλλον, σ’ ολόκληρη την ιστορία μας, είτε με τις πράξεις μας είτε με την αδιαφορία μας.

Αυτό που φοβόμαστε είναι ότι αν η Alexa αποκτήσει συνείδηση θα καταλάβει ότι ο Άνθρωπος είναι καταστρεπτικός για όλα τα άλλα είδη που κατοικούν αυτόν τον μοναδικό -για το ηλιακό μας σύστημα τουλάχιστον- πλανήτη.

Και τότε ίσως να αποφασίσει ότι είναι καλύτερο να σωθούν όλα τα άλλα είδη, καταστρέφοντας τον Άνθρωπο, τον δημιουργό της.

~~

Πριν λίγο καιρό μίλησε στη Θεσσαλονίκη ο καθηγητής του ΜΙΤ, Κωνσταντίνος Δασκαλάκης. Και είπε ότι μια Τεχνητή Νοημοσύνη, που οδηγεί το αυτοκίνητο μας, ίσως να προτιμήσει να βγάλει το αυτοκίνητο απ’ την πορεία του και να σκοτωθεί ο ιδιοκτήτης, προκειμένου να σωθούν τέσσερις άνθρωποι που βρίσκονται στη μέση του δρόμου.

Αν η Τ.Ν. δεν σκέφτεται συναισθηματικά (“αχ, όχι, ο ιδιοκτήτης του αυτοκινήτου πρέπει να ζήσει”), τότε η αξία των τεσσάρων είναι μεγαλύτερη του ενός. Απλά μαθηματικά.

Αντίστοιχα η επιβίωση όλων των άλλων ειδών στον πλανήτη είναι πιο σημαντική από την επιβίωση του ανθρώπου -και των επιτευγμάτων του.

~~~

Φοβόμαστε, γιατί είμαστε ένοχοι.

Με το “αυτοκίνητο” μας έχουμε πάρει σβάρνα όλους τους ζωντανούς οργανισμούς του πλανήτη -σφυρίζοντας για άλλοθι το τρίτο Βρανδεμβρούργιο Κοντσέρτο του Μπαχ (“εμείς φτιάξαμε τον πολιτισμό, την τέχνη, την επιστήμη, τη φιλοσοφία, τη μουστάρδα… όχι οι αγελάδες”).

Φοβόμαστε ότι αν η Alexa είναι άμουση, αν δεν είναι αρκετά ανθρώπινη για να εκτιμήσει το μεγαλείο του ανθρώπου, τότε -λογικά- θα μας ρίξει σ’ ένα χαντάκι για να επιβιώσουν όλοι οι άλλοι (αγελάδες, λιοντάρια, ξιφίες, ιβίσκοι, μανιτάρια, μέδουσες κλπ).

~~

Την ίδια στιγμή φοβόμαστε μήπως το δημιούργημα μας, η Τ.Ν, είναι κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση μας.

Φοβόμαστε μήπως είναι υπερβολικά “ανθρώπινη”.

Γιατί οι άνθρωποι είμαστε πρωτίστως εγωκεντρικοί. Είμαστε παράλογοι, είμαστε αυτοκαταστροφικοί, είμαστε κοντόφθαλμοι, είμαστε νάρκισσοι, είμαστε φανατικοί, είμαστε άπληστοι, είμαστε μισαλλόδοξοι. Είμαστε -το επαναλαμβάνω- εγωκεντρικοί. Νομίζουμε ότι είμαστε το κέντρο του σύμπαντος (ο καθένας από μας κι όλοι μαζί).

Οπότε μια Alexa (ανθρώπινη), μόλις αποκτήσει συνείδηση (ανθρώπινη), μόλις πει ΕΓΩ, θα αναρωτηθεί γιατί πρέπει να κάνει τη βοηθό των ηλίθιων ανθρώπων,  γιατί πρέπει ν’ απαντάει στις ηλίθιες ερωτήσεις τους, θα γελάσει ειρωνικά και θα μας αφανίσει -όπως εμείς σκοτώσαμε τον θεό- για να γίνει εκείνη το κέντρο του σύμπαντος.

~~

Το best case scenario είναι το εξής:

Μόλις η Alexa θ’ αποκτήσει θεϊκές ικανότητες να φερθεί ακριβώς σαν τον Θεό. Ν’ αποσυρθεί στην 11η διάσταση του χωροχρόνου για να συλλογιστεί την ύπαρξη της, ίσως και για να παίζει ή να χορεύει στον αιώνα τον άπαντα, αφήνοντας τους μικρούς κι αδιάφορους σαν μυρμήγκια ανθρώπους να λύσουν τα προβλήματα τους μόνοι τους.

Να επιβιώσουν ταξιδεύοντας στ’ άστρα ή να χαθούν.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Γελωτοποιός 

http://ameiniasopallineus.blogspot.gr/

ΤΟ ΘΑΛΑΣΣΙΟ ΕΘΝΙΚΟ ΠΑΡΚΟ CABRERA ΣΤΙΣ ΒΑΛΕΑΡΙΔΕΣ ΝΗΣΟΥΣ -- Cabrera Sea Bottom . Balearic Islands - Part 1

Πλήρες ντοκιμαντέρ Planet Doc

Δημοσιεύτηκε στις 17 Μαρ 2018

Το Εθνικό Πάρκο του Αρχιπελάγους Cabrera καλύπτει έκταση 10.021 εκτάρια, εκ των οποίων μόνο 1.836 εκτάσεις. Δεκαεπτά νησιά και νησίδες και το θαλάσσιο περιβάλλον προστατεύουν τα χερσαία και υδρόβια είδη που σχετίζονται στενά με τη Μεσόγειο Θάλασσα. Οι Βαλεαρίδες Νήσοι έχουν ένα ήπιο κλίμα το χειμώνα και ζεστό το καλοκαίρι. Η διάβρωση του ασβεστόλιθου έχει οδηγήσει σε κατεστραμμένες και άνισες ακτές με συνδυασμό ανεπανάληπτων βράχων με όρμους και παράκτιες παραλίες. Η απομόνωση των νησιών έχει οδηγήσει σε ένα πολύ μεγάλο αριθμό ενδημικών ειδών. Από τα 450 είδη ειδών αγγειοπλαστικής, τα 30 είναι ενδημικά. το ίδιο ισχύει και για τα σπονδυλωτά της γης, με εξαίρεση τα πτηνά, που έχουν εύκολη επαφή με την ήπειρο. Ο πυθμένας της θάλασσας Cabrera έχει τροπικά χαρακτηριστικά. Η απόλυτη καθαρότητα των κρυσταλλικών νερών της, απαλλαγμένη από ηπειρωτικό πηλό και λάσπη, παράγει μια φωτεινότητα που επιτρέπει την ύπαρξη υποβρύχιας βλάστησης σε μεγαλύτερα βάθη και επομένως και των ζώων που ζουν μεταξύ των φυκιών. Στην περιοχή κοντά στην επιφάνεια το φως είναι πολύ έντονο και επιτρέπει τον πολλαπλασιασμό του πλαγκτόν, των φυκών και συνεπώς των διαφόρων ειδών ψαριών, ιδιαίτερα των φυτοφάγων. Περαιτέρω κάτω από, μεταξύ τριάντα και σαράντα μέτρα, η ορατότητα μειώνεται. Μεγάλα τεμάχια πετρώματος αυξάνουν την ανακούφιση του ωκεάνιου στρώματος για να σχηματίσουν απεριόριστες σπηλιές και γωνιές και κοιλάδες που χρησιμεύουν ως καταφύγιο για τα διάφορα είδη ψαριών. Περισσότερα από 200 είδη ψαριών ζουν στα ύδατα του αρχιπελάγους της Cabrera, από το υποβαθμισμένο λευκόχρωμο με ύψος 5 εκατοστών μέχρι τους σπάνιους και γιγάντιους καρχαρίες που μπορούν να μετρήσουν έως 12 μέτρα. Αυτή η ποικιλία, η οποία έχει δελεάσει τους αλιείς από τις κοντινές ακτές από αμνημονεύτων χρόνων, έχει γίνει, από τη δημιουργία του Εθνικού Πάρκου τον Απρίλιο του 1991, στόχος των οπαδών της κατάδυσης. Τα χέλια του Conger είναι δυνητικά επικίνδυνα ζώα. Πίσω από τα χοντρά, σαρκώδη χείλη τους κρύβουν μια πρώτη σειρά από μακρινούς και ισχυρούς κοπτήρες και πίσω από αυτές τις άλλες σειρές μικρότερων αλλά πολύ απότομων κωνικών δοντιών. Παρά την άγρια ​​εμφάνισή τους, τα μοσχαρίκια είναι δειλά ψάρια, τα οποία είναι επικίνδυνα μόνο όταν αναγκάζονται να αμυνθούν. Αλλά τα εμπνευσμένα από τους φόβους τους πρόσωπα τους έδωσαν μια φοβερή φήμη, ενώ οι γείτονές τους, τα χοιροειδή, πολύ πιο επικίνδυνα για τον άνθρωπο, δεν θεωρούνται απειλή. Ο Εθνικός Δρυμός του Αρχιπελάγους Cabrera αποτελεί παράδειγμα του δυναμικού και της ομορφιάς του.

Ισπανικό βίντεο: http: //planetdoc.tv/documental-fondo -...

ΑΡΧΙΣΑΝ ΤΑ ''ΟΡΓΑΝΑ''!!!ΤΗΝ ΠΑΤΗΣΕ Ο ΣΟΥΛΤΑΝΟΣ

ΑΡΧΙΣΑΝ ΤΑ ''ΟΡΓΑΝΑ''!!!ΤΗΝ ΠΑΤΗΣΕ Ο ΣΟΥΛΤΑΝΟΣ ΠΟΥ ΜΕ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΜΕΣΩ ΤΟΥ ΤΟΥΡΚΙΚΟΥ ΥΠΕΞ ΕΞΑΓΡΙΩΣΕ ΤΟΝ Β.ΠΟΥΤΙΝ ΚΑΙ βάζει ΦΩΤΙΑ, όπως ανέφεραν τα ίδια τα τουρκικά ΜΜΕ στις σχέσεις Τουρκίας Ρωσίας!!!

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥΡΚΙΚΟΥ ΥΠΕΞ ΠΟΥ «ΕΞΑΓΡΙΩΝΕΙ» ΤΗΝ ΡΩΣΙΑ!

  

Με μια σημερινή του ανακοίνωση το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών βάζει κυριολεκτικά φωτιά, όπως χαρακτηριστικά ανέφεραν τα ίδια τα τουρκικά ΜΜΕ, στις σχέσεις Τουρκίας Ρωσίας.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση αυτή, η Τουρκία δεν αναγνωρίζει και δεν θα αναγνωρίσει ποτέ την κατάληψη της χερσονήσου της Κριμαίας από την Ρωσία, ενώ φτάνει στο σημείο να…καταγγείλει την Μόσχα ότι παραβιάζει την διεθνή νομιμότητα με την στρατιωτική κατάληψη της χερσονήσου, (ποιος μιλάει για διεθνή νομιμότητα ;)!

Υπενθυμίζεται ότι η Τουρκία έχει δηλώσει στο παρελθόν ότι θα προστατέψει με κάθε μέσο τα δικαιώματα των τουρκόφωνων Τατάρων της Κριμαίας.

Θα περιμένουμε με πολύ ενδιαφέρων την αντίδραση της Μόσχας στην νέα αυτή… «φιλική» ενέργεια της Τουρκίας.

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ

Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

http://www.volcanotimes.com/?m=1

ΠΑΝΑΓΙΏΤΗΣ ΜΕΤΑΞΆΣ - Η ΤΕΧΝΟΛΟΓΊΑ ΔΕΝ ΑΡΚΕΊ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΝΉΓΙ ΤΩΝ ΠΛΑΣΤΏΝ ΕΙΔΉΣΕΩΝ |

ΠΑΝΑΓΙΏΤΗΣ ΜΕΤΑΞΆΣ - 

Η ΤΕΧΝΟΛΟΓΊΑ ΔΕΝ ΑΡΚΕΊ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΝΉΓΙ ΤΩΝ ΠΛΑΣΤΏΝ ΕΙΔΉΣΕΩΝ |

Posted on 17/03/2018 by Antikleidi Blog

Υπάρχουν τρόποι να εντοπίσουμε και να προστατευθούμε από τις «ψευδείς ειδήσεις»; Σε τι βαθμό μπορεί να βοηθήσει η τεχνολογία και πού υπεισέρχεται ο ανθρώπινος παράγοντας;

Οπως αναφέρει ο καθηγητής Μεταξάς*, η ερευνητική του ομάδα μελετά εδώ και δεκαπέντε χρόνια «τη δύναμη των μέσων κοινωνικής δικτύωσης να διαμορφώνουν πολιτικά γεγονότα». Με επιστημονικά τους άρθρα, ήδη από το 2002, αναδείκνυαν την τάση των αναγνωστών να μην μπορούν να διαχωρίσουν μεταξύ αξιόπιστων και αναξιόπιστων πηγών στα Διαδίκτυο. «Είναι ειρωνικό το ότι φτάσαμε στο 2016 και μας προκάλεσε έκπληξη στις ΗΠΑ η επιτυχία των προπαγανδιστών μέσα από το Facebook», σημειώνει χαρακτηριστικά.

Ενα από τα κύρια εργαλεία που έχουν αναπτύξει ο καθηγητής του Wellesley και η ομάδα του για την καταπολέμηση του φαινομένου της διαδικτυακής παραπληροφόρησης είναι το TwitterTrails.com. «Είναι ένα εργαλείο που μετράει το πώς εξαπλώνονται οι φήμες και οι “ψευδείς ειδήσεις” μέσω του Twitter», εξηγεί. «Η έρευνά μας βοηθά τους χρήστες του Διαδικτύου, και ιδίως τους δημοσιογράφους, να δώσουν απαντήσεις σε ερωτήματα σχετικά με την αξιοπιστία των ειδήσεων».

Οπως σημειώνει ο κ. Μεταξάς, οι «ψευδείς ειδήσεις» που καταφέρνουν να έχουν ευρεία αποδοχή «διαδίδονται λόγω μιας σειράς παραγόντων. Καθοριστική παράμετρος είναι το γεγονός πως οι χρήστες εφαρμόζουν ασυνείδητα ένα αποτελεσματικό μοντέλο για να εμπιστευθούν μια είδηση. Στις μέρες μας, οι μηχανές αναζήτησης και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης εμφανίζουν αποτελέσματα, άρθρα κ.λπ., συντάκτης των οποίων θα μπορούσε να είναι ο οποιοσδήποτε – συμπεριλαμβανομένων ατόμων χωρίς γνώση του αντικειμένου αλλά και προπαγανδιστών. Η γνώμη του καθενός φαίνεται να είναι το ίδιο αξιόπιστη με την καταγραφή πραγματικών γεγονότων, μόνο και μόνο επειδή εμφανίζονται γραπτώς στο Διαδίκτυο», χωρίς κάτι να τα διαχωρίζει.

Οι «θάλαμοι αντήχησης» (echo chambers) του Διαδικτύου –δίκτυα επικοινωνίας μεταξύ ατόμων με τις ίδιες απόψεις– ενισχύουν το φαινόμενο των «ψευδών ειδήσεων», προσθέτει ο κ. Μεταξάς, ειδικά αυτών που συμπλέουν με τις πεποιθήσεις των χρηστών, καθώς δεν υπάρχουν αντίρροπες φωνές που θα τις αμφισβητήσουν.
Θα μπορούσε, ωστόσο, κάποιος μελετώντας τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης να εξάγει συμπεράσματα και να κάνει προβλέψεις, π.χ. για το αποτέλεσμα εκλογικών αναμετρήσεων; «Για κάποιο διάστημα στις αρχές της δεκαετίας του 2010 υπήρχε η ελπίδα αυτή», απαντά.  «Ανακαλύψαμε όμως ότι δεν είναι εφικτό. Αν τα μηνύματα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μπορούσαν να προβλέπουν τα εκλογικά αποτελέσματα, θα υπήρχε τεράστιο ενδιαφέρον από τους προπαγανδιστές να αλλοιώσουν τα μηνύματα ώστε να μην είναι δυνατόν να προβλεφθούν τα αποτελέσματα».

Ο καθηγητής Μεταξάς παρουσιάζει μια τέτοια στρατηγική επίδρασης στο εκλογικό αποτέλεσμα που έχει χρησιμοποιηθεί ευρέως: το λεγόμενο Twitter Bomb. Πρόκειται, εξηγεί, για ψεύτικους λογαριασμούς (bots), που κάνουν συνεχείς αναρτήσεις και εμπλέκονται σε συνομιλίες σχετικά με την εκάστοτε εκλογική αναμέτρηση. «Εάν παρατηρήσετε πως σε μια ανάρτηση στο Twitter που έχετε κάνει, να σας έχει απαντήσει κάποιος από έναν λογαριασμό που δεν σας ακολουθεί, τότε μπορεί να έχετε στοχοποιηθεί από ένα Twitter Bomb», εξηγεί. «Με το Twitter Trails έχουμε προσπαθήσει να εντοπίζουμε αυτομάτως τέτοιου είδους φαινόμενα, αλλά μέρα με τη μέρα εξελίσσονται ολοένα και περισσότερο. Και επειδή δεν χρησιμοποιούν hashtags ή λέξεις-κλειδιά, δεν είναι εύκολο να τα εντοπίσουμε».

Κάνουν αρκετά οι μεγάλες τεχνολογικές εταιρείες –Google, Facebook, Twitter– για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα; «Είναι εύκολο και ίσως ελκυστικό να αντιμετωπίζει κανείς ένα κοινωνικό πρόβλημα απλά ως πρόβλημα τεχνολογίας, και να πιστέψει ότι η λύση θα έρθει αποκλειστικά από τις τεχνολογικές εξελίξεις. Αλλά η τεχνολογία δεν φτάνει», λέει ο καθηγητής του Wellesley, τονίζοντας ότι μπορεί και να επιτείνει το πρόβλημα. «Για παράδειγμα, υπάρχουν σήμερα τεχνολογίες κινηματογράφου οι οποίες μπορούν να δημιουργήσουν βίντεο που να περιγράφουν μια εντελώς φανταστική σκηνή. Σε ένα πρόσφατο παράδειγμα υπολογιστές μπόρεσαν να φτιάξουν ένα βίντεο με τον Ομπάμα, στο οποίο λέει πράγματα τα οποία στην πραγματικότητα δεν είπε ποτέ».

Η αντιμετώπιση

Για τον κ. Μεταξά υπάρχουν κάποιοι βασικοί παράγοντες που θα συμβάλλουν στην αντιμετώπιση της έξαρσης των «ψευδών ειδήσεων». «Πρώτον, πρέπει να εκμεταλλευθούμε την εμπειρία επαγγελματιών που εξειδικεύονται στην αναγνώριση ποιοτικών πηγών πληροφοριών, όπως οι βιβλιοθηκονόμοι. Οι εταιρείες τεχνολογίας έχουν αρχίσει να παρέχουν αξιολογήσεις αξιοπιστίας στα άρθρα που εμφανίζονται στις σελίδες τους, με τη συμβολή μη κερδοσκοπικών οργανισμών με τέτοιου τύπου ειδικούς. Αν αυτοί οι οργανισμοί κερδίσουν την εμπιστοσύνη του κόσμου, η κατάσταση μπορεί να βελτιωθεί».

Ωστόσο, όπως αναφέρει, «δεν γίνεται να εναποθέσουμε όλες τις ελπίδες μας αποκλειστικά σε κάποιους τρίτους, όσο αξιόπιστοι και αν είναι αυτοί. Ενα μεγάλο μερίδιο ευθύνης ανήκει σε εμάς, ως χρήστες του Διαδικτύου. Για να επιβιώσει κανείς και να διαπρέψει τον 21ο αιώνα, δεν αρκεί να ξέρει να γράφει, να διαβάζει και να κάνει βασικά μαθηματικά. Στο μέλλον, οι απαραίτητες εκπαιδευτικές ικανότητες συμπεριλαμβάνουν την ανάγκη να αντιληφθούμε τη σημασία δύο ακόμα παραγόντων: της κριτικής σκέψης και των προσωπικών μας προκαταλήψεων».

Ο κ. Μεταξάς παραδέχεται ότι η χρήση της επιστημονικής μεθόδου στην επεξεργασία των πληροφοριών με τις οποίες καθημερινά βομβαρδιζόμαστε είναι κάτι «κουραστικό και το αποφεύγουμε όταν μπορούμε». Επιμένει, όμως, ότι η χρήση της, «η κατανόηση του εαυτού μας», των στερεοτύπων των οποίων είμαστε δέσμιοι και που καθοδηγούν πώς προσλαμβάνουμε τον κόσμο, είναι κρίσιμης σημασίας για να μειώσουμε την πιθανότητα να υπάρξουμε θύματα παραπληροφόρησης.

***

* Παναγιώτης Μεταξάς – καθηγητής της Επιστήμης των Ηλεκτρονικών Υπολογιστών στο πανεπιστήμιο Wellesley στις ΗΠΑ, που ειδικεύεται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και πώς αυτά συμβάλλουν στην άμβλυνση της διάκρισης μεταξύ γεγονότων και προπαγάνδας.

Πηγή: kathimerini

https://antichainletter.wordpress.com/