Ο ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΩΝ ΜΝΗΣΤΗΡΩΝ

Ο Οδυσσέας μετά την δολοφονία των μνηστήρων

Το όνομα «Οδυσσέας» που προέρχεται από το ρήμα «ὀδύσσομαι» (οργίζομαι, μισώ κάποιον) 

και σημαίνει εξοργισμένος, αλλά και ο μισούμενος από τους θεούς, αυτός που έδωσε αφορμές.

 δυσαρέσκειας, το έδωσε ο παππούς του (από την πλευρά της μητέρας του), ο Αυτόλυκος...

Σύμφωνα με τον Όμηρο το όνομα σημαίνει «γιος της πέτρας», αλλά πιο πιθανό είναι να 

συγγενεύει ετυμολογικά με την λέξη «οδηγός». Μπορεί επίσης να προέρχεται από το ρήμα

 «ὀδυνάω» που σημαίνει «προκαλώ πόνο» με την έννοια «αυτός που προκαλεί και αισθάνεται

 πόνο».

Ο Οδυσσέας εξάλλου αισθάνεται έναν διαρκή πόνο πνευματικό ή/και σωματικό - προκαλεί 

δηλαδή πόνο σε κάποιον άλλο και παράλληλα κάποιος άλλος σ΄αυτόν.

Στον Οδυσσέα αποδίδεται μερικές φορές και το πατρωνυμικό ουσιαστικό Λαερτιάδης, δηλαδή 

«γιος του Λαέρτη».
Οι περισσότεροι θεωρούν ότι αφού σκότωσε τους μνηστήρες και ανακατέλαβε το βασίλειο του,

 "ζήσανε (με την Πηνελόπη και τον Τηλέμαχο), αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα". Είναι όμως έτσι;

Προσπάθησε να ξαναφτιάξει τη ζωή του όμως η σχέση του με την Πηνελόπη δεν εξελίχθηκε

 καλά. Άρχισαν οι τσακωμοί καθώς η Πηνελόπη, ακούγοντας τον Οδυσσέα να τις ιστορεί τα 

κατορθώματα και τις περιπέτειες της, ζήλεψε την Καλυψώ, στο νησί της οποίας ο Οδυσσέας

 είχε περάσει επτά χρόνια. Η ίδια τον περίμενε υπομονετικά και δεν υπέκυπτε στους μνηστήρες, 

ενώ αυτός έπεφτε από την αγκαλιά της Κίρκης και της Καλυψούς.

Τι απέγινε λοιπόν  ο Οδυσσέας; Ας δούμε παρακάτω.

Οι εκατό μνηστήρες της βασίλισσας Πηνελόπης είχαν σκοτωθεί και τα πτώματά τους, το ένα 

μετά το άλλο, τα έβγαλαν από τη σάλα της γιορτής τυλιγμένα με χαλιά. Μολονότι κόντευαν

 μεσάνυχτα, το σπίτι ήταν ακόμη στο πόδι μετά τα φοβερά συμβάντα, τα παράθυρα άπλωναν 

φως μέσα στη νύχτα κι οι υπηρέτες έτρεχαν πέρα - δώθε.

Στο λαμπροφώτιστο υπνοδωμάτιο ο Οδυσσέας άρχισε να μιλάει στη γυναίκα του την Πηνελόπη

 για τις εικοσάχρονες του περιπέτειες,για την Τροία, για τη διαμάχη των βασιλιάδων στο

 στρατόπεδο, για το ταξίδι της επιστροφής και τα παράξενα της μακρινής θάλασσας.

Συγκεκριμένα στο τέλος της

 Ι Ραψωδίας αναφέρεται : Είπα, κ'

 εκείνος εύχονταν στον μέγαν 

Ποσειδώνα, στον αστροφόρον

 ουρανόν απλώνοντας τα χέρια 

«ω Ποσειδώνα, εισάκου με, 

γεωφόρε μαυροχήτη αν είμ' υιός 

σου αληθινά, πατέρα, μην αφήσης

 ο Οδυσσηάς ο πορθητής 'ς σπίτι 

του να φθάση  Λαερτιάδης, κάτοικος

 της πετρωτής Ιθάκης αλλ' αν το 

θέλ' η μοίρα του να ιδή τους ποθητούς

 του, το σπίτι το καλόκτιστο, και την 

γλυκειά πατρίδα, ας κακοφθάση αργά 

πολύ και από συντρόφους έρμος, με 

ξένην πλώρη, και κακά 'ς το σπίτι μέσα ναύρη 

Όμως όταν έφτασε στη Σκύλλα και τη Χάρυβδη, παρατήρησε πως η Πηνελόπη δίπλα του είχε

 αποκοιμηθεί. Και σκέφτηκε: "τράβηξε πολλά σήμερα η καημένη θα συνεχίσω αύριο." Κι 

ακούμπησε το κεφάλι του πλάι στο δικό της, πάνω στο πορφυρένιο προσκεφάλι.

Στο μακρινό ταξίδι της επιστροφής απ' όλα πιο πολλή χαρά έδινε στον Οδυσσέα το πως θα 

διηγιόταν στη γυναίκα του όλες αυτές τις περιπέτειες και πως εκείνη θα κρεμόταν αχόρταγα απ'

 τα χείλη του και θα τον διέκοπτε με ερωτήσεις.
Όμως γρήγορα κατάλαβε πως δεν ήταν τόσο προσεκτικός ακροατής σαν τους Φαίακες, που 

δύο μέρες ολάκερες άκουγαν με προσήλωση τη μελωδική του αφήγηση.

Όταν άρχισε τη διήγηση στην Πηνελόπη, εκείνη δούλευε αμίλητη το χρυσό σχέδιο ενός 

κεντήματος και κοίταζε αφηρημένη απ' το παράθυρο.
Όταν κάποτε της έκανε μια ερώτηση, κατάλαβε πως μπέρδευε τους Λαιστρυγόνες με τους 

Λωτοφάγους, κι αυτό τον πόναγε, γιατί θυμόταν με ακρίβεια τις εμπειρίες του, που όσο γίνονταν 

πιο μακρινές, όλο και πιο πολύ τις αγαπούσε.

Μόνον όταν μιλούσε για τη νύμφη Καλυψώ φαινόταν ν' ακούει προσεκτικότερα. Και το 

ενδιαφέρον της αυτό τον ερέθιζε κι εξιστορούσε τούτο το κομμάτι της περιπλάνησής του πιο 

διεξοδικά: το μοναχικό νησί, το θαυμαστό ιερό άλσος, που στα δέντρα του φώλιαζαν τα 

θαλασσοπούλια, και την ευωδιαστή σπηλιά της θεάς.
-Πόσο καιρό έμεινες σ' αυτή την Καλυψώ; ρώτησε μια φορά.
-Επτά χρόνια, απάντησε αυτός.
Έσκυψε στο εργόχειρό της και τα μάτια της σκοτείνιασαν.
-Περισσότερο θα ήθελα να μάθω για σένα, τι έκανες αυτά τα δέκα χρόνια στην Καλυψώ.
-Επτά χρόνια, απάντησε.
-Χθες έλεγες δέκα έχεις, φαίνεται, πει τόσα ψέματα στα ταξίδια σου, καημένε μου φίλε, που δεν 

ξέρεις πια να πεις την αλήθεια. Όμως είτε δέκα χρόνια ήταν είτε επτά, ήταν σίγουρα πολύς 

καιρός και φαίνεται πως καλοπέρασες εκεί. Απάντησε λοιπόν στην ερώτησή μου: τι έκανες 

τόσο καιρό;

Τώρα έπρεπε να της απαντήσει:
"-Γυναίκα, όλα αυτά τα χρόνια νοσταλγούσα εσένα, αυτά τα χρόνια καθόμουν στην αμμουδιά 

του μακρινού νησιού, κοίταζα πέρα από τη θάλασσα και παρακαλούσα τους θεούς, να μπορέσω

 να δω μια φορά μονάχα ακόμα τον καπνό του σπιτιού σου. "
Έτσι έπρεπε να απαντήσει....

Βλέποντας όμως πως τα μάτια της τον κοίταζαν παγερά και σκληρά, τα κράτησε μέσα του αυτά. 

Και ποτέ της δεν έμαθε για τη μεγάλη του νοσταλγία για την πατρίδα.
-Έπινα κρασί εκεί, απάντησε ήρεμα, το κρασί είναι καλό σ' αυτά τα νησιά, μολονότι λίγο ξινό...

Στη διάρκεια της Οδύσσειας, ο Οδυσσέας, είχε κατέβει στον Άδη για να συμβουλευτεί τον μάντη

 Τειρεσία.
Αυτός, μεταξύ άλλων, του προφήτεψε ότι θα σκοτωθεί από τη θάλασσα και από το γιο του.

Ο χρησμός του Τειρεσία κρατά συνεχώς δέσμιο τον ήρωα:

"Πηνελόπη, πρέπει να ξαναφύγω. Ξύπνα. Ξύπνα. Γυρίζω απ’ τους νεκρούς. Πλέοντας όλο 

προς τη δύση, βρέθηκα στη χώρα των νεκρών, ρώτησα το νεκρό Τειρεσία για το γυρισμό μου,

 κι εκείνος μου ’πε πως μια δοκιμασία ακόμα με περιμένει, μια δοκιμασία φοβερή. Πρέπει να 

ξαναφύγω μ’ ένα κουπί στον ώμο, να πάω από πόλη σε πόλη, από χώρα σε χώρα, να περπατά

ω συνέχεια ωσότου συναντήσω ανθρώπους που δε γνωρίζουν τη θάλασσα. Μια μέρα, στο δρόμο 

μου, θ’ ανταμώσω έναν άλλον οδοιπόρο που θα με ρωτήσει: «Γιατί έχεις ένα δίκρανο στον ώμο;»

 Την ημέρα αυτή, και στο ίδιο μέρος, θα φυτέψω το κουπί μου στη γη. Και θα γυρίσω στην 

πατρίδα, στην Ιθάκη. Αργότερα είπε, όταν θα ’μαι πια γέρος, θα ’ρθει προς εμέ ο θάνατος, θα

 ’ρθει από τη θάλασσα. Από τη θάλασσα; Ή μακριά από τη θάλασσα; "

Η Πηνελόπη μάταια προσπαθεί να τον καθησυχάσει. Ο Οδυσσέας εξακολουθεί να ανησυχεί, να

 αναρωτιέται:  Από πού θα ’ρθει θάνατος;  Από τη θάλασσα ή μακριά απ’ τη θάλασσα; Και ποιος

 θα με χτυπήσει;

Παρακάτω στην Ψ Ραψωδία, κατά τη συνομιλία με την Πηνελόπη, λέει:

Εκείνης ο πολύγνωμος απάντησε 

Οδυσσέας·
«Ω τρομερή, πόσο σφοδρά με βιάζεις

 να τον είπω· κ' ιδού τον φανερόνω 

εγώ, χωρίς το ουδέν να κρύψω,αλλά 

ποσώς δεν θα χαρής, καθώς κ' εγώ 

δεν χαίρω· ότ' εις πολλαίς χώραις

 θνητών παράγγειλε μου εκείνος να

 πάρω δρόμο, φέρνοντας ίσιο κουπί

 μαζή μου, όσο να φθάσω 'ς τους

 θνητούς 'που θάλασσα δεν ξεύρουν, 

και οπού δεν τρώγουν φαγητό με

 άλατ' αρτυμένο.

Ούτε τα κοκκινόπλωρα καράβι' αυτοί 

γνωρίζουν, ούτε τα ίσια κουπιά, 'που 

'ναι πτερά των πλοίων, κ' ένα σημάδι φανερό μου είπε, οπού δεν κρύβω· 'ς τον δρόμον άμ' 

απαντηθή μ' εμέν' άλλος οδίτης και ειπή, 'ς τον λαμπρόν ώμον μου πως έχω λιχνιστήρι, 'ς την

γη να στήσω το κουπί, μου είπε, και, αφού κάμω του Ποσειδώνα βασιληά καλόδεκταις θυσίαις,

 κριάρι, ταύρον σφάζοντας, και χοίρον αναβάτην, να γύρω 'ς την πατρίδα μου και να δώσ'

 εκατόμβαις των αθανάτων, 'πώχουσι των ουρανών τους θόλους, με την σειρά του καθενός· και 

θάνατος θα μ' εύρη έξω απ' τα πέλαγα ελαφρός, και θα με σβύση αγάλι μες τα λαμπρά γεράματα

· και ωστόσ' ολόγυρά μου θα 'ναι μακάριος ο λαός· τούτ' όλ', είπε, θα γείνουν.

Υποψιάζεται τον Τηλέμαχο, τον οποίο και αποφασίζει να εξορίσει στην Κεφαλληνία. Αργότερα,

 όμως, το μετανιώνει, πείθεται και ηρεμεί. O Τηλέμαχος ανησυχεί, καθώς είναι βέβαιος ότι αυτός,

 σύμφωνα με τον χρησμό, θα σκοτώσει τον πατέρα του. Αργότερα αποχαιρετά τους γονείς του 

και φεύγει. Ο Οδυσσέας εκφράζει στην Πηνελόπη την λύπη αλλά και την ανακούφισή του για την

 φυγή του Τηλεμάχου, το κέφι του να κατέβει στη θάλασσα με τα σκυλιά, και την επιθυμία του να

 βρεθούν επιτέλους μόνοι το βράδυ. Ο Τειρεσίας, τον είχε επίσης συμβουλεύσει ότι για να

 εξευμενίσει τον Ποσειδώνα έπρεπε, όταν θα γύριζε στην Ιθάκη, να φύγει από τον τόπο το να

 πάρει ένα κουπί στον ώμο και να ταξιδέψει στη στεριά μέχρι να βρει κάποιον που να μην 

γνωρίζει τη θάλασσα και τι είναι το κουπί. Εκεί να θυσιάσει στους θεούς.

Σ' αυτή τη νέα περιπλάνησή του θα συναντήσει κάποιον που θα νομίσει πως το κουπί στον ώμο

 του είναι λιχνιστήρι (ξύλινο, αγροτικό εργαλείο με το οποίο ξεχωρίζεται ο καρπός των σιτηρών

 από το άχυρο). Εκεί να σταματήσει, θυσιάζοντας στον Ποσειδώνα ένα κριάρι, έναν κάπρο κι 

έναν ταύρο.

Μόνο έτσι θα εξασφαλίσει τον οριστικό του πια νόστο στην Ιθάκη· όπου τον περιμένουν ήσυχα

 χρόνια και βαθιά γεράματα· και γύρω του όλοι οι λαοί του θα ζουν ευτυχισμένοι εκεί θα τον βρει

 ανώδυνος θάνατος, κάπου μακριά ωστόσο από το νερό της θάλασσας. (ἐξ ἁλὸς). Πράγματι 

κατά τη μυθολογία έτσι κι έγινε.

Ο Οδυσσέας μετά τον φόνο των μνηστήρων  έφυγε πάλι γρήγορα μ' ένα κουπί στον ώμο, για

 τη Θεσπρωτία της Ηπείρου. Προχωρώντας στο εσωτερικό της χώρας, συνάντησε κάποιους 

ανθρώπους που τον ρώτησαν γιατί κουβαλούσε μαζί του το λιχνιστήρι. Τότε κατάλαβε πως 

αυτός ήταν ο τόπος που έπρεπε να μπήξει το κουπί και να θυσιάσει στον Ποσειδώνα.

Στη Θεσπρωτία ο Οδυσσέας παντρεύτηκε τη βασίλισσα Καλλιδίκη. Απέκτησε μαζί της  ένα

 παιδί  τον Πολυποίτη. Μετά τον θάνατο της Καλλιδίκης ύστερα από έναν πόλεμο των 

Θεσπρωτών με τους Βρύγους, ο Οδυσσέας παρέδωσε τη βασιλεία των Θεσπρωτών στον 

Πολυποίτη και επέστρεψε στην Ιθάκη, πιστεύοντας πως θα περάσει ήρεμα γεράματα.

Στην  Χρηστομάθεια του Πρόκλου διαβάζουμε τα εξής:

"Μετά την ταφή των μνηστήρων, ο Οδυσσέας, αφού θυσίασε στις Νύμφες, ταξίδεψε στην

 Ήλιδα, για να επιθεωρήσει τα βουκόλιά του. Εκεί φιλοξενήθηκε από τον Πολύξενο, από τον

 οποίο και έλαβε ως δώρο έναν κρατήρα. Έπειτα επέστρεψε στην Ιθάκη και τέλεσε τὰς ὑπὸ 

Τειρεσίου ῥηθεῖσας θυσίας. Στην συνέχεια πήγε στην Θεσπρωτία, παντρεύτηκε την βασίλισσα

 Καλλιδίκη, ηγήθηκε δε των Θεσπρωτών στον πόλεμο που ξέσπασε ανάμεσα σ’ αυτούς και 

τους Βρύγους. Μετά τον θάνατο της Καλλιδίκης, την εξουσία ανέλαβε ο Πολυποίτης, γιος του

 Οδυσσέα από την Καλλιδίκη, ο δε Οδυσσέας επέστρεψε στην Ιθάκη."

Στο μεταξύ ο Τηλέγονος, γιος που 

απέκτησε ο Οδυσσέας με την Κίρκη,

 αναζητώντας τον πατέρα του 

αποβιβάστηκε στην Ιθάκη και οι 

σύντροφοί του κατέστρεψαν το νησί.

Όταν ο Οδυσσέας έμαθε πως 

κάποιο καράβι είχε αράξει στην 

Ιθάκη, και πως οι ναύτες είχαν βγει 

έξω για λεηλασίες, έτρεξε με τον 

στρατό του, να τους διώξει. 

Χτυπήθηκε όμως από τον αρχηγό

 των επιδρομέων μ’ ένα κοντάρι,

 που αντί για σιδερένια λόγχη είχε 

το αγκάθι ενός σαλαχιού. Ετοιμοθάνατος μεταφέρθηκε στο παλάτι, όπου παραπονέθηκε για το

 μαντείο που τον είχε γελάσει, λέγοντάς του να φυλάγεται από τον γιο του, ενώ τελικά 

χτυπήθηκε από κάποιον ξένο.

Σύντομα όμως φανερώθηκε πως ο φονιάς ήταν ο γιος του Τηλέγονος, που του είχε γεννήσει η 

Κίρκη, ο οποίος δεν τον γνώριζε. Η αιχμή του δόρατος, με το οποίο ο Τηλέγονος τραυμάτισε

 θανάσιμα τον Οδυσσέα, ήταν κατασκευασμένη από το κέντρον τρυγόνος (το σημερινό όνομα

 είναι «σελάχι» ή «σαλάχι»). Πρόκειται για ψάρι με πιεσμένο στη ράχη και την κοιλιά σώμα, 

πλακοειδή λέπια, μεγάλη ουρά σαν μαστίγιο που έχει μερικές φορές δηλητηριώδες αγκάθι, το 

οποίο κολυμπά γρήγορα και συνήθως κινείται σε αμμώδεις και λασπώδεις βυθούς.

Ο Ι. Κακριδής (Ελληνική Μυθολογία. Εκδοτική Αθηνών, ) αναφερόμενος στην νεκρομαντεία του

 Τειρεσία, παρατηρεί ότι:
 «…οι προφητείες είναι πάντα διφορούμενες…» και ότι «πραγματικά, ο θάνατος βρίσκει τον

 Οδυσσέα από τη θάλασσα, όχι μόνο επειδή ο φονιάς είχε φθάσει στην Ιθάκη με καράβι, αλλά 

και γιατί το φονικό όπλο ήταν θαλασσινό».

Όταν ο Τηλέγονος κατάλαβε πως είχε σκοτώσει τον πατέρα του, ήταν πια αργά.Πήρε το άψυχο

 κορμί του, το γιο του, τον Τηλέμαχο, και την Πηνελόπη και κατευθύνθηκε στην Αία.

Εκεί η Κίρκη τους έκανε όλους αθάνατους. Ο Μύθος λέει ότι η Κίρκη  παντρεύτηκε τον Τηλέμαχο

 και η Πηνελόπη τον Τηλέγονο...
Ίσως τελικά οι Ιθάκες δεν είναι φτιαγμένες για να τις φτάνουν οι άνθρωποι..είναι για να τις

 νοσταλγούν.


Πηγή

http://elhalflashbacks.blogspot.gr/?m=1

ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ " ΓΡΟΘΙΑ " ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΛΙΟΝΑΚΗ για το τραγικό τροχαίο δυστύχημα μπροστά από το Πολυτεχνείο Κρήτης

Το κείμενο "γροθιά" του Γιάννη Λιονάκη για το τραγικό τροχαίο δυστύχημα μπροστά από το Πολυτεχνείο Κρήτης

Author: Σταύρος Φυντικάκης 

Από χθες, λίγη μόνο ώρα, μετά το τραγικό δυστύχημα στα Χανιά, άρχισαν να ακούγονται φωνές για το δρόμο στον οποίο έγινε το δυστύχημα.

Το θανατηφόρο τροχαίο συνέβη σε δρόμο καρμανιόλα, μπροστά από το Πολυτεχνείο. Αυτή, ήταν, μάλιστα, η πολλοστή φορά που συμβαίνει θανατηφόρο τροχαίο στη συγκεκριμένη ευθεία, όπου δυστυχώς αναπτύσσονται μεγάλες ταχύτητες από τους οδηγούς.

Θύματα της ανείπωτης τραγωδίας, μία κοπέλα φοιτήτρια Αρχιτεκτονικής μόλις 20 ετών με καταγωγή από το Μαρούσι Αττικής και ένας νεαρός, 19 ετών, και αυτός φοιτητής στο Πολυτεχνείο Κρήτης και με καταγωγή από την Αθήνα.

Οι δύο νέοι είχαν βγάλει βόλτα τον σκύλο τους και βρήκαν τραγικό θάνατο, όταν παρασύρθηκαν από αυτοκίνητο, το οποίο είχε αναπτύξει μεγάλη ταχύτητα και έπεσε πάνω τους. Στη συνέχεια το «τρελό» αυτοκίνητο έπεσε πάνω σε σταθμευμένη μηχανή.

Ο πρώην διευθυντής της ΕΛΠΑ Κρήτης Γιάννης Λιονάκης, ζητά «συγνώμη», απο τα δύο νέα παιδιά που έχασαν το πρωί την ζωή τους στον δρόμο - καρμανιόλα που περνά απο το Πολυτεχνείο Κρήτης στα Κουνουπιδιανά.

Στην ανάρτησή του στην σελίδα του σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης, ο κ.Λιονάκης γράφει:

«Συγνώμη που δεν σας αφήσαμε να μεγαλώσετε.

Συγνώμη που δολοφονηθήκατε στο νησί μας.

Συγνώμη που δεν σας αφήσαμε να τελειώσετε το Πολυτεχνείο μας που καμαρώνουμε εμείς οι Κρητικοί γι αυτό.

Συγνώμη που ενώ έχουμε χάσει πολλούς φίλους σας στον ίδιο δρόμο , εμείς το .. συνηθίσαμε!

Συγνωμη που μανάδες σαν και τις δικές σας έστειλαν επιστολές φόβου γιαυτό που σας βρήκε παντού και απάντηση δεν πήραν ποτέ.

Συγνώμη που η Περιφέρεια , ο Δήμος,η Αστυνομία,το Επιμελητήριο ,η Πρυτανεία, όλοι εμείς ΔΕΝ κάναμε τίποτα για να σας έχουμε σήμερα κοντά μας ζωντανά ,γελαστά .

Συγνώμη που βρεθήκατε στον αγαπημένο μας νομό ,που ενώ έχει το 22% των οχημάτων, έχει το 47% των τροχαίων θανάτων φέτος..

Συγνώμη που δεν αστυνόμευσαμε έτσι που πρέπει αυτό το δρόμο.

Συγνώμη που δεν βάλαμε μειωτήρες ταχύτητας γιατί δεν το επιτρέπει ο .. νόμος.

Συγνώμη που δεν βάλαμε ένα σοβαρό κάγκελο ή σιδερένιους κώνους για να περπατάτε με ασφάλεια στη σχολή σας .

Συγνώμη που δεν φτιάξαμε μια υπόγεια ή υπέργεια διάβαση ενώ κάνετε εκεί χιλιάδες μετακινήσεις.

Συγνώμη που γεμίσαμε κάμερες το ΒΟΑΚ,αλλά εκεί αφήσαμε τον κάθε ανεγκέφαλο δολοφόνο να τρέχει του..σκοτωμού.

Συγνώμη που δεν κάναμε εκεί ένα κυκλικό ,να ανακόπτεται η ταχύτητα ,και πήγαμε και το κάναμε στο ΒΟΑΚ στα ..Μάλλια.

Συγνώμη που δεν βάλαμε κανένα φανάρι,ενώ βάζαμε στη γέφυρα της Παπαναστασιου ας πουμε ..και έχουμε διάβαση πεζών στον Άι Γιώργη τον Σεληνάρη!

Δεν λέω κουράγιο στους δικούς σας,δεν φτάνει !

Λέω ΣΥΓΝΩΜΗ που μαράναμε και θάψαμε τα όνειρά σας πριν ανθίσουν ...» 

http://ameiniasopallineus.blogspot.gr/

ΠΗΓΑΣΟΣ : το μυθικό άλογο που ξεπήδησε από τον λαιμό της Μέδουσας όταν ο Περσέας της έκοψε το κεφάλι

Πήγασος, το μυθικό άλογο που ξεπήδησε από τον λαιμό της Μέδουσας όταν ο Περσέας της έκοψε το κεφάλι

by ellas

 Στον πίνακα εικονίζεται η θεά Αθηνά με τον Πήγασο, το φτερωτό άλογο, που μετέφερε τους κεραυνούς του Δία.

Γονείς του Πήγασου ήταν ο Ποσειδώνας και η Μέδουσα Γοργώ. Η θεά Αθηνά βοήθησε τον Περσέα να κόψει το κεφάλι της Μέδουσας για να το προσφέρει στον βασιλιά Πολυδέκτη. Για να αποφύγει το θανατηφόρο βλέμμα της Μέδουσας, ο Περσέας κοίταξε την αντανάκλαση της στην ασπίδα της Αθηνάς και της έκοψε το κεφάλι με το σπαθί του. Τότε, ο Πήγασος ξεπήδησε από τον λαιμό της μητέρας του. Ο Περσέας τον ίππευσε και κατάφερε να φύγει από τη σπηλιά.

O Περσέας ελευθερώνει την Ανδρομέδα με τη βοήθεια του Πήγασου.

Οι Γοργόνες, οι τρομακτικές αδελφές της Μέδουσας, που είχαν μορφή τεράτων, ζωντανά φίδια στο κεφάλι τους και χρυσά φτερά στην πλάτη τους, κυνήγησαν τον Περσέα αλλά δεν κατάφεραν να τον πιάσουν.

Σύμφωνα με την κορινθιακή μυθολογία, ο Πήγασος πέταξε στην Ακροκόρινθο και ξεδίψασε στα νερά της Περήνης. Οι Κορίνθιοι χάραξαν τη μορφή του στα νομίσματα της πόλης και τον τιμούσαν ως θεό. Μάλιστα, ο γιος του βασιλιά της Κορίνθου, Βελλεροφόντης, αποφάσισε να τον δαμάσει για να ολοκληρώσει τις αποστολές που του ανέθεσε ο βασιλιάς της Λυκίας, Ιοβάτης.

Μια από τις τρεις δοκιμασίες ήταν να αντιμετωπίσει τη Χίμαιρα, το τρικέφαλο τέρας που είχε κεφαλές λιονταριού και τράγου και ουρά που κατέληγε σε κεφαλή δράκοντα. Η θεά Αθηνά συμβούλευσε τον Βελλεροφόντη, να κάνει θυσία στον πατέρα του Πήγασου, Ποσειδώνα και να τον δαμάσει με το χρυσό χαλινάρι, που του πρόσφερε.

Ο Περσέας κρατάει το κεφάλι της Μέδουσας.

Ο Βελλεροφόντης ακολούθησε τις συμβουλές της και κατάφερε να τον αιχμαλωτίσει. Με τη βοήθεια του, σκότωσε με το τόξο του τη Χίμαιρα και έγινε διάδοχος του βασιλείου της Λυκίας. Αλλά δεν ήταν ικανοποιημένος. Αποφάσισε να ιππεύσει ξανά τον Πήγασο για να ανέβει στον Όλυμπο και να βρει την κατοικία των θεών. Ο Δίας θεώρησε την κίνησή του ασέβεια.

Έστειλε ένα έντομο να κεντρίσει τον Πήγασο, με αποτέλεσμα ο Βελλεροφόντης να πέσει από το άλογο και να χάσει το φως του. Ο Δίας πήρε τον Πήγασο στον Όλυμπο και τον έχρισε φύλακα και φορέα των συμβόλων του, του κεραυνού και της αστραπής. Μάλιστα, οι θεοί του Ολύμπου δημιούργησαν τον αστερισμό του «ιερού ίππου»

. Στην αρχαιότητα η απεικόνιση σπουδαίων προσωπικοτήτων πάνω στον Πήγασο ήταν απόδειξη θεϊκής καταγωγής τους. Ο μύθος του «φτερωτού ίππου» υιοθετήθηκε και από άλλους λαούς και αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για ποιητές, ζωγράφους, μουσικούς και καλλιτέχνες, που αποτύπωσαν τη μορφή του στα έργα τους…. 

Πηγή

https://ellas2.wordpress.com/

ΘΑΛΑΣΣΙΝΟ ΑΛΑΤΙ : ΤΟ ΧΡΥΣΑΦΙ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ

Θαλασσινό αλάτι: Το χρυσάφι της θάλασσας

Μιλάμε φυσικά για το ανεπεξέργαστο θαλασσινό αλάτι! Δεν πρόκειται για το πολύ φτηνό αλάτι που βρίσκετε σχεδόν αποκλειστικά στα ράφια των super market. Αλλά για το φυσικό αλάτι της θάλασσας που στην ετικέτα του επιβάλλεται να γράφει ΜΗ ΡΑΦΙΝΑΡΙΣΜΕΝΟ, δηλαδή όχι βιομηχανικά επεξεργασμένο.

Δυστυχώς αποτελούσε είδος πολυτελείας που μόνο οι καλοί σεφ γνώριζαν και χρησιμοποιούσαν. Όμως τα τελευταία χρόνια αρχίζει να αναγνωρίζεται και πάλι η θρεπτική αξία του που αν και ελαφρώς πιο ακριβό από το ραφιναρισμένο, μπαίνει ξανά στην κουζίνα της νοικοκυράς.

Γιατί όμως τόσο ενδιαφέρον για το γνήσιο θαλασσινό αλάτι; Είναι το μόνο είδος αλατιού που με σιγουριά το κατατάσσουμε στα θρεπτικά αρτύματα αφού περιέχει 92 στοιχεία του περιοδικού πίνακα (μέταλλα και ιχνοστοιχεία) που είναι απαραίτητα για την υγεία των κυττάρων μας!

Βοηθάει σημαντικά στην απορρόφηση των θρεπτικών στοιχείων από τον βλεννογόνο του λεπτού εντέρου, ισορροπεί τα επίπεδα σακχάρου, προστατεύει τα εγκεφαλικά κύτταρα, έχει αντιαλλεργική δράση, προστατεύει από κράμπες το μυϊκό σύστημα, δυναμώνει τα οστά κι ενισχύει την καλή ερωτική διάθεση.

Και το σημαντικότερο, ρυθμίζει την πίεση του αίματος και δεν προκαλεί κατακράτηση υγρών!

Αυτό όμως έρχεται σε αντίθεση με ό,τι μας έλεγαν μέχρι τώρα οι γιατροί και οι διαιτολόγοι για το αλάτι και η εξήγηση είναι απλή:

Η βασικότερη αιτία της υπέρτασης και των κατακρατήσεων είναι η υψηλή λήψη νατρίου. Το ραφιναρισμένο αλάτι είναι εμπλουτισμένο σε νάτριο κατά 40% περίπου περισσότερο από την αρχική του φυσική μορφή. Λόγω της επεξεργασίας, του έχουν απομείνει μόνο 2 από τα 92 στοιχεία, δηλαδή το νάτριο και το χλώριο (χλωριούχο νάτριο είναι η χημική ονομασία του ραφιναρισμένου αλατιού-NaCl). Σε κάποιες περιπτώσεις είναι εμπλουτισμένο με ιώδιο και κάλιο αλλά ακόμα κι έτσι δεν έχει τίποτα από την αρχική του θρεπτική αξία.

Το αποτέλεσμα είναι η διαταραχή της ηλεκτρολυτικής ισορροπίας των κυττάρων. Αυτή είναι η ικανότητα του κυττάρου να διατηρεί ισορροπία στα υγρά του μέσα και έξω από αυτό και η οποία προάγει την ομοιόστασή του, δηλαδή την μόνιμη ομοιογένειά του.
Η αυξημένη συγκέντρωση νατρίου επομένως προκαλεί κακή υγεία στα κύτταρα που μεταφράζεται σε κατακρατήσεις, υπέρταση, αθηροσκλήρωση, καρδιακά νοσήματα, εγκεφαλικά επεισόδια ενώ φαίνεται πως πυροδοτεί ακόμα και τη νόσο Αλτσχάιμερ.

Άρα να προτιμάτε τη χρήση του θαλασσινού μη ραφιναρισμένου αλατιού όπως π.χ. το φυσικό αλάτι από τις αλυκές των Κυθήρων ή της Καλλονής στη Μυτιλήνη ή του Μεσολογγίου, που σε συνδυασμό με μια πληθώρα άλλων ανεπεξέργαστων τροφών στην καθημερινή διατροφή αποτελεί το μέσον για μια άριστη σωματική και ψυχική υγεία.

Δεδομένου ότι έχει φυσική, έντονη γεύση, μισό κουταλάκι του γλυκού αρκεί για το φαγητό μιας 4 μελούς οικογένειας. Συστήνεται και σε υπερτασικούς με τη συγκατάθεση πάντα του γιατρού.

Επειδή είναι σε χοντρές νιφάδες, χρησιμοποιείστε έναν μύλο πιπεριού. Κυκλοφορεί επίσης και σε υγρή μορφή που είναι αρκετά εύχρηστη. Θα το βρείτε πια όχι μόνο στα καταστήματα με βιολογικά αλλά και σε μεγάλα super market και οι τιμές ποικίλουν από 1,60€ έως και 4€ ανάλογα με τη συσκευασία και τον τόπο προέλευσης.

 [eleftheri-epistimi.blogspot.gr]

https://ellas2.wordpress.com/

ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ του ΘΑΝΑΣΗ ΓΚΑΓΚΑ

«ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ» -ΘΑΝΑΣΗΣ ΓΚΑΓΚΑΣ

Γεννήθηκα στήν Ελλάδα ,καί έμαθα νά μετράω ,μετρώντας τα Ομορφα Τοπία,αυτού τού Τόπου .
Γεννήθηκα στήν Ελλάδα ,καί έμαθα να μετράω ,μετρώντας τα Ομορφα Νησιά της !
Γεννήθηκα στήν Ελλάδα ,καί έμαθα νά Μετράω ,μετρώντας τούς Μύθους , τίς Μάχες , τίς Νίκες ,καί τούς Ηρωισμούς αυτού τού Τόπου !
Γεννήθηκα στήν Ελλάδα ,καί Εμαθα νά Μετράω ,μετρώντας τούς 12 Θεούς της !
Γεννήθηκα στήν Ελλάδα ,καί Εμαθα να μετράω ,μετρώντας , τούς 12 Μαθητές τού Ιησού !
Γεννήθηκα στήν Ελλάδα ,καί έμαθα να μετράω ,μετρώντας τούς 12 Αθλους τού ΗΡΑΚΛΕΟΥΣ !!

Αλλά καί γεννήθηκα στήν Ελλάδα ,μετρώντας καί τα Λάθη πού έχουμε κάνει Ιστορικά !
Γεννήθηκα στήν Ελλάδα , καί έμαθα νά μετράω πόσους Λάθος Πολιτικούς έχουμε Εκλέξει !
Γεννήθηκα στήν Ελλάδα ,καί έμαθα νά μετράω πόσσες λάθος συμπεριφορές είχαμε καί ως Πολίτες !
Γεννήθηκα στήν Ελλάδα ,καί εμαθα νά μετράω ,μετρώντας τό Χρέος Μας !
Γεννήθηκα στήν Ελλάδα ,καί έμαθα νά Μετράω , μετρώντας τίς Απειρες Γραφειοκρατικές Πράξεις πού Χρειάζεσαι ,γιά νά Ολοκληρώσεις μιά Διαδικασία !
Γεννήθηκα στήν Ελλάδα ,καί τα Τελευταία Χρόνια ,έμαθα νά Μετράω ,μετρώντας τα Μνημό-νια πού έχουμε Υπογράψει , 1, 2 , 3 !
Γεννήθηκα στήν Ελλάδα ,καί έμαθα νά μετράω ,πόσοι Νέοι ,πόσοι Επιστήμονες ,αναγκάστη-καν να φύγουν από τήν Χώρα , αναζητώντας Εργασία , στό Εξωτερικό !

ΠΑΡΟΛΑ ΑΥΤΑ ΕΙΜΑΙ ΑΙΣΙΟΔΟΞΟΣ ,ΚΑΙ ΠΙΣΤΕΥΩ ΣΤΟ DNA , TOY ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ !

ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ , Και άν Επρεπε να Επιλέξω , ΠΑΛΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΘΑ ΕΠΕΛΕΓΑ ΝΑ ΕΧΩ ΓΕΝΝΗΘΕΙ , ΚΑΙ ΝΑ ΜΑΘΩ ΜΑ ΜΕΤΡΑΩ !!

https://gthanasis.wordpress.com/

ΕΚΤΑΚΤΟ: ΤΩΡΑ------- ΠΕΘΑΝΕ Η ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΗΘΟΠΟΙΟΣ ΖΩΗ ΛΑΣΚΑΡΗ

ΕΚΤΑΚΤΟ: ΤΩΡΑ

Πέθανε η αγαπημένη ηθοποιός Ζωή Λάσκαρη – 

ΝΕΟΤΕΡΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ Θρήνος στον καλλιτεχνικό κόσμο και όχι μόνο. Η αγαπημένη ηθοποιός, Ζωή Λάσκαρη βρέθηκε νεκρή στο σπίτι της στο Πόρτο Ράφτη.

Η αγαπημένη ηθοποιός ξεκίνησε την καριέρα της κερδίζοντας τον τίτλο της «Σταρ Ελλάς», το 1959.

Το πραγματικό της όνομα ήταν Ζωή Κουρούκλη (όμοιο με της εξαδέλφης της Zωής Kουρούκλη, γνωστής τότε τραγουδίστριας). Η Ζωή Λάσκαρη γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 12 Δεκεμβρίου 1944 και τη δεκαετία του ’60 θεωρούνταν μία από τις εμπορικότερες σταρ του ελληνικού κινηματογράφου.

Η προσωπική της ζωή πάντα απασχολούσε τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και πολλές σχέσεις της είχαν συζητηθεί.

Ήταν παντρεμένη με τον γνωστό δικηγόρο Αλέξανδρο Λυκουρέζο από το 1976 και έχουν μία κόρη, τη Μαρία – Ελένη. Από προηγούμενο γάμο της με τον Πέτρο Κουτουμάνο είχε αποκτήσει άλλη μία κόρη, τη Μάρθα.

ΠΡΩΤΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ Πέθανε η ηθοποιός Ζωή Λάσκαρη.

Σύμφωνα με πληροφορίες, η ηθοποιός βρέθηκε νεκρή στο σπίτι της στο Πόρτο Ράφτη.

https://patratora.gr/

ΜΕΓΑΛΥΝΑΡΙ, Νικηφόρος Βρεττάκος

17/07/2010 BY ΒΙΚΥ ΠΑΠΑΠΡΟΔΡΟΜΟΥ

Νικηφόρος Βρεττάκος, Μεγαλυνάρι

Νικηφόρος Βρεττάκος & Τερψιχόρη Παπαστεφάνου, Τ’ όνομά σου
(τραγούδι: Δανάη Μπαραμπούτη & Χορωδία Τρικάλων / δίσκος: Ελεύθεροι πολιορκημένοι(1971))

Μεγαλυνάρι

Τ’ όνομά σου: ψωμί στο τραπέζι.
Τ’ όνομά σου: νερό στην πηγή.
Τ’ όνομά σου: αγιόκλημα αναρριχώμενων άστρων.
Τ’ όνομά σου: παράθυρο ανοιγμένο τη νύχτα στην πρώτη του Μάη.

Τ’ όνομά σου: ρινίσματα ήλιου.
Τ’ όνομά σου: στροφή από φλάουτο τη νύχτα.
Τ’ όνομά σου: στα χείλη των αγγέλων τριαντάφυλλο.
Τ’ όνομά σου: κουδούνισμα αλόγων που σέρνουν την άνοιξη πίσω τους.
Τ’ όνομά σου: βροχούλα στου σπορέα το μέτωπο.
Τ’ όνομά σου: περίσσευμα στου βοσκού την καλύβα.
Τ’ όνομά σου: τοπίο χωρισμένο με χρώματα.
Τ’ όνομά σου: δυο δρυς που το ουράνιο τόξο στηρίζει τις άκρες του.

Τ’ όνομά σου: ένας ψίθυρος απ’ αστέρι σε αστέρι.
Τ’ όνομά σου: ομιλία δυο ρυακιών μεταξύ τους.
Τ’ όνομά σου: μονόλογος ενός πεύκου στο Σούνιο.
Τ’ όνομά σου: ένα ελάφι βουτηγμένο ως το γόνατο σε μιαν άμπωτη ήλιου.

Τ’ όνομά σου: ροδόφυλλο σ’ ενός βρέφους το μάγουλο.
Τ’ όνομά σου: πεντάγραμμο στις κεραίες των γρύλλων.
Τ’ όνομά σου: ο Ηνίοχος στην άμαξα του ήλιου.
Τ’ όνομά σου: πορεία πέντε κύκνων που σέρνουν την πούλια μεσούρανα.

Τ’ όνομά σου: Ειρήνη στα κλωνάρια του δάσους.
Τ’ όνομά σου: Ειρήνη στους δρόμους των πόλεων.
Τ’ όνομά σου: Ειρήνη στις ρότες των πλοίων.
Τ’ όνομά σου: ένας άρτος βαλμένος στην άκρη της γης, που περίσσεψε.

Τ’ όνομά σου: αέτωμα περιστεριών στον ορίζοντα.
Τ’ όνομά σου: αλληλούια πάνω στο Έβερεστ.

Από τη συλλογή Ο χρόνος και το ποτάμι (1957) του Νικηφόρου Βρεττάκου

Πηγή: Νικηφόρος Βρεττάκος, η εκλογή μου, ποιήματα 1933-1991 (εκδ. Ποταμός, 2008)

https://thepoetsiloved.wordpress.com/

Η ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΤΩΝ ΦΟΝΙΑΔΩΝ, Σταύρος Ξαρχάκος & Μάνος Ελευθερίου.

Σταύρος Ξαρχάκος & Μάνος Ελευθερίου, 

Η μπαλάντα των φονιάδων

Η μπαλάντα των φονιάδων

Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος 
Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου
Πιάνο: Νεοκλής Νεοφυτίδης
Ερμηνεία: Σταύρος Ξαρχάκος
Εικονογράφηση: Γιώργος Ρόρρης
Παραγωγή: Παρασκευάς Καρασούλος
Δίσκος: Σταύρος Ξαρχάκος | 7 ελεγείες και σάτιρες για φωνή και πιάνο (Μικρή Άρκτος, 2017)

Μια νύχτα σκοτεινή
που κλαίγαν οι βοριάδες
εβγήκαν τρεις φονιάδες
να βρουν την αφορμή
και να πληρώσει ο φταίχτης
για το κακό της Πέμπτης

Τους βγήκε ρετσινιά
πως σπάσανε μια θύρα
και δέσανε μια χήρα
και χάθηκαν λεφτά
που φύλαγε στο στρώμα
με την ψυχή στο στόμα

Και πήραν τον παπά
τον δάσκαλο το Φώτη
–του κόσμου τα διότι–
και μπρος στο ιερό
γονατιστοί μπροστά τους
λεν τα πατερημά τους

Και βάζουνε γραφιά
τον διάκο να συντάξει
το Πρακτικό με τάξη
πως έφταιξε ο βοριάς
που φύσηξε τη νύχτα
και πήρε τόσα σπίτια

Λοιπόν, εις το εξής
να πάψουν οι χαφιέδες
μέσα στους καφενέδες
και μη συκοφαντεί
ως ο καθένας βλέπει
φονιάδες καθώς πρέπει

https://thepoetsiloved.wordpress.com/

ΤΑΥΡΟΚΑΘΑΨΙΑ ~ Ο ΙΕΡΟΣ ΧΟΡΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ!!!

Οι κομψές φιγούρες που παίζουν με ένα θηριώδη ταύρο είναι από τις πιο γνώριμες εικόνες του
Μινωικού πολιτισμού. Τα ταυροκαθάψια ήταν ένα εντυπωσιακό τελετουργικό άθλημα, αναπόσπαστο κομμάτι της Μινωικής λατρείας.

Οι γιορτές αυτές τελούνταν την άνοιξη, την περίοδο της αναγέννησης της φύσης. Ο ταύρος, το σύμβολο του Διός, τιμάται μαζί με τη Θεά της γονιμότητας, την οποία λάτρευαν ιδιαίτερα οι Μινωίτες. Ο Δίας ήταν ο γεννήτορας των Κρητών βασιλιάδων, και η Πασιφάη έσμιξε ερωτικά με τον ταύρο του Ποσειδώνα. Η αλληλεπίδραση του ανθρώπου με τα αρχέγονα στοιχεία της φύσης εκφράζεται με τον χορό ανάμεσα στους ανθρώπους και στο άγριο ζώο. Ένας χορός που έπρεπε να αποδοθεί τέλεια από τους αθλητές, καθώς και η παραμικρή αστοχία μπορούσε να αποβεί μοιραία. Ωστόσο, η σοβαρότητα την οποία απαιτούσε η εκτέλεση των αλμάτων, δεν αναιρούσε το ότι ήταν ένα παιχνίδι. Το δέος και ο σεβασμός απέναντι  στις πρωτόγονες δυνάμεις δεν αφαιρεί τη χαρά της ζωής που δημιουργείται μέσα από αυτές.


Στα ταυροκαθάψια συμμετείχαν εξίσου άντρες και γυναίκες. Τέσσερις αθλητές και αθλήτριες περικύκλωναν τον ταύρο κρατώντας ξύλινα ρόπαλα και ένας από όλους επιχειρούσε να εκτελέσει τα άλματα.Οι αγωνιζόμενοι έχουν περίτεχνη κόμμωση και κοσμήματα, ένδειξη ότι ανήκαν σε ευγενείς οικογένειες. Όσον αφορά στις τεχνικές, ήταν ιδιαίτερα απαιτητικές- πέραν του τελετουργικού τους χαρακτήρα, τα Ταυροκαθάψια ήταν η ευκαιρία για τους αθλητές να αποδείξουν τη γενναιότητά τους, καθώς και τις ψυχικές και σωματικές τους αντοχές.

Αναπαράσταση Ταυροκαθαψίων σε δαχτυλίδι. Το τελετουργικό αυτό φαίνεται να ήταν ιδιαίτερα αγαπητό στους Μινωίτες καθώς το συναντάμε συχνά σε λεπτομερείς απεικονίσεις ακόμα και σε μικρά αντικείμενα,όπως δαχτυλίδια και σφραγιδόλιθους.

Οι βασικές τεχνικές του αθλήματος περιλάμβαναν το πιάσιμο του ταύρου από τα κέρατα, το άλμα στην ράχη του και το τελικό πήδημα στο έδαφος πίσω από το ζώο- όλα αυτά ενώ φυσικά ο ταύρος κάλπαζε και δεν ήταν ιδιαίτερα ήρεμος. Οι ταύροι που χρησιμοποιούνταν για το παιχνίδι δεν ήταν ήμερα οικόσιτα ζώα- ήταν άγριοι και ανήκαν στις καλύτερες ράτσες του νησιού. Οστά γιγαντιαίων ταύρων που έχουν βρεθεί σε ανασκαφές στην Κρήτη, ενισχύουν την πεποίθηση ότι οι τοιχογραφίες δεν υπερβάλλουν ως προς το  μέγεθος των ζώων με τα οποία τολμούσαν να χορέψουν οι ταυροκαθάπτες.

Ο Ταυροκαθάπτης. Αγαλματίδιο από ελεφαντόδοντο, που βρέθηκε στο παλάτι της Κνωσού. Θεωρείται ότι ήταν κομμάτι της πρώτης τρισδιάστατης αναπαράστάσης των Ταυροκαθαψίων.

Αντίστοιχα αθλήματα με ταύρους υπήρχαν και σε άλλα μέρη της Ελλάδας, όπως στην Πύλο και στην Τίρυνθα, καθώς και στον αιγυπτιακό πολιτισμό. Ωστόσο, φαίνεται πως οι Μινωίτες έγιναν δεξιοτέχνες αυτού του επικίνδυνου και συναρπαστικού παιχνιδιού, το οποίο μετέτρεψαν σε ύμνο για τη ζωή και τη φύση.

ΠΗΓΗ

Δημοσιεύτηκε από τον χρήστη Ομάς Ελλήνων Όλυμπος

https://olympospress.blogspot.gr/

Το βρήκα στο Hellas351